Gwiezdne wojny: 380 ciekawostek zza kulis
Ujęcia trójnożnego R2-D2 powstały przy użyciu zdalnie sterowanego mechanizmu. Kiedy R2 stoi prosto, zwykle w środku siedzi Kenny Baker, dzięki czemu droid mógł w bardziej ludzki sposób reagować na kwestie dialogowe i to, co działo się na planie.
Jak wynika z komentarza na wydaniu Blu-ray, duża część Sokoła Millennium powstała ze złomu samochodowego i lotniczego, w większości pozyskanego ze złomowisk i podobnych miejsc.
George Lucas był tak wyczerpany pisaniem, reżyserowaniem i zmaganiem się z ingerencją studia, że na kolejny film w roli reżysera czekał 22 lata.
Gwałtowna burza piaskowa zniszczyła kilka planów Tatooine na pustyni pod Tozeur w Tunezji. Zdjęcia wznowiono dwa dni później. To samo spotkało George'a Lucasa 22 lata później podczas kręcenia Gwiezdnych wojen: Część I - Mroczne widmo (1999).
Zanim model stał się Tantive IV, pierwotnie zbudowano go jako wczesną wersję Sokoła Millennium. Ponieważ miał to być główny statek kosmiczny widoczny w filmie, model miał około sześciu stóp długości i zawierał nawet takie detale jak drobne odciski stóp na zewnętrznym kadłubie. Kiedy okazało się, że w nowym serialu Kosmos 1999 (1975) pojawia się podobnie wyglądający statek (o podobnej zresztą nazwie „Eagle”), model przesunięto do mniej ważnej roli w filmie, co sprawiło, że Sokoła zaprojektowano od zera (i tak narodziła się znana dziś „hamburgerowa” sylwetka). Oryginalny model dostał wtedy nowy kokpit w kształcie głowy młota (pierwotny stożkowy trafił do nowej wersji Sokoła wraz z okrągłą anteną radarową), a część detali powierzchni zmieniono (wystające z kadłuba kapsuły ratunkowe przerobiono na wieżyczki laserowe), by sugerowały większy statek.
Kilka miniaturowych statków kosmicznych powstało z przerobionych modeli i zabawek w procesie zwanym kitbashingiem. Jak mówi Paul Huston: „silniki to plastikowe części z jakiegoś modelu rakiety”.
Mark Hamill błagał George'a Lucasa, by usunął z filmu jedną kwestię, wymianę zdań między Hanem a Lukiem. Han mówił: „Słuchaj, mały, zrobiłem swoje. Jak dotrę do asteroidy, ty, staruszek i droidy wysiadacie”, na co Luke odpowiadał: „Ale nie możemy się wycofać, strach jest ich największą obroną, wątpię, żeby ochrona była tam większa niż na Aquilae czy Sullust, a to, co jest, jest pewnie nastawione na atak na dużą skalę”. Lucas ustąpił i ostatecznie kwestię usunięto.
Carrie Fisher potwierdziła w swojej autobiografii, że nie lubiła fryzury „bagel bun”, którą nosiła jako księżniczka Leia. Przed zdjęciami studio zażądało jednak, by najpierw schudła, czego nie zrobiła. Ze strachu przed zwolnieniem chętnie zgadzała się na wszystko, co proponował scenarzysta i reżyser George Lucas, łącznie z tą fryzurą.
Po zakończeniu zdjęć w Londynie Harrison Ford przypadkiem zostawił swój scenariusz w domu, który wynajmował. W 2024 roku ten scenariusz sprzedano na aukcji za ponad 13 000 dolarów.
W momencie, gdy perspektywy premiery filmu wyglądały najgorzej, pojawił się pomysł, by może usunąć z filmu efekty specjalne i wykorzystać je ponownie w programie telewizyjnym.
Tatooine przypomina Arrakis z cyklu Diuna Franka Herberta. Arrakis to jedyne znane źródło przyprawy zapewniającej długowieczność, zwanej melanżem. Odniesienia do „przyprawy”, różnych nielegalnych używek, pojawiają się w całej ostatniej trylogii sagi Gwiezdne wojny. W oryginalnym filmie Han Solo jest przemytnikiem przyprawy, który przeszedł przez kopalnie przyprawy na Kessel. W rozmowie w chacie Obi-Wana Kenobiego Luke wyznaje Obi-Wanowi, że wierzy, iż jego ojciec był nawigatorem na frachtowcu przewożącym przyprawę. Inne podobieństwa to choćby te między księżniczką Leią a księżniczką Alią oraz między sztuczkami umysłu Jedi a „Głosem”, zdolnością kontrolowania innych używaną przez Bene Gesserit. Na marginesie: wuj Owen i ciotka Beru są „rolnikami wilgoci”. W Diunie Fremeni używają kolektorów rosy, by „zapewnić sobie niewielkie, ale pewne źródło wody”. Herbert relacjonował, że „David Lynch (reżyser Diuny (1984)) miał problem z tym, że Gwiezdne wojny zużyły tak dużo z Diuny”. Obaj znaleźli „szesnaście punktów zbieżności” i wyliczyli, że „szanse na przypadek dają liczbę większą niż liczba gwiazd we wszechświecie”.
