The Right Stuff'dan 122 İlginç Bilgi

John Glenn'in ilk yörünge uçuşunda gördüğü gizemli 'ateşböcekleri', NASA'ya göre, irtifa kontrolü için kullanılan küçük hidrojen peroksit roketlerinden çıkan ve güneş ışığıyla aydınlanan yoğunlaşmış buz kristalleriydi. Bu parçacıklar uzay aracının etrafında bir bulut oluşturmuş ve çoğu aracın gövdesine yapışmıştı. Bir sonraki Mercury uçuşunda astronot Scott Carpenter, aracın yan tarafına vurarak daha fazla kristalin kopup görünür hale gelmesini sağlayarak bu durumu doğruladı.

Filmdeki akciğer kapasitesi sahnesinde, yedi Mercury astronotunu canlandıran oyuncular, tıpkı karakterleri gibi, oyuncak topları tüplerde havada tutmak için gerçekten birbirleriyle yarıştı. Filmde Scott Carpenter birinci, John Glenn ikinci, Gordon Cooper üçüncü olurken, gerçek hayatta Cooper (Dennis Quaid'in canlandırdığı astronot) yedi astronot arasında sigara içmeyen tek kişiydi ve bu yüzden diğerlerinden çok daha yüksek bir akciğer kapasitesine sahipti.

Chuck Yeager'ın otobiyografisine göre, ses duvarını aştığı, filmde gösterildiği gibi sonik patlamanın duyulduğu anda değil, Bell X-1'in kayıt paneli kontrol edildikten sonra anlaşıldı. Yine de ses duvarını aşan ilk insan olarak ödül olan bifteğini yedi.

Filmdeki başarısızlık montajının sonunda, hiçbir yere gitmeyip sadece komik bir 'pop' sesi çıkaran roket, 'Dört inçlik uçuş' olarak da bilinen Mercury-Redstone 1 fırlatma başarısızlığıdır. Bir kablo hatası nedeniyle göbek bağlantıları yanlış sırayla ayrılmış, bu da motoru kapatan bir elektrik arızasına yol açmıştı. Roket daha sonra, erken motor kapatma prosedürünü harfiyen uyguladı: önce kaçış kulesini fırlattı, ardından kurtarma paraşütü için yardımcı paraşütü açtı (filmdeki 'pop' sesi budur) ve ana paraşütte yük algılamayınca yedek paraşütü devreye soktu. Bu durum roketi yakıt dolu, piroteknikleri aktif ve rüzgârın devirebileceği bir paraşütle son derece tehlikeli bir halde bıraktı. Uçuş direktörü Chris Kraft, ertesi güne kadar roketin kendi haline bırakılmasına karar verdi; piller boşaldı ve sıvı oksijen buharlaştı. Roket kurtarıldı ve iyi durumda olmasına rağmen bir daha uçmadı; MR-1 sonunda Marshall Uzay Uçuş Merkezi'ndeki Uzay Oryantasyon Merkezi'nde sergilendi.

Bu film, bir uzay aracının atmosfere yeniden girişinin ilk gerçekçi çekimlerini içerir. Genel çekimler için görsel efekt süpervizörü Gary Gutierrez, Mercury kapsülünün küçük bir modelini kullandı; model yanıcı malzemeyle kaplanıp ateşlendi ve bir tel boyunca kameraya doğru yaklaşık otuz metre kaydırıldı, kamera Lexan levhayla korundu. Yakın çekimlerde ise gerçek ateş kullanılmadı; daha büyük modele sıvı nitrojen pompalandı, buharlaşan nitrojen kapsülün tabanındaki özenle yerleştirilmiş havalandırma halkasından çıkarak alev benzeri bir desen oluşturdu ve doğru rengi vermek için efekt turuncu ışık altında filme alındı.

Orijinal gösterimden çıkarılan ama sonraki DVD versiyonunda geri eklenen bir sahnede, Chuck Yeager (Sam Shepard), irtibat subayını (David Clennon) bir astronotun maymunla aynı şeyi yaptığını söylediği için azarlar. Yeager, bir maymunun yüksek patlayıcıların üzerinde oturduğunu bilmediğini belirtir. Bu düşünce, Tom Wolfe'un 'The Right Stuff' kitabından alınarak Yeager'ın ağzından verilmiştir. Sahne, Kaliforniya'daki Hamilton Hava Üssü'nde çekildi.

Orijinal besteci John Barry, yönetmen Philip Kaufman'ın müzikten ne istediğini anlamakta zorlandığı için filmden ayrıldı. Barry, Kaufman'ın ideal müziği 'çölde yürürken bir kaktüs görmek ve üzerine basınca kaktüsün ayağının içinden büyümeye başlaması gibi' şeklinde tarif ettiği bir toplantıyı örnek gösterdi.

Film, laboratuvarda yapılan görsel efektlerden kaçındı. Bunun yerine, Republic Pictures'ın özel efekt ekibi Howard ve Theodore Lydecker'ın Radar Men from the Moon (1952) ve Commando Cody: Sky Marshal of the Universe (1953) gibi dizilerde öncülük ettiği yöntemler kullanıldı. Bell X-1 çekimleri, doğal gökyüzü fonunda, özel kimyasallarla oluşturulan bulutlar eşliğinde, uzun bir tel üzerinde hızla kameranın önünden geçirilen bir modelle yapıldı. Model kullanımı, uçak yatış yaparken kanatçıkların hiç hareket etmemesinden anlaşılabilir.

