The Purple Rose of Cairo'dan 43 İlginç Bilgi

Bu filmin bir kısmı, Woody Allen'ın çocukken 12 sentlik film gösterimlerine gittiği ve "çocukluğumun en büyük, anlamlı mekânlarından biri" dediği, şimdi yıkılmış olan Kent Sineması'nda çekildi.

Lunapark sahneleri için çekimler, New Jersey'deki Lake Hopatcong'da bulunan, klasik ve artık kapalı olan Bertrand Island eğlence parkında yapıldı. Park, altın çağında oldukça ünlüydü ve çekimler başlamadan kısa süre önce kapanmıştı. Görülen bazı oyuncaklar parkın orijinalleriydi, ancak diğerleri film ekibi tarafından getirilen dekorlardı.

Woody Allen, yazıp yönettiği bu filmde, ilk sahnede sinema tabelasına harfleri takan kişi olarak görünür. Bu, Allen'ın yönettiği ancak başrolde oynamadığı ikinci filmdi; ilki yaklaşık yedi yıl önceki Interiors (1978) idi.

Julian Fox'un 'Woody: Movies From Manhattan' (1996) kitabına göre, Woody Allen çekimlerin Piermont Village'da yapılmasında ısrar etti; burası "Hudson Nehri kıyısında kasvetli bir kasaba"dır. Planlanan on günlük çekim, kış fırtınalarının erken gelmesi ve ana cadde dükkânlarının vitrin camlarının çekim için sökülmüş olması nedeniyle kaotik bir üç buçuk haftaya uzadı. Otantiklik uğruna dükkân cepheleri ve vitrinler önceden değiştirilmiş, alışveriş alanı kapatılmış ve birçok yerli büyük maddi kayıplar yaşamıştı; ekip geldikten yedi ay sonra bile müteahhitler kasabayı normale döndürmeye çalışıyordu.

Film 1935 yılında geçmektedir.

Filmin bir kısmı siyah-beyazdır; bunlar, film içindeki film olan "The Purple Rose of Cairo"nun tüm sahneleridir. Bu film, Woody Allen'ın Annie Hall (1977) sonrası dönemde, 1970'lerin sonu ile 1980'lerin ortası arasında siyah-beyaz çektiği bir dizi filmden biridir; bu filmler arasında Manhattan (1979), Stardust Memories (1980), Zelig (1983) (aynı zamanda renkli) ve Broadway Danny Rose (1984) bulunur. Allen, The Purple Rose of Cairo'dan (1985) sonra yaklaşık altı yıl boyunca, Shadows and Fog (1991) filmine kadar bir daha siyah-beyaz film yapmadı.

Bu film, Woody Allen'ın görüntü yönetmeni Gordon Willis ile Annie Hall (1977) ile başlayan işbirliğinin üst üste yaptığı sekiz filmin sonuncusudur.

Cecilia lokantada hayallere dalarken sürekli hesabını isteyen adamın sesi aslında Woody Allen'a aittir.

Cecilia ve Tom'un tiyatrodan kaçmak için geçtikleri sahne yanındaki perdeli girinti, eski vodvil evlerinin sinemaya dönüştürülmüş mekânlarının tipik bir parçasıydı. İçeri girip sola gidildiğinde sahne arkasına, tuvaletlere ve binanın arkasındaki çıkışlara, sağa gidildiğinde ise lobiye dönen küçük bir koridora ulaşılırdı. Bu alanlar, hareket eden seyircilerin, tiyatro personelinin ve hatta oyuncuların dikkat dağıtıcı geçişlerini oturan izleyicilerden uzak tutmak için tasarlanmıştı; aynı zamanda yangın durumunda alternatif kaçış yolları olarak da kullanılabilirlerdi.

Başrolde Michael Keaton'ın yerini Jeff Daniels aldı. On günlük çekimin ardından yönetmen Woody Allen, Keaton'ın performansı iyi olsa da dönem filmi için fazla modern kaldığını düşünerek yanlış bir seçim yaptığına karar verdi. Keaton, Allen'la çalışmak için ciddi bir ücret indirimini kabul etmişti; bu hayal kırıklığını telafi etmek için ileride başka bir Allen filminde rol alması planlansa da, 2023 itibarıyla bu henüz gerçekleşmedi.