Pierwowzorem R2-D2 były „drony” Huey, Dewey i Louie z Niemego wyścigu (1972). Kiedy George Lucas poznał Douglasa Trumbulla, reżysera i szefa efektów specjalnych Niemego wyścigu (1972), zachwycał się projektem dwunożnych robotów z tego filmu, którymi sterowali ludzie po obustronnej amputacji. Pięć lat później podobna pod względem funkcji konstrukcja pojawiła się jako R2-D2 w tym filmie. Universal Pictures, dystrybutor Niemego wyścigu (1972), dostrzegł podobieństwo robotów (a także podobieństwo Gwiezdnych wojen do seriali o Bucku Rogersie (1939) z lat 1930.), po czym natychmiast pozwał Twentieth Century Fox za naruszenie praw. Sprawę ostatecznie zakończono ugodą, gdy Fox złożył pozew wzajemny w sprawie Battlestar Galactica (1978), która łudząco przypominała ten film.
Pierwszego dnia zdjęć na tunezyjskich pustyniach kraj doświadczył pierwszej wielkiej burzy deszczowej od pięćdziesięciu lat.
Declan Mulholland był pierwotnie dublerem Jabby the Hutta w scenie, w której Jabba konfrontuje się z Hanem Solo w doku stacji Mos Eisley — scena ta została wycięta z pierwotnej wersji filmu. Pomysł polegał na nałożeniu na aktora postaci animowanej metodą poklatkową, ale ograniczenia budżetowe zmusiły George'a Lucasa do całkowitego usunięcia sceny. Na potrzeby Edycji Specjalnej z 1997 roku Lucasfilm miał już środki na dokończenie produkcji, więc scena wróciła do filmu z Jabba the Huttem animowanym komputerowo w stylu Powrotu Jedi, nałożonym na grę Mulhollanda (głosu użyczył projektant dźwięku Ben Burtt). Ponieważ projekt Jabby nigdy nie został ukończony podczas produkcji Gwiezdnych wojen, pojawił się nieprzewidziany problem: w pewnym momencie Han przechodzi za Jabbą dokładnie tam, gdzie powinien znajdować się jego ogon; rozwiązano to, zmieniając ruch Hana tak, by wyglądało, że nadepnął Jabbie na ogon, a ten reaguje z bólu. Z powodu krytyki słabej jakości komputerowego Jabby efekt przerobiono na potrzeby wydania Edycji Specjalnej na DVD w 2004 roku. Bardzo krótki fragment nagrania z Mulhollandem pokazano w From 'Star Wars' to 'Jedi': The Making of a Saga (1983), programie telewizyjnym wyemitowanym dla promocji Powrotu Jedi.
Ben Burtt podłożył głos pod wszystkie figury szachów holograficznych – zdecydował się na to z desperacji, bo materiał filmowy dotarł bardzo późno na etapie produkcji.
George Lucas chciał, żeby myśliwce TIE poruszały się bardzo szybko w sekwencji ucieczki z Gwiazdy Śmierci. Jego ekipa uznała, że chodzi o statek przelatujący za oknem statku w trzy–cztery sekundy, podczas gdy Lucas chciał, by mijały je w około pół sekundy. Dlatego ekipa przesuwała tła, a nie tylko same myśliwce TIE, by wzmocnić iluzję prędkości.
Część fanów oburzyła się, że Chewbacca nie dostał medalu w końcowej scenie. MTV naprawiło to 20 lat później, przyznając postaci nagrodę za całokształt twórczości, którą wręczyła ni mniej, ni więcej Carrie Fisher. Adaptacja komiksowa Marvela wyjaśniała: „Chewbacca oczywiście będzie miał własny medal, ale będzie musiał sam go sobie przypiąć. Mało która księżniczka kosmosu jest tak wysoka”.
George Lucas wymyślił nazwę R2-D2 podczas postprodukcji Amerykańskiego graffiti (1973). Ktoś z ekipy dźwiękowej poprosił Lucasa o przyniesienie drugiej szpuli drugiej ścieżki dialogowej. W żargonie postprodukcyjnym zabrzmiało to: „Mógłbyś mi podać R2-D2?”. Lucasowi spodobało się to brzmienie i zapisał je sobie na przyszłość.
Charakterystyczna muzyka w kantynie to hołd dla akompaniamentu Duke'a Ellingtona do Digga Digga Doo (1932) The Mills Brothers. Ten charakterystyczny motyw słychać w nagraniu The Mills Brothers w 2:30.
Urządzenie użyte do wystrzelenia broni Gwiazdy Śmierci to w rzeczywistości telewizyjny mikser produkcyjny Grass Valley Group 1600-7K. W niektórych krajach nazywany też stołem mikserskim wizji, który służy do miksowania obrazu z kamer telewizyjnych w studiu lub przy transmisji plenerowej. Element użyty do wystrzelenia Gwiazdy Śmierci to suwak, który przełącza obraz między kamerami albo przenika do czerni i z czerni.