Başkan John F. Kennedy'nin Alan Shepard'a (Scott Glenn) madalya taktığı haber filmi bölümünde, arka planda Charles Frank'i Scott Carpenter olarak görürüz. Açı, Kennedy'nin madalyayı düşürüp almak için eğildiği gerçek arşiv görüntüsüne döndüğünde, arka planda gerçek Scott Carpenter ve Gus Grissom belirir.

John Glenn'in Dünya yörüngesindeki turuna eşlik eden müzik, aslında Philip Kaufman'ın The White Dawn (1974) filminin setinde bir Inuit kadınının yazdığı ve Henry Mancini tarafından o film için orkestralanan bir şarkıdır.

Mercury astronotlarının uzay giysilerini yaratmak için kostüm tasarımcıları, şarkıcı ve oyuncu Cher'in kostümlerinden artan gümüş kumaşları ve diğer malzemeleri kullandı.

Bill Conti'nin müziği 'En İyi Özgün Müzik' dalında Oscar kazansa ve suitler yayınlansa da, filmin tam soundtrack albümü 2009 yılına kadar piyasaya çıkmadı. Albüm, Conti'nin bunca yıldır sakladığı ana bantlardan oluşturuldu, ancak ne yazık ki bazı bantlar zamanla hasar gördü.

Moon Shot (1994) belgeselinde Alan Shepard, fırlatılmadan önce giysisinin içine idrarını yapmanın kendi fikri olduğunu açıkladı. Başlangıçta, her şeyi kısa devre yaptıracağı için buna izin vermek istemediklerini, ancak Shepard'ın tüm sistemleri kapatıp kuruduktan sonra tekrar açmayı önermesi üzerine kabul ettiklerini söyledi.

Isı kalkanı sorunu, 'iniş torbası'na bir gönderme yapar. Bu, denize inişi yumuşatmak için ısı kalkanı işini yapıp atıldıktan sonra açılması gereken şişirilebilir bir bileşendi.

Bill Conti yapım sürecine o kadar geç dahil oldu ki, bestecilerin genellikle ilk kurgu üzerinde çalışması beklenirken, o filmin son kurgusuna müzik yazmak zorunda kaldı.

Peggy Davis'in Sally Rand rolüyle San Francisco Cow Palace'da (Houston Coliseum'un yerine kullanıldı) yelpaze dansı yaptığı sahnede müziğin 'Clair de Lune' olması gerekiyordu, ancak ilk çekimde yanlış müzik çalındı. Davis müzik bitene kadar doğaçlama yaptı; ekiple görüşüldükten sonra doğru müzikle ikinci bir çekim yapıldı.

Alan Shepard'ın tanıtıldığı sahnede kullanılan uçak gemisi USS Coral Sea CV-43'tü.

Bill Conti, Chuck Yeager'ın ses duvarını aşmaya çalıştığı sahne için iki farklı müzik besteledi. 'Breaking the Sound Barrier' adlı ilk parça, sonik patlamanın duyulduğu ana kadar yaylılar ve üflemelilerle geleneksel orkestra tarafından çalınır. Yeager'ın ses duvarını gerçekten aştığı ortaya çıktığında çalan 'Mach 1' ise aynı temayı bu kez synthesizer ile tekrarlar. Gelenekselden elektroniğe bu geçiş, uzay çağının başlangıcını sembolize eder.

Balık tanklarının bulunduğu bar, Analyze This (1999) filminde de görülür.

Yapım ekibi Edwards Hava Üssü'nde çekim yaparken, saatte 24 kilometre hızla esen ve toz kaldıran rüzgârlarla mücadele etti.

İddiaya göre Bill Conti bu film için üç farklı müzik yazdı: ilki tamamen kendi özgün çalışması, ikincisi Gustav Holst'un 'Gezegenler'inden ilham alan ve üçüncüsü de filmin geçici müzik parçasını birebir kopyalayan bir çalışmaydı. Kaufman'ın bu sonuncuyu kullanması halinde Holst'u gerçek besteci olarak göstermesi şart koşulmuştu. Sonunda Kaufman ve Conti uzlaşarak ikinci müziği kullandı. 'Gezegenler'in yanı sıra, müzikte Kaufman'ın sevdiği Çaykovski'nin Re Majör Keman Konçertosu gibi klasik eserler, 'Yeager'ın Zaferi' bölümünde Hava Kuvvetleri marşı 'Wild Blue Yonder' ve Kaufman'ın daha önceki filmi The White Dawn (1974) için Henry Mancini'nin bestelediği müzik de yer alır. Film, çeşitli kaynaklardan gelen müzikleri yoğun şekilde kullanmasına rağmen Conti, En İyi Özgün Müzik Oscar'ını kazandı.

Bell X-1 ve X-1A'yı taşıyan Boeing B-29 Superfortress'in, bu uçakları taşımak için özel olarak modifiye edilmiş 45-21800 seri numaralı B-29-96-BW olması gerekir. Filmde ise Temmuz 1945'te üretilen ve Commemorative Air Force'a ait 'FIFI' lakaplı 44-62070 seri numaralı B-29 tarafından canlandırılmıştır. 2023 itibarıyla bu uçak uçuşa elverişlidir ve halen uçan iki Superfortress'ten biridir.