Viggo Mortensen, bir Belçika dergisine verdiği röportajda, hayatının zor bir döneminde bu filmde küçük bir rol almaktan büyük gurur duyduğunu söyledi. Ailesini gururla sinemaya götürüp filmi izlediğinde, tüm sahnelerinin kurguda kesildiğini görünce büyük bir hayal kırıklığı yaşadı.

Jeff Daniels, memleketi Chelsea, Michigan'da "The Purple Rose" adında bir tiyatro açtı. Bu isim, elbette, oynadığı bu unutulmaz filme bir selam niteliğinde.

Viggo Mortensen, Hollywood partisi sahnesinde küçük bir konuşmalı rol için seçilmişti. Kendisine ne senaryo ne de talimat verilmişti; kameralar dönmeye başladığında doğaçlama bir espri yaptı. Woody Allen güldü ve çok beğenmiş göründü, ancak sahne son kurguda yer almadı. Mortensen, ailesi ve arkadaşlarıyla birlikte büyük sahnesini izlemeye gittiğinde durumu öğrendi.

Woody Allen, en sevdiği komedi oyuncusunun Eve Arden olduğunu sık sık dile getirir ve bu filmde onunla çalışmayı çok istemişti. Allen, Arden'a bir rol teklif etti, ancak oyuncu hasta eşine bakmak zorunda olduğu için teklifi geri çevirmek durumunda kaldı.

Aktör Danny Aiello'nun, Broadway Danny Rose (1984) filminde Nick Apollo Forte'a giden Lou Canova rolünü alamayınca iki hafta boyunca depresyona girdiği söylenir. Woody Allen, bu hayal kırıklığını telafi etmek için bir sonraki filmi olan Kahire'nin Mor Gülü'nde (1985) Aiello'ya rol verdi. Aiello daha önce Allen'ın The Front (1976) filminde de yer almış, sonrasında ise Radyo Günleri'nde (1987) oynamıştı.

Bu film, Dianne Wiest'ın Woody Allen ile yaptığı beş filmlik iş birliğinin ilkidir. Diğer dört film ise Hannah ve Kızkardeşleri (1986), Radyo Günleri (1987), Eylül (1987) ve Broadway Üzerinde Kurşunlar (1994) olmuştur.

Bu yapım, oyuncu Mia Farrow ile aktör-yazar-yönetmen Woody Allen'ın on üç sinema filmi iş birliğinin dördüncüsüdür.

Jeff Daniels, Mia Farrow ve Danny Aiello, daha sonra Woody Allen'ın Radyo Günleri (1987) filminde tekrar bir araya geldiler.

Filmin yapımı ve gösterime girdiği dönemde, yönetmen Woody Allen ile başrol oyuncusu Mia Farrow, 1980 civarında başlayan kişisel bir ilişki içindeydiler.

Zelig'den (1983) sonra bu film, Woody Allen'ın Mia Farrow'ın kız kardeşi Stephanie Farrow'a yer verdiği ikinci ve son filmidir.

Çığlık Kraliçesi Kelli Maroney, aslında 'Rita' rolü için seçildiğini (bu rolü daha sonra Deborah Rush canlandırdı), ancak Night of the Comet (1984) filminin çekimleriyle çakıştığı için rolü kabul edemediğini söylemiştir.

Film ön gösterimden sonra Woody Allen'a, sadece finali değiştirirse büyük bir gişe başarısı yakalayabileceği söylendi. Allen bu öneriyi reddederek, filmin sonunun onu çekme nedenlerinden biri olduğunu belirtti.

Woody Allen birçok kez bu filmin kendi yapıtları arasında en sevdiği olduğunu dile getirdi. Daha sonra Match Point (2005) onun yeni favorisi olacaktı.

Allen bu film için, 'Orijinal tasarımıma en yakın olan buydu' demiştir.

Eric Lax'ın kitabına göre, Allen'ın kendi filmleri arasında favorileri sırasıyla şunlardır: Match Point (2005), Kahire'nin Mor Gülü (1985), Yıldız Anıları (1980), Broadway Danny Rose (1984) ve Manhattan'da Bir Cinayet (1993).

Small Time Crooks (2000) filminin tanıtımı sırasında Allen, bu film hakkında şunları anlattı: 'Kahire'nin Mor Gülü'nü yazmak için kendimi bir odaya kapattım... Yazdım ama yarıda tıkandı, bir kenara koydum. Ne yapacağımı bilemedim. Başka fikirlerle oyalandım. Ancak çok sonra, gerçek oyuncunun kasabaya geldiği ve kadının ekrandaki oyuncuyla gerçek oyuncu arasında seçim yapmak zorunda kaldığı, gerçek olanı seçip onun tarafından terk edildiği fikri aklıma gelince gerçek bir filme dönüştü. Ondan önce değildi. Ama her şey sonradan inşa edildi.'