„Zaginiony” początek tego filmu pokazywał, jak Luke – po tym, jak przez lornetkę makro obserwował bitwę nad Tatooine, naprawiając parownik – jedzie do stacji Tosche w Anchorhead, by powiedzieć o tym przyjaciołom (Fixerowi, Camie, Deakowi i Windy'emu). Wśród znajomych Luke miał przezwisko „Wormie”.
Podczas produkcji George Lucas nazywał ten film „filmem Disneya”, próbując uchwycić baśniowy czar klasycznych disneyowskich filmów familijnych z lat 1950., z których jednym z ulubionych Lucasa była Szwajcarska rodzina Robinsonów (1960). Zbiegiem okoliczności ponad trzydzieści lat po premierze tego filmu Walt Disney Company przejęła Lucasfilm, wytwórnię Lucasa, wraz z wszelkimi prawami do historii i postaci „Gwiezdnych wojen” za cztery miliardy dolarów, dzięki czemu film faktycznie stał się filmem Disneya w 2015 roku.
Agentka Marka Hamilla, Nancy Hutson, była tak pewna, że pasuje do roli Luke'a Skywalkera, że zaproponowała zwrot kosztów castingu George'owi Lucasowi, gdyby aktor nie dostał roli.
Trwając 2 godziny i 1 minutę (wersja specjalna – 2 godziny i 5 minut), jest to najkrótszy z pierwszych siedmiu filmów „Gwiezdnych wojen”.
George Lucas rozważał Petera Cushinga do roli Obi-Wana Kenobiego.
Do czołówki otwierającej George Lucas napisał początkowo tekst składający się z 6 akapitów po 4 zdania. Zawierał on mnóstwo historii, w tym upadek starej Republiki, Mrocznych Lordów Sithów, zagładę Zakonu Jedi oraz odniesienia do miejsc w Galaktyce. Lucas mówił: „Ta czołówka jest taka trudna, bo trzeba uważać, żeby nie użyć zbyt wielu słów, których ludzie nie rozumieją. To jak wiersz”. Lucas pokazał swój szkic znajomym. Obecny przy tym Brian De Palma opisał go: „Czołówka na początku wygląda, jakby napisano ją na podjeździe. Ciągnie się bez końca. To bełkot”. Lucas wspominał, co De Palma powiedział, gdy zobaczył ją po raz pierwszy: „George, zwariowałeś. Daj mi usiąść i napisać to za ciebie”. De Palma i scenarzysta Jay Cocks pomogli skrócić tekst do wersji użytej w filmie.
George Lucas nadał myśliwcom nazwę „TIE” po prostu dlatego, że wydawało mu się, że wyglądają jak muszki.
Wszystkie głosy z głośnika w hangarze to Ben Burtt i kilku jego kumpli wygłaszających kwestie przez megafon w pustym kościele.
George Lucas planował opatrzyć ten film istniejącą muzyką klasyczną, tak jak Stanley Kubrick zrobił to w 2001: Odysei kosmicznej (1968), zanim Steven Spielberg przedstawił mu kompozytora Johna Williamsa. Lucas i Williams uzgodnili, że ścieżka dźwiękowa będzie utrzymana w stylu XIX-wiecznej muzyki romantycznej z obfitym wykorzystaniem leitmotivów. Ponieważ film miał pokazywać światy, jakich dotąd nie widziano, muzyka musiała służyć widzom jako „kotwica emocjonalna”, dzięki której mogli się z filmem utożsamić.
W niektórych hiszpańskojęzycznych wersjach z napisami w Ameryce Łacińskiej imię R2-D2 pojawia się w napisach jako „Arturito”, czyli po hiszpańsku „mały Artur”, bo wymowa jest bardzo podobna. Podobnie jest z C-3PO, którego imię w napisach brzmi „Citripio”, choć nie przypomina to niczego po hiszpańsku.
Harrison Ford nie nauczył się swoich kwestii w rozmowie przez interkom w bloku cel, żeby zabrzmiała spontanicznie.
Efekty dźwiękowe w tle w domu Obi-Wana około 33:00 to te same dźwięki, które wykorzystano jako odgłosy komputera w kilku odcinkach Star Trek (1966), w tym All Our Yesterdays (1969) i innych.
W ciągu 3 tygodni od premiery kurs akcji 20th Century Fox podwoił się do rekordowego poziomu.
We wczesnych wersjach scenariusza R2-D2 mówił standardowym angielskim i miał dość wulgarny słownik. Choć całą angielską mowę R2 usunięto, wiele reakcji C-3PO na nią zostało w filmie.
George Lucas planował początkowo, że Han Solo będzie ogromnym zielonym potworem bez nosa, z skrzelami. Potem zmienił koncepcję Hana Solo na czarnoskórego człowieka. Przesłuchiwał kilku czarnoskórych aktorów, a nawet muzyków (w tym Billy'ego Dee Williamsa), aż w końcu wybrał Glynn Turman. Potem jednak zdecydował, że rola przypadnie białemu aktorowi. Kurt Russell, Nick Nolte, Christopher Walken, Jack Nicholson, Al Pacino, Chevy Chase, Steve Martin, Bill Murray, Robert Englund, Sylvester Stallone, John Travolta, James Woods i Perry King byli kandydatami do roli Hana Solo. George Lucas chciał też unikać aktorów, których wcześniej zatrudniał w swoich filmach. James Caan, Jack Nicholson, Robert De Niro i Burt Reynolds odrzucili tę rolę. Harrison Ford, który zagrał Boba Falfę w Amerykańskim graffiti (1973) Lucasa, czytał rolę Hana Solo podczas zdjęć próbnych innych postaci, ale początkowo nie brano go pod uwagę. Podczas tych prób Lucas zdał sobie sprawę, że Ford jest idealny do tej roli.