Yeager'ın ses duvarını aşmadan önce karısıyla dans ettiği sahne 1947'de geçer. Ancak dans ettikleri Patti Page'in 'Tennessee Waltz' versiyonu, Yeager'ın ses duvarını aşmasından üç yıl sonra, Kasım 1950'de kaydedilmiştir.

Film, atmosfere yeniden giriş açısını merkezi bir mesele haline getirir, ancak bu aslında alarma neden olacak bir durum değildi; kapsül hızlanmaya başlarken onu dengede tutmak için konumlandırma jetlerinin kullanılmasıyla ilgili bir konuydu. İniş torbası açılsaydı dengesizlik yaratabilirdi, ancak retro paket sağlam göründüğü için bu pek olası değildi. Asıl şüpheli konu, (muhtemelen gevşek olan) ısı kalkanını yerinde tutmak için retro paket üzerindeki kayışların kullanılmasıydı. Sonuçta hiçbir sorun yoktu; araçta ciddi bir arıza bulunmuyordu, sadece yanlış bir gösterge söz konusuydu.

Alan Shepard için düzenlenen Beyaz Saray töreninde, JFK'nin stok görüntüleri, stüdyoda kurulan dekorda oyuncularla kusursuz bir şekilde birleştirilir; ancak Kennedy'nin madalyayı gerçek Alan Shepard'a taktığı bir çekimde, Shepard'ın saçı Scott Glenn'inkine göre daha kısa, daha açık renkli ve alnından daha geridedir.

Yeager'ın F-104 uçuşu sırasındaki müzik, büyük ölçüde Masaru Sato'nun Yojimbo için yaptığı besteden alınmıştır. Conti'nin filmde daha önce kullanılmış müzikleri kullanma yoğunluğu düşünüldüğünde bu son derece mantıklıdır.

Chuck Yeager'ın filmdeki son uçuşu, 10 Aralık 1963'te 3 numaralı NF-104A (AF seri no 56-0672) ile yaptığı uçuşu temsil eder. NF-104A uçakları, kuyruk altına eklenen bir roket motoru, burun ve kanat uçlarında reaksiyon kontrol iticileri ve standart fiberglas yerine metal burun konisi ile büyük ölçüde modifiye edilmişti. Bu üç uçak, kaza anında Yeager'ın komuta ettiği USAF Havacılık ve Uzay Araştırma Pilot Okulu tarafından kullanılıyordu. Filmde kullanılan uçak ise, birçok yabancı ülke tarafından kullanılan düz bir F-104G idi; film için kanat ucu yakıt tankları ve beş silah istasyonu sökülerek modifiye edilmişti. F-104G ayrıca diğer Starfighter versiyonlarından çok daha büyük bir dümeniyle ayrılır.

Scott Glenn, Alan Shepard rolüne hazırlanırken diğer oyuncuların aksine gerçek kişiyle tanışmayı reddetti. Shepard'ın karakterini ve inceliklerini gözlem yoluyla ve başkalarının bakış açılarından öğrenmek istedi. Çekimlerden sonra gerçek Alan Shepard, yönetmene yazdığı mektupta Glenn'in performansını 'tam isabet' bulduğunu, ancak kendisi kadar yakışıklı olmadığını esprili bir dille ekledi.

Efsanevi pilot Chuck Yeager, filmde Pancho'nun barında fötr şapkalı yaşlı barmen Fred olarak karşımıza çıkıyor. Yeager, bu rolün kendisine çok uyduğunu çünkü o yıllarda kokpitte geçirdiğinden daha fazla zamanı Pancho'nun mekanında geçirdiğini söylemişti.

Ed Harris, John Glenn rolü için iki kez seçmelere katılmak zorunda kaldı. İlk okumasının yeterince iyi olmadığını düşünen Harris, ikinci bir şans için ısrar etti ve sonunda rolü kaptı.

Gordon Cooper'ı 'çaylak' diye azarlayan barmen, aslında havacılık öncüsü Florence 'Pancho' Barnes'tan başkası değildir. Barnes, 1928'de pilot lisansını almış, Amelia Earhart'tan kadınlar dünya hız rekorunu devralmış ve Mercury 7 astronotları daha on yaşına bile gelmeden Hollywood'da dublör pilotluk yapmıştı. Onun hikayesi daha sonra Valerie Bertinelli'nin başrolünde olduğu bir TV filmine konu oldu.

Jack Ridley rolündeki Levon Helm, Chuck Yeager'a yardım etmek için süpürge sapını keserken, kestiği parçayı bir davulcu gibi döndürüyor. Helm, ünlü müzik grubu The Band'in davulcusuydu.

Yapımcılar oyuncuları canlandırdıkları gerçek kişilerle temastan caydırsa da, Dennis Quaid yakın mesafede oturduğunu öğrendiği Gordo Cooper'a ulaştı. İkili arkadaş oldu ve Cooper, Quaid'i pilot lisansı almaya teşvik etti.

Efsanevi pilot Chuck Yeager'ı canlandıran Sam Shepard, aslında uçmaktan korkuyordu.

Pancho'nun barından çıkarken Sam Shepard'la konuşmaya çalışan ama barmen tarafından evli olduğu söylenen kadın O-Lan Jones, o dönemde gerçekten Shepard'la evliydi.

Film, Sam Shepard'ın Oscar'a aday gösterildiği tek performansı içeriyor.

Başkan Dwight D. Eisenhower'ın seslendirmesini, oyuncu ve komedyen Kevin Pollak üstlendi.

