The Defiant Ones Kamera Arkası: Setten Az Bilinen Bilgiler

Oyuncu kadrosu ve ekibin birbirine duyduğu saygı ve dostluğa rağmen, filmin çekimleri hiç de kolay geçmedi. Tony Curtis ve Sidney Poitier, birbirine zincirli halde tarlalarda, bataklıklarda ve ormanlarda koşmak, çıplak yumruklarla dövüşmek zorunda kaldıkları için fiziksel olarak tükenmişlerdi. Özellikle nehrin azgın sularında sürüklendikleri ve yağmur fırtınasında derin bir kil çukurundan çıkmaya çalıştıkları sahneler, filmin en yıpratıcı anlarıydı. Curtis, dublör kullanılmayan kil çukuru sahnesini kariyerinin en zor sekansı olarak nitelendirmişti.

Çekimler sırasında sette bulunan bir teknik danışman, gerçek hayatta hâlâ aranan bir zincirli mahkûm kaçağı olduğu için jenerikte adı geçirilemedi.

Filmin müzikleri tamamen diegetik bir yapıya sahiptir; duyulan her sesin kaynağı sahnede görünür ya da ekranda gerçekleşir. Arama ekibine eşlik eden rock'n'roll müziği bile, bir karakterin transistörlü radyosundan yükselir.

Tony Curtis, Stanley Kramer'e ve projeye yürekten inanıyordu, ancak yönetmenin Sidney Poitier'e ayrıcalık tanıdığını sık sık hissettiğini belirtmişti. O dönemin ırksal iklimi nedeniyle Kramer'in Poitier'e karşı daha hoşgörülü davranmak için özel çaba gösterdiğini, kendisine ise aynı saygıyla yaklaşmadığını anılarında dile getirdi. Curtis buna kızmadığını, Poitier'in rengi ne olursa olsun olağanüstü bir yetenek olduğunu ve Hollywood'un sivil haklar için olumlu bir şeyler yapabileceğini yeni yeni fark etmeye başladığı bir dönem yaşandığını söyledi.

Sidney Poitier, Stanley Kramer'e büyük bir saygı ve hayranlıkla sete gelmişti. Kramer'in her zaman öncü işlerin peşinde koşan, kendisi için önemli olan şeyleri riske atmaktan çekinmeyen bir yapımcı olduğunu vurguladı. İnsanların hafızasının kısa olduğunu, Kramer'in önemli toplumsal meseleler hakkında filmler yapmaya başladığı günlerde kariyerleri bitirebilecek güçlü Hollywood köşe yazarlarının bulunduğunu hatırlattı. Kramer'in tüm bunları bilmesine rağmen 'Ya yaparım ya da kendimle yaşayamam' diyerek yola çıktığını ve bu tutumu sayesinde tüm sinemacıların ona borçlu olduğunu ifade etti.

Sidney Poitier'in şarkı söylediği sahne dışında, filmdeki tüm müzikler radyolardan gelir.

Almanca dublajlı versiyonda Tony Curtis'i, Star Trek'te William Shatner'ı seslendiren Gert Günther Hoffmann; Sidney Poitier'i ise yine aynı dizide Leonard Nimoy'u seslendiren Herbert Weicker canlandırır. Bu ilginç tesadüf, Almanca izleyenlere sanki James T. Kirk ile Mr. Spock'ın birlikte kaçıp dövüştüğü hissini verir.

Filmin başlarındaki atlı arama ekibi sahnelerinde, arka planda engebeli tepeler ve alçak dağlar görülür. Los Angeles bölgesinin sürekli güneş ışığı, elverişli hava koşulları ve çeşitli doğal manzaraları sayesinde sinemanın merkezi haline geldiği bilinir. Ancak daha az bilinen bir diğer avantajı da, 150-300 metre yüksekliğindeki bu tepelerin yakındaki şehir alanlarını perdelemesi ve kamera açısına göre uzak dağ sıraları gibi görünebilmesidir; böylece yapımcılar gerçek mekânlara gitme zahmetine ve masrafına katlanmak zorunda kalmazdı.

Maden kampındaki dükkâna girmeye çalıştıkları sahnede, Noah ve Joker'in çatıya ulaşmak için varillerin üzerine tırmandığı bir çekim görülür. Hemen ardından gelen ve çatının diğer tarafından çekilen planda ise, zincirli olmalarına rağmen varillerden nasıl indiklerine dair hiçbir açıklama olmaksızın kapıya yaklaşırlar. Film yapımında bu tür kurgu hilelerine 'aldatmaca' denir; izleyicinin hayal gücü eksik bilgiyi tamamlar ya da hikâyenin akışı içinde sorgulanmaz.

Billy'nin annesinin (Cara Williams) ahırda sakladığı araba, 1946 model bir Dodge Custom Convertible'dır.