Gdy Harrison Ford po premierze filmu wszedł do sklepu muzycznego kupić płytę, rozentuzjazmowani fani rozerwali mu pół koszuli.
Podczas produkcji obsada próbowała rozśmieszyć lub wywołać uśmiech na twarzy George'a Lucasa, który często wydawał się przygnębiony.
Mark Hamill zdradził, że kręcąc pierwszą scenę Luke'a, Hana i Lei po ucieczce z kompaktora śmieci (nakręconą przed scenami w kompaktorze), zauważył, że jego włosy powinny być mokre i pozlepiane po wciągnięciu do brudnej wody. Harrison Ford odparł tylko: „Chłopie, to nie taki film. Jeśli będą się przyglądać twoim włosom, to wszyscy mamy przechlapane”.
Pierwszy treatment filmu nosił pierwotnie tytuł „The Journal of the Whills”. Opowiadał o Jedi-bendu imieniem Mace Windu (który stał się później postacią Mace'a Windu w trylogii prequeli) i jego uczniu, C.2. Thorpie. George Lucas zaniósł go swojemu agentowi, Jeffowi Bergowi, który szybko zgubił się w gąszczu żargonu użytego w tekście, i poradził mu zacząć od czegoś prostszego.
George Lucas zrezygnował ze standardowego wynagrodzenia scenarzysty i reżysera i poprosił jedynie o 175 000 dolarów plus 40% praw do merchandisingu. Po klęsce Doktora Dolittle (1967), którego zakrojona na szeroką skalę kampania merchandisingowa okazała się równie kosztowną porażką, szefowie studia nie widzieli w tym większego zysku i się zgodzili. Sprzedaż gadżetów związanych z Gwiezdnymi wojnami przyniosła od tamtej pory wiele milionów dolarów, co pozwoliło Lucasowi kręcić filmy całkowicie niezależnie od systemu studyjnego, na który tak narzekał. Prawa do merchandisingu są dziś kluczowym elementem każdego kontraktu filmowego.
Alexander Courage odpowiadał za orkiestrację, choć nie został wymieniony w napisach. Courage zasłynął przede wszystkim skomponowaniem motywu muzycznego innej kosmicznej serii przygodowej, Star Trek (1966). Zajął się też muzyką i dyrygowaniem przy Supermanie IV (1987), zaadaptowanej z muzyki Johna Williamsa.
W rozmowie z Polygonem w kwietniu 2026 roku aktor Mark Hamill odpowiedział na pytanie, dlaczego Skywalker nigdy się nie ożenił i co to mówi o jego seksualności. Hamill stwierdził, że twórca Gwiezdnych wojen, George Lucas, nie wyjaśnił w tekstach filmów seksualności Luke'a i że odpowiedź zależy od interpretacji widza. „Więc jeśli chcesz, żeby był gejem, to jest – powiedział Hamill. – Jeśli nie chcesz, to nie jest. Wszystko zależy od ciebie”.
Pierwotnym montażystą filmu był John Jympson. Pierwszym wyborem Lucasa był Richard Chew, ale względy budżetowe na to nie pozwoliły. Pokaz pierwszego montażu złożonego przez Jympsona okazał się jednak absolutną katastrofą. Film miał ogromne problemy z tempem, był niemal przeładowany zbędnymi ekspozycjami i miał bardzo mało napięcia narracyjnego. Na przykład otwierającą scenę, w której Imperium napada na statek księżniczki Lei, przeplatano pierwotnie ujęciami Luke'a obserwującego z powierzchni Tatooine bitwę kosmiczną wraz z przyjaciółmi, co zabijało większość napięcia. Reszta pierwszego aktu była chaotycznym bałaganem, w którym losowo wrzucano pojęcia takie jak Moc, moce Dartha Vadera, skradzione plany Gwiazdy Śmierci i Alderaan, zanim zostały należycie wyjaśnione. Lucas zwolnił Jympsona i poprosił swoją ówczesną żonę Marcię (montującą wtedy New York, New York (1977)), która z kolei sprowadziła Chewa i Paula Hirscha, by dokończyli pracę. Szybko zdiagnozowali problemy i naprawili je, pomijając większość zbędnych wyjaśnień i przestawiając całe sceny, by lepiej regulować przepływ informacji. Obaj nadali filmowi zwarty fokus, lepszą strukturę opowieści i bardzo potrzebne szybsze tempo, co się opłaciło, gdy otrzymali Oscara za swoją pracę.