Scott Glenn başlangıçta Chuck Yeager rolü için düşünülmüştü, ancak Alan Shepard'ı oynamayı tercih ettiğini belirtti ve o role seçildi.

Filmin açılış ve kapanış anlatımını, Chuck Yeager'ın teknisyeni Jack Ridley'i canlandıran Levon Helm seslendiriyor. Film Ridley'i sadece bir tamirci gibi gösterse de, gerçekte o, erken süpersonik uçaklara önemli tasarım katkıları yapmış bir havacılık mühendisiydi.

Amerikan futbolu Hall of Fame oyuncusu Anthony Muñoz, filmde bir hemşire olarak cameo yapıyor ve sesi dublajla değiştiriliyor.

Ed Harris daha sonra Apollo 13 filminde NASA Uçuş Direktörü Gene Kranz rolüyle karşımıza çıktı.

Annie Glenn rolü, görüntü yönetmeni Caleb Deschanel'in eşi Mary Jo Deschanel'in ilk sinema rolüydü. Mary Jo ve Caleb, oyuncu Emily ve Zooey Deschanel'in ebeveynleridir.

Rick Springfield, Hard to Hold filminde başrol oynayabilmek için bu filmdeki bir rolü geri çevirdi ve daha sonra bu kararından büyük pişmanlık duyduğunu belirtti.

Daimi Basın Birliği üyelerinin tamamı, San Francisco merkezli I Fratelli Bologna tiyatro topluluğu tarafından canlandırılıyor.

Oyuncu Mimi Sarkisian, kariyerinde yalnızca iki filmde rol aldı: The Right Stuff ve One Flew Over the Cuckoo's Nest; her ikisinde de hemşireyi oynadı.

Kathy Baker'ın ilk sinema filmi deneyimi bu yapım oldu.

Fred Ward, Dennis Quaid'den on bir yaş büyük olsa da, canlandırdıkları Gus Grissom ve Gordon Cooper, Mercury 7'nin en genç iki üyesi olarak aralarında yalnızca bir yaş fark vardı.

Yönetmen Philip Kaufman'ın The Wanderers filminde başrol oynayan Ken Wahl, başlangıçta Gordon Cooper rolüne seçilmişti. Dennis Quaid, eş zamanlı çekilen The Outsiders'daki bir rolden vazgeçerek Wahl'ın yerini aldı.

Scott Beach'in canlandırdığı Baş Bilim İnsanı, adı doğrudan anılmasa da, Wernher von Braun'a ve onun Amerika'nın roket teknolojisi ile erken uzay görevlerindeki rolüne ince bir göndermedir.

İrtibat adamını oynayan David Clennon, daha sonra uzay temalı From the Earth to the Moon dizisinde astronotları eğiten Dr. Lee Silver rolünde göründü.

Edwards Hava Üssü'ndeki barbekü sahnesinde Sam Shepard'ın oğluyla top oynadığı görülür. Chuck Yeager'ın gerçek yeğeni Steve, Los Angeles Dodgers'ta yakalayıcı olarak beyzbol oynamıştı.

Astronotları canlandıran iki oyuncu, adaşları olmasalar da gerçek astronotlarla aynı soyadını paylaşıyor: Scott Glenn ile John Glenn ve Sam Shepard ile Alan Shepard.

Bu film, Dennis Quaid'in pilot rolüne hayat verdiği iki filmden ilkiydi; ikincisi Innerspace oldu.

Filmin oyuncu kadrosunda beş Oscar adayı bulunuyor: Sam Shepard, Ed Harris, Kim Stanley, Jeff Goldblum ve Barbara Hershey.

Filmde Harris Glenn'i, Glenn Shepard'ı ve Shepard da Yeager'ı canlandırdı.

Jeff Goldblum, 1983'te iki filmde kırsal bölgede kendini yabancı hisseden ve etrafta yılan olup olmadığını soran beceriksiz karakterleri oynadı; diğeri The Big Chill. Her iki filmde de komik unsur olarak öne çıktı.

Alien serisinden iki oyuncu bu filmde yer alıyor: Veronica Cartwright (Alien) ve Lance Henriksen (Aliens, Alien 3 ve Alien vs. Predator).

Robert Beer'ın Başkan Eisenhower seslendirmesi, komedyen Kevin Pollak tarafından dublajlandı.

Lance Henriksen'in canlandırdığı Wally Schirra karakterinin film genelinde çok az diyaloğu bulunuyor.

İlk basın duyurularında Ellen Barkin'in kadroda olduğu açıklanmıştı, ancak rolü daha sonra başkasına verildi.

Veronica Cartwright'ın kız kardeşi Angela, 1960'ların TV dizisi Lost in Space'te Penny Robinson'ı canlandırmıştı.

Donald Moffat, bu filmle ilk kez ABD başkanını oynadı; ikinci kez ise Clear and Present Danger'da başkan rolündeydi.

Barbara Hershey, bu film ve The Natural'da birbirine yakın zamanlarda, az konuşan gizemli güzellikleri canlandırdı.

Astronot programına sivil pilot olduğu için seçilmeyen Scott Crossfield'ı oynayan Scott Wilson, daha sonra Pearl Harbor ve G.I. Jane gibi yapımlarda askeri karakterlere hayat verdi.

Scott Glenn ve Ed Harris, daha sonra Clint Eastwood'un Absolute Power ve Buffalo Soldiers filmlerinde birlikte rol aldılar.