Film, Buster Keaton'ın 1924 yapımı sessiz komedisi Sherlock Jr., 1941 komedisi Hellzapoppin', Federico Fellini'nin Beyaz Şeyh'i (1952), Luigi Pirandello'nun 'Altı Karakter Yazarını Arıyor' oyunu ve The Sixteen-Millimeter Shrine (1959) gibi çeşitli eserlerden ilham aldı.

Film, 1985 Cannes Film Festivali'nde yarışma dışı gösterilmek üzere seçildi ve FIPRESCI tarafından Uluslararası Film Eleştirmenleri Ödülü'ne layık görüldü.

Filmin çekimleri Kasım 1983'te başladı, ancak gösterime girmesi on altı ay sonra, Mart 1985'te gerçekleşti.

Steven Schneider'ın editörlüğünü yaptığı 'Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film' listesinde yer almaktadır.

Amerikan Film Enstitüsü'nün 2000 yılında hazırladığı 'En Komik 100 Amerikan Filmi' aday listesindeki 500 film arasına girdi.

Woody Allen'ın yönettiği on dördüncü uzun metrajlı filmdir.

Woody Allen'ın başlığında 'Gül' kelimesi geçen art arda iki filminden ikincisidir. Bir önceki film Broadway Danny Rose (1984) idi.

İtalyan sansür vizesi # 80624, 16 Mayıs 1985'te verildi.

Woody Allen, 1990'larda verdiği bir röportajda bu filmin anlamını ve mesajını "hayat nihayetinde hayal kırıklığıdır" sözleriyle özetlemişti.

Allen, 1985 Cannes Film Festivali'nde film için şöyle demişti: "Fantezinin cazibesi ile gerçek hayatın acısı arasındaki karşıtlık, eserlerimde defalarca ortaya çıkan bir tema. Bunu kendim hiç fark etmemiştim; yıllar içinde eleştirmenler ve dostlarım dikkatimi çekti. Kahire'nin Mor Gülü, görünüşe göre bu fikrin en son ifadesi. Sanırım bu kez konuyu en eğlenceli şekilde işledim; eğer siz de öyle düşünüyorsanız, bu temayla sizi bir daha rahatsız etmeyeceğim."

Cecilia (Mia Farrow), kız kardeşiyle (Farrow'un gerçek kardeşi Stephanie Farrow) Lew Ayres'in kariyerini tartışırken Okay America! (1932) filminden bahseder. Bu filmin kadın başrolünde Farrow kardeşlerin annesi Maureen O'Sullivan oynamıştır.

Buster Keaton'ın Sherlock Jr. (1924) filmi, Allen'ın bu yapıtı için başlıca ilham kaynaklarından biriydi. Sessiz sinema komedyenine saygı olarak, film içindeki kurgusal "Kahire'nin Mor Gülü"nün başrol oyuncusu Robert Talmadge, Keaton'ın oğlu Robert Talmadge Keaton'dan adını almıştır.

Film, Cecilia'nın Fred Astaire ve Ginger Rogers'ı Top Hat (1935) filminde "Cheek to Cheek" eşliğinde dans ederken izlemesiyle biter. Bu son, açılış jeneriğinde aynı şarkının görüntüsüz çalmasıyla önceden ima edilir.

Film gösterime girdikten yaklaşık sekiz yıl sonra, bir ekran idolünün perdeden gerçek hayata adım atması fikri, Arnold Schwarzenegger'ın başrolünde olduğu Son Kahraman (1993) filminde yeniden kullanıldı.

Filmdeki ayakkabı mağazasının adı "O'Sullivan's Heels and Soles"tur. Başrol oyuncusu Mia Farrow, Maureen O'Sullivan'ın kızıdır.

Bu filmden on üç yıl sonra Jeff Daniels, siyah-beyaz karakterlerle renkli karakterleri bir araya getiren başka bir filmde, Yaşamın Renkleri (1998) adlı yapımda rol alacaktı.

Jeff Daniels'ın canlandırdığı Tom Baxter karakteri, Allen'ın daha sonraki filmi Radyo Günleri (1987)'nde Daniels'ın oynadığı Biff Baxter ile aynı soyadını taşır.