C-3PO to protokolarny droid wyprodukowany pierwotnie przez Cybot Galactica („3PO” oznacza linię modelu, a „C” to jego indywidualne oznaczenie seryjne), jednak w kanonie został osobiście złożony ze złomu przez młodego Anakina Skywalkera, podczas gdy R2-D2 to droid astromechaniczny produkowany przez Industrial Automaton („R2” oznacza linię modelu, a „D2” to jego indywidualny numer seryjny). George Lucas oparł te nazwy na własnych doświadczeniach: C-3PO zainspirowała go strefa C3 na mapie tras lokalnej poczty w jego rodzinnym mieście, a R2-D2 – rozmowa podczas montażu jego poprzedniego filmu, American Graffiti (1973), gdy usłyszał, jak montażysta woła: „R2-D2: Reel 2, Dialogue 2”.
Choć ich postaci oczywiście się nawzajem nie znoszą, Carrie Fisher uznała Petera Cushinga na planie za bardzo czarującego, uprzejmego i dowcipnego. Dogadywali się tak dobrze, że Fisher naprawdę trudno było udawać, że go nienawidzi.
To pierwsze zdanie trzynastostronicowego treatmentu, który George Lucas napisał w 1972 roku: „Historia Mace'a Windu, czcigodnego Jedi-bendu z Opuchi, spokrewnionego z Usbym C.J. Thape'em, padawaanem uczącym się u słynnego Jedi”. George Lucas spędził prawie 3 lata na przepisywaniu, zanim ukończył scenariusz tego filmu. Choć większość tego wczesnego scenariusza ostatecznie nie została wykorzystana, postać Mace'a Windu i termin „Padawaan”, pisany później „Padawan”, pojawiają się w trylogii prequeli. Mace Windu jest oczywiście jednym z członków Rady Jedi, granym przez Samuela L. Jacksona. Termin „Padawan” odnosi się do uczniów Jedi.
George Lucas przygotował pierwotnie czternastostronicowy treatment swojej kosmicznej opery. Wszystkie duże studia go odrzuciły, bo postrzegały go jako science fiction, które wówczas bardzo trudno było sprzedać. Lucas znalazł jednak jednego przychylnego słuchacza – Alana Ladda Jr., ówczesnego nowego szefa Twentieth Century Fox, który był pod wrażeniem pracy Lucasa przy American Graffiti (1973). To Ladd ostatecznie dał filmowi zielone światło, z budżetem 8 milionów dolarów.
Carrie Fisher nie miała wcześniej do czynienia z bronią, więc przed zdjęciami wzięła lekcje strzelania u tego samego człowieka, który uczył Roberta De Niro na potrzeby filmu Taksówkarz (1976).
Wstępne badania 20th Century Fox, oparte na tytule i krótkim streszczeniu, wykazały, że filmem interesowali się wyłącznie mężczyźni poniżej 25. roku życia. Dlatego wytwórnia celowo promowała go tak, by przyciągnąć starszych widzów i kobiety: wysuwała na pierwszy plan wizerunki ludzi (w tym księżniczki Lei) i mówiła o filmie raczej w mitologicznych niż science fiction tonach.
Mark Hamill zdradził, że gdy dostał swoje kwestie na próbę ekranową, po prostu „nie załapał” filmu. Powiedział: „Rzecz w tym, że na próbę ekranową nie dostałem całego scenariusza. Tylko osiem stron. Pomyślałem: »Kto tak mówi?«. Zagadałem więc do Harrisona, a wiesz, co mi powiedział? »Stary, po prostu to zróbmy«. Kompletnie mi nie pomógł”. Hamill próbował potem wyciągnąć bardziej konkretną reakcję od samego George’a Lucasa, ale najwyraźniej usłyszał coś bardzo podobnego. Opowiadał dalej, że dopiero gdy dostał pełny scenariusz, zrozumiał, że gra głównego bohatera. „Poszedłem do George’a. Mówię: »George, to jest trochę jak parodia Flasha Gordona«. A on: »Po prostu to zróbmy, a potem pogadamy«. Tłumacząc: zróbmy to i nigdy potem nie pogadajmy. Kiedy kręciłem, Harrison był dla mnie odtwórcą pierwszoplanowym, założyłem, że to on jest głównym bohaterem, a ja jego irytującym kompanem. Potem dostaję film i Harrison musi być Lukiem. Wtedy nazywał się Luke Starkiller. Zacząłem czytać i myślę: »O mój Boże, to jest z mojej perspektywy«, co jest naprawdę nietypowe, opowiadać historię oczami nastolatka”.
Harrison Ford uznał dialogi za bardzo trudne, mówiąc: „Można to gówno napisać, ale nie da się tego powiedzieć”. Szczególnie ciężko szła mu kwestia: „Zajmie to kilka chwil, zanim wydobędę współrzędne z komputera nawigacyjnego”. Szacował, że poprawne wypowiedzenie jej zajęło 15 dubli.
W scenach na początku, na pokładzie Blockade Runnera, z wymianą ognia w białych korytarzach, zbudowano tylko jeden biały korytarz. Filmowano go pod wieloma kątami, by stworzyć wrażenie, że statek jest większy, niż był w rzeczywistości, i by najlepsze fragmenty walki można było wykorzystać więcej niż raz.