Scott Glenn, farklı George Lucas serileriyle bağlantılı iki yönetmenle çalıştı: Bill Norton'ın More American Graffiti'sinde ve bu filmde Raiders of the Lost Ark'ın ortak senaristi Phillip Kaufman'la.

Chuck Yeager, 7 Aralık 2020'de (Pearl Harbor saldırısının 79. yıldönümünde) hayatını kaybettiğinde, filmdeki gerçek karakterlerin sonuncusuydu.

Gus Grissom'un kayıp Liberty Bell 7 kapsülü, 4 Nisan 1999 hafta sonu Bahamalar'daki Great Abaco Adası'nın 90 mil kuzeydoğusunda okyanus tabanında bulundu. Restore edilen kapsül, ülke turunun ardından Kansas'taki Cosmosphere uzay müzesinde kalıcı sergiye alındı. Grissom'un kendiliğinden açıldığını iddia ettiği kapak ise hâlâ bulunamadı; restorasyon ekibi kapsülde onun hatıra olarak getirdiği çok sayıda Mercury on sentiyle karşılaştı.

Pancho's Fly Inn, uzun bir pist inşa planı kapsamında Hava Kuvvetleri tarafından zorunlu satın almayla karşı karşıya kaldı. Pistin birkaç derecelik açısında kaldığı için tehlike oluşturduğu gerekçesiyle kamulaştırma davası açıldı ve Pancho kaybetti. 1952'deki yıkıcı yangın, hukuk mücadelesi sürerken çıktı; Edwards Hava Üssü komutanı adına kundaklama yapıldığından şüphelenilse de bu hiçbir zaman kanıtlanamadı.

Hemşire Murch rolündeki Jane Dornacker, rock müzisyeni, oyuncu, komedyen ve trafik muhabiriydi. Filmde Gordon Cooper'a taviz vermeyen karakteriyle akıllarda kaldı. Gerçek hayatta, 22 Ekim 1986'da canlı trafik raporu sırasında helikopter kazasında 39 yaşında öldü; son anları ürkütücü şekilde ses kaydına yansıdı. Üstelik altı ay önce Hackensack Nehri'ne düşen başka bir helikopter kazasından sağ kurtulmuştu.

Pancho Barnes'ın işlettiği 'Happy Bottom Riding Club', 1952'de yandı. Kalıntıları bugün hâlâ Edwards Hava Üssü'nde görülebiliyor.

1940'ların sonunda Pancho's, Los Angeles ve çevresinden aileler için popüler bir turistik mekân haline geldi. Hafta sonları rodeolar düzenleniyor, en büyük ilgiyse ünlü sinema köpeği Lassie'nin bir yılı aşkın süre her hafta getirilip çocuklara gösteriler yapmasıydı.

John Glenn, Aralık 2016'da öldüğünde Mercury Yedilisi astronotlarının sonuncusuydu.

Film gösterime girdiğinde, dönemin Ohio Senatörü John Glenn'i başkanlığa taşıyabileceği endişesi vardı; Newsweek bu konuyu kapak yaptı. Glenn 1984'te başkanlık için yarışsa da Demokrat adaylığı Walter Mondale'e kaptırdı.

Kongre Kütüphanesi tarafından Ulusal Film Arşivi'nde korunmak üzere seçildi.

Trudy Cooper'ın 'kocaları her toplantıya gittiğinde dönmeme ihtimali dörtte bir olsaydı nasıl hissederlerdi' sözü aslında ona ait değil. Yönetmen Kaufman, Tom Wolfe'un kitabındaki istatistikleri onun ağzından verdi: normal bir pilotun 20 yıllık kariyerde ölme ihtimali %23, test pilotunda ise %53'tü.

Alan Shepard 5 Mayıs 1961'de, Gus Grissom 21 Temmuz 1961'de, John Glenn ise 20 Şubat 1962'de uzaya çıktı. Film, Scott Carpenter (24 Mayıs 1962) ve Wally Schirra'nın (3 Ekim 1962) uçuşlarını atlayıp Gordon Cooper'ın 15 Mayıs 1963'teki uçuşuna değinerek sonlanıyor.

Pancho's'un takma adı 'The Happy Bottom Riding Club'dü, asıl adıysa 'Pancho's Fly Inn'di. Pancho, kıtalararası uçuş yapan pilotların yakıt ikmali yapıp yemek yiyip konaklayabileceği bir motel niyetiyle toprak pist yaptırmıştı. Zamanla restoran, bar, otel ve çiftliğe dönüşen mekânın tamamı kadın personelden oluşuyordu; film bunlardan bahsetmez ama Chuck ve Glennis'in barın dışında atlara binmesini açıklar.

Tom Wolfe, kitabına çok fazla değişiklik yapıldığını düşündüğü için filmden memnun kalmadı.

Sinemalarda başlangıçta iyi iş yapmasa da kalitesi kulaktan kulağa yayılınca seyirci topladı. Asıl patlamayı 80'lerin video kiralama patlamasında yaptı ve 90'larda klasik sayılmaya başladı.

Yapımcılar ilk senaryo taslağı için William Goldman'ı tuttu. Yönetmen Kaufman ise Yeager'ı atlayıp Mercury 7 astronotlarına odaklanan bu uyarlamayı reddetti; 'Yalnızca astronotlarla ilgili bir film yapmak istemedim, asıl doğru malzemeye sahip olan Yeager'dı' dedi. Goldman, Kaufman'la görüşmesini 'kâbus' diye anar; sonuçtan hoşlanmadı çünkü Yeager'ın tek kahraman, astronotlarınsa şanslı ama yetersiz gösterildiğini düşündü.

Filmin beklenmedik gişe başarısızlığı, Police Academy'nin büyük başarısına rağmen The Ladd Company'nin sonunu getiren sebeplerden sayıldı.

Orijinal senaryoda Chuck Yeager yoktu; test pilotlarının uzay programının başlangıcındaki merkezi rolü nedeniyle senaryo yeniden yazılarak o da eklendi.

Hollandalı Film Gazetecileri Derneği'ne yapılan özel gösterimin ardından eleştirmenler o kadar coştu ki, dağıtımcı Warner Bros.'u Hollanda'da gecikmeli bir ulusal gösterime ikna ettiler.

O yıl En İyi Film Oscar'ına aday olup senaryo kategorilerinin hiçbirinde aday gösterilmeyen tek filmdi.

Chuck Yeager'ı canlandıran Sam Shepard, ondan 20 yaş küçük olmasına rağmen Yeager'dan üç yıl önce öldü.

Birçok oyuncu sonradan ün kazansa da film vizyona girdiğinde kadroda büyük yıldız yoktu.

MPAA filmi önce R olarak sınıflandırdı, itiraz üzerine PG'ye düşürüldü. Filmde en az dört kez 'f' kelimesi geçer; bu, PG etiketli bir film için eşi görülmemiş bir durumdur.

Fred Ward 8 Mayıs 2022'de öldüğünde, filmdeki Mercury 7 astronotlarını canlandıran oyunculardan ilk vefat eden oldu. İronik biçimde, canlandırdığı Gus Grissom da 27 Ocak 1967'deki Apollo 1 fırlatma rampası yangınında ölen ilk Mercury 7 astronotuydu.

Amerikan Film Enstitüsü'nün 2005'teki 'AFI'nin 100 Yıllık Film Müzikleri' aday listesinde yer aldı.

Roger Ebert'in 'Büyük Filmler' listesinde bulunuyor.

Steven Schneider'ın editörlüğünü yaptığı 'Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film' arasına girdi.

Filmin doruk sahnesinde paralel kurgulanan iki olay gerçekte 17 ay arayla yaşandı. Houston, Mercury astronotlarını 4 Temmuz 1962'de barbekü ve dansçı Sally Rand'ın gösterisiyle karşıladı. Chuck Yeager'ın NF-104A'daki ölümcül uçuşu ise 10 Aralık 1963'te, Gordon Cooper'ın Mercury-Atlas 9 fırlatışından (15 Mayıs 1963) yaklaşık 7 ay sonra gerçekleşti.

Gus Grissom’un Liberty Bell 7 kapsülündeki kapak patlamasında suçsuz olduğu yaygın kabul görür. Manuel tetikleme düğmesinin geri tepmesi, kolu çalıştıran elde belirgin bir morluk bırakır; Grissom’da bu morluk hiç oluşmadı. Wally Schirra, Mercury 8 uçuşunun sonunda kendi kapağını bilerek patlatarak morluğun nasıl oluştuğunu gösterdi ve arkadaşını akladı. En olası açıklama, dış kurtarma ipinin tek bir vidayla tutturulduğu için gevşemesiydi; sonraki uçuşlarda bu tasarım daha güvenli hale getirildi. Astronot arkadaşlarının ve uçuş direktörlerinin biyografileri, NASA’nın Grissom’un masumiyetinden asla şüphe duymadığını doğrular. Ayrıca dönemin astronotları arasında, Apollo 1 yangınında ölmeseydi Grissom’un Ay’a ilk ayak basan insan olabileceğine dair güçlü bir inanç vardı.

Astronotlar Wernher von Braun ve ekibiyle uzay kapsülünü incelerken, Gus Grissom kapağın ‘patlayıcı cıvatalara’ sahip olması konusunda ısrarcıdır. Patlayıcı kapaklar, mürettebatın acil durumda kolayca kaçmasını sağlar. 1967’de Apollo 1 kapsülünün rutin bir testi sırasında çıkan yangında Grissom ve iki arkadaşı hayatını kaybetti; kapak patlayıcı cıvatalı değildi ve yangının hava basıncıyla mühürlenmişti. İronik biçimde, bu kapak tipi, Grissom’un Mercury kapsülünde patlayıcı cıvataları tetikleyen dış ip takılmasına yanıt olarak geliştirilmişti.

Filmde Alan Shepard, “Louise, aya gidiyorum, yemin ederim. Yola çıktım,” der. Mercury Yedilisi’nden yalnızca Shepard, Apollo 14 ile Ay’a giderek 5-6 Şubat 1971’de orada yürüyen beşinci insan (ve ayda golf oynayan tek kişi) oldu.

Gus Grissom’un uçuşu öncesindeki bar sahnesinde Deke Slayton su altında kızlarla yüzerken Gordo, “Göster onlara Deke!” diye bağırır. Gerçekte Deke yüzme bilmezdi ve bunu kimseye söylememişti. Scott Carpenter’ın önerisiyle su altı eğitimleri başladığında Deke dibe çöktü ve kurtarılması gerekti. Eşi Marge’a göre, daha sonra mutfak lavabosunda nefesini su altında tutma çalışmaları yaptı.