Jak na tamte czasy bardzo nietypowe, wszystkie główne napisy pojawiły się na końcu filmu, a nie na początku.
WILHELM SCREAM: film odświeżył i na nowo spopularyzował efekt dźwiękowy „Wilhelm Scream”, po raz pierwszy użyty w Distant Drums (1951). Słyszymy go po raz pierwszy, gdy Luke strzela do szturmowca po drugiej stronie przepaści na Gwieździe Śmierci.
Dwie ze scen z trójwymiarową grafiką komputerową (zewnętrze Gwiazdy Śmierci pokazane podczas odprawy misji i „rów” widoczny na taktycznych wyświetlaczach myśliwców rebeliantów) powstały na mikrokomputerze Data General PDP-11/45 z terminalem Vector General VG3D. PDP-11/45 renderował jedną klatkę animacji za pomocą programu napisanego w języku GRASS, wyświetlał obraz na terminalu, a następnie uruchamiał kamerę filmową, która fotografowała obraz na pojedynczej klatce taśmy. Proces powtarzano z nieco innymi obliczeniami obrotu, skali i perspektywy, uzyskując płynną animację. Każdy z obrazów rowu wymagał dwóch minut renderowania. Animację Gwiazdy Śmierci wyświetlano na ekranie projekcyjnym podczas kręcenia sceny odprawy. Oryginalne animacje niestety zaginęły, co zmusiło twórców Łotra 1: Gwiezdne wojny – historie (2016) do odtworzenia ich klatka po klatce.
Oddech Dartha Vadera miał początkowo brzmieć znacznie ciężej i bardziej chrapliwie. Ten cięższy, chrapliwy oddech wykorzystano później w Gwiezdne wojny: Część VI - Powrót Jedi (1983), w kulminacyjnej scenie tego filmu.
W całej trzyczęściowej historii (IV–V–VI) jest tylko jedna scena, w której razem pojawia się cała ósemka głównych bohaterów: ucieczka z Gwiazdy Śmierci. Gdy Darth Vader i Obi-Wan toczą pojedynek, Luke, Leia, Han, Chewie, C-3PO i R2-D2 wymykają się obok nich do Sokoła Millennium. Choć nie wszyscy są w tym samym ujęciu, przez krótką chwilę był to jedyny moment, gdy cała ósemka znalazła się w zasięgu wzroku siebie nawzajem.
Gareth Wigan, dyrektor w 20th Century Fox, obejrzał wczesny pokaz filmu. Po powrocie do domu zebrał rodzinę przy kuchennym stole i powiedział: „Chcę, żebyście zapamiętali ten dzień, bo właśnie przeżyłem jedno z najwspanialszych doświadczeń w życiu”.
W scenie, w której Leia spotyka Tarkina, wypowiada kwestię „Rozpoznałam twój ohydny smród, gdy mnie tu przywieziono” z wyraźnym brytyjskim akcentem. Carrie Fisher zdradziła później, że tuż przed kręceniem tej sceny George Lucas powiedział jej, że Leia będzie zdenerwowana. Wyjaśniła też, że ilekroć się denerwowała, mówiła z brytyjskim akcentem, i dlatego scena została sfilmowana tak, jak ją widzimy. W kanonicznej powieści „Bloodline” wyjaśniono, że Leia użyła tego akcentu, by wykpić Tarkina.
Film znalazł się w książce „1001 Movies You Must See Before You Die” pod redakcją Stevena Schneidera.
Siatka celownicza działa Sokoła Millennium opiera się na przycisku do papieru, który George Lucas zobaczył na biurku Arthura C. Clarke’a.
Pierwszym gadżetem z Gwiezdnych wojen, jaki zobaczył Mark Hamill, był komiks Marvela, który ukazał się dwa miesiące przed premierą filmu. Kupił wszystkie 14 egzemplarzy z kiosku i rozdał je znajomym. Lata później kupił sobie jeden egzemplarz po zawyżonej cenie.
Gdy George Lucas kręcił w Londynie, gdzie odbywały się dodatkowe castingi, Kenny Baker, występujący w duecie z Jackiem Purvisem w musicalowym skeczu komediowym, dowiedział się, że ekipa filmu szuka niskiego człowieka, który zmieści się w kostiumie robota i będzie nim poruszał. Baker, mierzący 1,12 metra wzrostu, dostał rolę natychmiast po spotkaniu z George'em Lucasem. Mówił: „Zobaczył, jak wchodzę, i powiedział: »Ten się nada«, bo byłem najmniejszym facetem, jakiego do tej pory widzieli”. Początkowo trzy razy odrzucił propozycję, wahając się przed występem w filmie, w którym nie pokaże twarzy, i licząc na dalszy sukces swojego skeczu komediowego, który właśnie zaczęto emitować w telewizji.
George Lucas nakręcił sekwencję otwierającą, w której szturmowcy wpadają przez drzwi korytarza statku, a potem walkę z rebeliantami, w dwóch ujęciach. Akcja na planie skończyła się bardzo szybko, ale Lucas sfilmował ją sześcioma kamerami, dzięki czemu scena na ekranie jest dłuższa. Ponieważ część kamer stała bardzo blisko, a inne daleko, trudno rozróżnić poszczególne powtórzone działania.