Filmin sonunda Chuck Yeager deneysel bir Hava Kuvvetleri uçağından atlar. Bu, SR-71 ‘Blackbird’ casus uçağına kadar jetler için irtifa ve hız rekorlarını elinde tutan NF-104 ‘Starfighter’dı. Blackbird’ün Mach 3+ hız rekoru hiçbir zaman kırılamadı.

Film, özellikle sivil (Scott Crossfield) ve Hava Kuvvetleri (Chuck Yeager) pilotları arasındaki rekabeti hafife alır. Yeager otobiyografisinde, Crossfield’ın harika bir pilot olmasına rağmen kibirli olduğunu düşündüğünü yazar.

Shepard’ın uçuşu sırasında, kapsül iletişiminden (CAPCOM) sorumlu olan Cooper üzerinden haberleşir. NASA’nın ilk insanlı uçuşundan itibaren astronot arkadaşları bu rolü üstlenir; çünkü meslektaşlarını herkesten iyi tanır, pilot zihniyetini bilir ve söylenenleri doğru yorumlarlar. Test pilotlarının sakinliklerini koruma eğilimi ve hafif küçümsemeleri sıradan teknisyenlerce yanlış anlaşılabilir; bu yüzden bu görev kritiktir.

Film bazı tarihsel gerçekleri esnetse de, eleştiriler özellikle Gus Grissom’un Liberty Bell 7 inişten sonra batarken paniklediği tasvirine odaklandı. Çoğu tarihçi, NASA mühendisi ve havacılık uzmanı, kapak patlayıcı cıvatalarının erken patlamasının mekanik arızadan kaynaklandığına ve insan hatası ya da Grissom’un kasıtlı eylemi olmadığına ikna olmuştu; bu tespit film tamamlanmadan çok önce yapılmıştı. Schirra, Cooper ve Shepard gibi birçok astronot, Ocak 1967’de Apollo 1 fırlatma rampası yangınında ölen ve film yapılırken kendini savunamayan Grissom’a yönelik muamele nedeniyle filmi eleştirdi. Liberty Bell uzay aracının 1999’da kurtarılması, Grissom’un kapağı kasten patlatmadığını kanıtladı.

Filmin tuhaf bir detayı, basın mensuplarının göründüğü her sahnede arka planda çekirge seslerinin duyulmasıdır; bu, muhabirlerin günün en popüler haber kaynağını kovalayan ‘beslenme çılgınlığını’ simgeler.

Film başladıktan yaklaşık on bir dakika sonra bir Hava Kuvvetleri subayı, Chuck Yeager’ın devlet maaşının ayda 283 dolar olduğunu söyler. Bu, 2023’te ayda 3.714 dolara veya yılda 44.568 dolara denk gelir.

Kapanış anlatımı, Gordon Cooper’ın ‘uzaya tek başına giden son Amerikalı’ olduğunu belirtir. Film yapıldığında bu doğruydu; ancak Mike Melvill Haziran ve Eylül 2004’te, Brian Binnie ise Ekim 2004’te Scaled Composites’ın SpaceShipOne’ıyla (bir NASA uzay aracı veya uçuşu değil) tek başına uzaya gitti. Binnie’nin uçuşu, Gordon Cooper’ın öldüğü güne denk geldi.

Filmdeki bir espri, Gordon Cooper’ın stresli anlarda uyuyabilme yeteneğidir. Eğitim montajında Cooper, simüle kapsülde yüksek sesler ve yanıp sönen ışıklar altında uyurken gösterilir. Filmin sonunda Cooper, fırlatma rampasındaki uzay kapsülünde uyur. Bu, Cooper’ın yörüngede uyuyan ilk Amerikalı olduğu gerçeğine bir göndermedir.

‘Beeman’s’, pilotların uğurlu sakızıdır. Şeker sigaralarla aynı tada sahiptir ve 1978’de üretimi durmasına rağmen yeniden piyasaya sürülerek çevrimiçi satın alınabilir. Başlangıçta pepsin adlı bir sindirim yardımcısı içeriyordu; ancak yemek borusu hasarı sorunları nedeniyle daha sonra çıkarıldı.

Royal Dano’nun canlandırdığı vaiz karakteri belirli bir kişiyi değil, test pilotlarının ve astronotların her uçuşta mecazi olarak gözlerini diktiği ölümün kendisini temsil eder.

Gordon Cooper’ın mastürbasyon yapmaya çalışırken ıslıkla çaldığı melodi, ABD Hava Kuvvetleri’nin resmi marşıdır: ‘The Air Force Song’. Yan kabindeki adamın mırıldandığı ‘The Marines’ Hymn’i (muhtemelen John Glenn, Cooper’ın tahminine göre) bastırmaya çalışıyordu.

Glenn’in fırlatılışının ardında çalan uğursuz tema, Gustav Holst’un Gezegenler orkestra süitinin (Opus 32) ilk bölümü ‘Mars, Savaş Getirici’dir. Fırlatma başarılı olunca müzik dördüncü bölüm ‘Jüpiter, Neşe Getirici’ye geçer. Tehlike duygusuyla güç, güven ve sevinç karışımı, Glenn uçuşunun ruh halini ve karşılığını yansıtır. Mars bölümü, diğer şeylerin yanı sıra Star Trek: The Motion Picture (1979) filmindeki Klingon temasına doğrudan ilham kaynağı olmuştur. Glenn yörüngeye ulaştığında müzik son bölüm ‘Neptün, Mistik’e geçer; bu da evrenin enginliğini ve gizemini parlak bir şekilde ifade eder.

Captain Marvel (2019) filminde Carol Danvers bir Blockbuster Video mağazasına çakılır ve burada The Right Stuff filminin bir kopyasını alır.

Ses duvarı, 14 Ekim 1947’de Hava Kuvvetleri Yüzbaşısı Chuck Yeager tarafından aşıldı. Film başladıktan yaklaşık dokuz dakika sonra, Yeager’ın duvarı aşmasından bir gün önce, Slick adlı test pilotu hükümet yetkililerine 150.000 dolar karşılığında ses duvarını aşmaya razı olacağını söyler. Bu miktar 1947’de, 2023’te 1.968.495 dolara eşdeğerdir.

Lyndon Johnson’ın şüpheli zevk anlayışı, filmdeki sıradan kabalığı ve Sam Houston Coliseum’da Uzay Merkezi çalışanları için çıplak bir dansçı planlamasıyla gösterilir. Ayrıca kameralar önünde basset tazısını kulaklarından kaldırması ve bol göbeğindeki ameliyat yarasını göstermek için gömleğini kaldırması gibi başka zamanlarda da kaş kaldırtmıştı. Aslında Kennedy’nin başkanlık biletinde yer almasının tek nedeni, Katolik olan JFK’nın Papa’ya karşı yükümlülükleri olduğu varsayımıyla güney oylarını kazanmaktı.

Lyndon B. Johnson’ın ‘Ruslar pipimizi ceplerinde istiyor’ dediği sahne, onun sıkça alıntılanan ‘Bir adamın pipisini cebime koyana kadar ona güvenmem’ sözünün bir varyasyonudur.

Filmin başlarında Yeager, astronotları ‘konserve kutusundaki spam’ olarak tanımlar. Edwards ekibi şempanzenin fotoğrafını görünce, Riley bunu ‘konservede jambon’ olarak değiştirir. Gerçek Mercury şempanzesinin adı Ham’di.

İlk insanlı ABD uzay fırlatmaları aslında ‘konserve kutusundaki spam’ olsa da, astronotlar yükten çok pilot gibiydi; ancak uzay programındaki uçuş sorumlulukları, astronotların yalnızca yetenekli pilotlar değil, aynı zamanda olağanüstü ve benzersiz pilotlar haline gelmesini hızla sağladı.

Chuck Yeager, 23 Ağustos 1964’te ‘What’s My Line’ adlı televizyon programına C.E. Yeager olarak katıldı; mesleği ABD Hava Kuvvetleri Uzay Pilot Okulu Komutanıydı. Panelistler adını tanımadı ve mesleğini tahmin edemedi.

Sergei P. Korolev, dünyanın ilk yapay uydusu Sputnik’in fırlatılışını yönetti. Sputnik fırlatılışı ayrıca The Iron Giant (1999) ve October Sky (1999) filmlerinde de dramatize edildi.

Sam Shepard bir zamanlar hippi/folk rock grubu The Holy Modal Rounders’ın üyesiydi; en bilinen kayıtları ‘If You Want to Be a Bird (Bird Song)’dur. Şarkı sözleri, yükseklerde uçmanın ve eğlenmenin keyfini anlatır ve ‘yere indiğinde ayaklarının üstüne bas’ uyarısıyla biter. Bu, bir test pilotunun hayatının ve olası ölümünün tehlikelerine tuhaf bir paralellik sunar.

Yeager’ın 1963’teki NF-104 ile yaptığı doruk noktası ve talihsiz uçuşundan kısa süre önce, Yeager ve Ridley 114.000 feet’e ulaşan bir Sovyet rekor uçuşundan bahseder. Bu muhtemelen Albay Georgy Konstantinovich Mosolov’un 1961’de 113.891 feet’e ulaştığı rekor kıran uçuşa bir referanstır. Bir önceki yıl ‘Sovyetler Birliği Kahramanı’ ilan edilen rekor kıran pilot Mosolov, bu irtifaya ünlü MiG-21 avcı uçağının deneysel bir versiyonu olan E-66 ile ulaştı. Mosolov’un rekor uçuşu uçağı kaybetmesiyle sonuçlanmasa da, ertesi yıl yine MiG-21’in deneysel bir versiyonu olan Ye-8 ile yaptığı kazada ağır yaralandı. Mosolov yaralarından kurtuldu, ancak kaza test pilotu kariyerini fiilen sonlandırdı.

Bu film, her ikisi de ilk kez Tom Wolfe’un kitabında tanımlanan iki havacılık geleneğini tanıdı. Birincisi ‘zarfı zorlamak’ deyimi, ikincisi ise gözüpek pilotların Güneyli aksanına sahip olduğu fikridir; bu, birçok pilotun Chuck Yeager’ın Batı Virginia aksanını taklit etmeye çalışmasından doğdu.

Jeff Goldblum’un işe alımcı karakteri, Harry Shearer’ın karakterine ‘Buralarda yılan falan yok, değil mi?’ diye sorar. Aynı yıl The Big Chill (1983) filminde, Harold’ın arazisinde yürürken Jeff’in karakterine Kevin Kline yılanlardan korkup korkmadığını sorar.

Eski astronot Michael Massimino bu filmi en sevdiği film olarak nitelendirdi ve ‘astronot olma hayalimi yeniden alevlendirdi’ dedi.