Kostium C-3PO Anthony'ego Danielsa tak hałasował i pobrzękiwał na planie, że nie dało się wykorzystać nagranych na żywo kwestii Danielsa, a przy okazji zepsuły się też nagrania dialogów innych aktorów i aktorek w scenie.
Szkielet dinozaura, obok którego przechodzi C-3PO na pustyni, tuż zanim dostrzega transport Jawa, to ta sama rekwizytowa rekonstrukcja, którą zrobiono i wykorzystano w komedii szpiegowskiej z 1975 roku z Peterem Ustinovem, „One Of Our Dinosaurs Is Missing”.
Według Marka Hamilla szefom studia nie podobało się, że Chewbacca nie ma na sobie żadnych ubrań, i próbowali przeprojektować kostium, dodając do niego szorty.
Do kręcenia walk powietrznych kamerę filmującą modele obsługiwał komputer zaprojektowany specjalnie na potrzeby filmu. Ta nowa metoda dała twórcom niespotykaną dotąd swobodę ruchu kamery. Komputer zapamiętywał dokładnie każdy ruch kamery i mógł go powtarzać dowolną liczbę razy.
Aby uzyskać dźwięk miecza świetlnego, Ben Burtt zmiksował buczenie starego projektora 35 mm z uczelni, na której pracował, z dźwiękiem zakłóceń z odbiornika telewizyjnego. Odgłos zderzających się mieczy świetlnych powstał z połączenia hałasu łuku węglowego i tarcia metalu o suchy lód.
Zabawna scena, w której Chewbacca straszy płochliwego mysiego droida, powstała na planie i nie było jej w scenariuszu.
Choć John Williams zwykle unikał sequeli, przyznał, że byłby „zazdrosny” o innego kompozytora, który przejąłby Gwiezdne wojny. Ostatecznie napisał muzykę do wszystkich dziewięciu filmów sagi Skywalkerów.
Język Jawów to zuluski przyspieszony elektronicznie. Język Greedo to keczua, rdzenny język Ameryki Południowej.
R2-D2 przypadkiem trafił na plan Jezusa z Nazaretu (1977), kręconego w pobliżu, w Tunezji. Aktorka Koo Stark zagrała sceny na stacji Tosche, które ostatecznie wycięto, i opowiadała: „Sterowany pilotem R2-D2 miał odjechać z kadru i zniknąć za wydmą. Ale pilot nie zatrzymał robota i ten zawędrował na plan Jezusa z Nazaretu”.
Ten film, idąc za chronologią serii, to drugi raz, kiedy C-3PO zostaje z Larsami — pierwszy miał miejsce w Gwiezdne wojny: Atak klonów (2002). Tyle że C-3PO jest złoty, a nie szary, i nie pamięta Owena, bo pod koniec Gwiezdne wojny: Zemsta Sithów (2005) wyczyszczono mu pamięć.
W scenie, w której Luke'a atakuje wojownik Tuskenów, moment, gdy wojownik (Peter Diamond) wymachuje bronią nad głową oburącz w górę i w dół, powstał z ujęcia, w którym raz dźga bronią w górę — puszczonego do tyłu i do przodu kilka razy.
W scenie, w której Luke i Leia huśtają się na linie w bezpieczne miejsce, nie użyto dublerów. Carrie Fisher i Mark Hamill wykonali kaskadę sami, w jednym ujęciu. Początkowo pocałunek, którym Leia dziękuje Luke'owi za szczęście, wywoływał śmiech na pokazach przedpremierowych, więc reżyser George Lucas chciał go wyciąć. Jednak jego ówczesna żona i montażystka, Marcia Lucas, przekonała go, że ludzie się śmieją, bo scena jest taka słodka i niespodziewana, i zostawił ją w filmie.
Gdy film trafił do komisji ratingowej Motion Picture Association (MPA), głosy za kategorią G i PG rozłożyły się po równo. W nietypowym ruchu 20th Century Fox poprosił o surowszą kategorię PG — po części dlatego, że uważał film za zbyt straszny dla małych dzieci, a po części dlatego, że obawiał się, iż nastolatki uznają kategorię G za „obciachową”. Specjalista od marketingu Lucasfilm, Charles Lippincott, poparł stanowisko 20th Century Fox po tym, jak na pokazie przedpremierowym zobaczył pięciolatka przestraszonego sceną, w której Darth Vader dusi kapitana rebeliantów. Choć komisja początkowo wybrała kategorię G, po prośbie Foxa zmieniła zdanie i przyznała PG.
Ten film został wpisany do National Film Registry (NFR) w 1989 roku (w pierwszym roku przyjęć) jako „znaczący kulturowo, historycznie lub estetycznie”. Był jedynym filmem z lat 1970. w tym gronie i najnowszym, liczącym wówczas zaledwie 12 lat. Ponieważ George Lucas nie był zadowolony z kinowej wersji z 1977 roku (uważał ją za niedokończoną), przestał autoryzować jej dystrybucję i zamiast niej zaproponował swoją Edycję Specjalną z 1997 roku jako „kopię roboczą” do publicznego pokazu. Ponieważ NFR przyjmuje wyłącznie pierwszą opublikowaną wersję, przez wiele lat nie było dostępnej publicznie kopii oryginalnego filmu z 1977 roku. W 2015 roku Biblioteka Kongresu USA udostępniła kopię cyfrową wykonaną z 35-milimetrowej taśmy filmu, złożonej w 1978 roku w ramach depozytu praw autorskich do filmu.
Kenny Baker przyznał później, że uważał, iż ten film poniesie klęskę. Harrison Ford uznał za dziwne, że „jest księżniczka z dziwnymi kokami na głowie”, a Chewbaccę nazwał „olbrzymem w małpim kostiumie”.
W 2010 roku George Lucas wysłał Damonowi Lindelofowi i Carltonowi Cuse'owi, producentom wykonawczym serialu Lost: Zagubieni (2004), list z gratulacjami z okazji zakończenia produkcji, w którym zdradził im kilka (być może żartobliwych) sekretów dotyczących tego, jak rozwijał filmową sagę Gwiezdne wojny: „Nikomu nie mów, ale kiedy Gwiezdne wojny wchodziły do kin, sam nie wiedziałem, dokąd to zmierza. Sztuczka polega na tym, żeby udawać, że całość zaplanowało się z góry. Dorzuć trochę motywów ojcowskich i odniesień do innych opowieści, nazwijmy je hołdami, i masz serial”.
Choć ujęcie, w którym kapsuła ratunkowa odlatuje ze statku Lei, było pierwszym w historii zrealizowanym przez Industrial Light & Magic, to pierwszym ujęciem faktycznie zatwierdzonym przez George'a Lucasa do filmu było to z działami laserowymi w rowie Gwiazdy Śmierci.
Sir Ridley Scott mówił: „Pamiętam, jak ktoś wpadł do mojego biura i powiedział: »Ridley, lepiej idź zobaczyć ten nowy film, Gwiezdne wojny«. Grali niedaleko, w Mann's Chinese Theatre. Poszedłem tam, a ludzie stali w kolejce wokół całego kwartału. To było niezwykłe. Nigdy wcześniej ani później czegoś takiego nie widziałem – tej zbiorowej ekscytacji. Była wręcz namacalna”.
Nakręcono kilka scen z Lukiem i jego przyjaciółmi na Tatooine, aby wcześniej przedstawić głównego bohatera. Luke najpierw obserwuje przez lornetkę walkę statku księżniczki Lei z krążownikiem Imperium na niebie, a później spotyka w Anchorhead swojego najlepszego przyjaciela Biggsa Darklightera, który opuścił Akademię Imperium i planuje dołączyć do Sojuszu Rebeliantów. W scenach w Anchorhead występowali także Anthony Forrest jako Laze „Fixer” Loneozner i Koo Stark jako dziewczyna Fixera, Cammie Marstrap. Wszystkie te sceny wycięto później podczas skrupulatnego montażu Richarda Chewa i Paula Hirscha, by poprawić słabe tempo filmu, zostawiając wzmiankę Luke'a o Biggsie w rozmowie z ciotką i wujem jako jedyne wczesne odniesienie do tej postaci. Sceny te nigdy oficjalnie nie pojawiły się w żadnym wydaniu filmu, ale ich fotosy znalazły się w „The Story of Star Wars” (zestawie książki i płyty), a same sceny trafiły też do komiksowej i powieściowej adaptacji. To sprawiło, że kilka osób uwierzyło, iż naprawdę widziało te sceny na dużym ekranie. Wszystkie sceny znalazły się później na CD-ROM-ie „Star Wars: Behind the Magic” w 1998 roku, a spotkanie Luke'a i Biggsa w bazie Rebeliantów włączono do ponownego wydania Edycji Specjalnej (bez kwestii Red Leadera o tym, że poznał kiedyś ojca Luke'a). Wszystkie wycięte sceny znalazły się na szczęście jako materiał dodatkowy w wydaniu Blu-Ray z 2011 roku. W hołdzie Cammie i Fixer zadebiutowali oficjalnie na ekranie w rozdziale 2: The Tribes of Tatooine (2022) serialu The Book of Boba Fett (2021), w którym zagrali ich inni aktorzy.
Podstawą dźwięków wydawanych przez Ludzi Pustyni były odgłosy mułów.
Kiedy George Lucas pokazał film szefom Twentieth Century Fox, reakcja była zaskakująco pozytywna. Alan Ladd Jr. i pozostali przedstawiciele studia uwielbiali film, a Gareth Wigan powiedział Lucasowi: „To najlepszy film, jaki widziałem”, i płakał podczas pokazu. Lucas był tym wstrząśnięty i zarazem uszczęśliwiony, bo nigdy wcześniej nie zdobył uznania szefów studia.
Ze względu na surowe brytyjskie przepisy dotyczące pracy, których przestrzegano na planie w Elstree Studios, zdjęcia musiały kończyć się do 17:30, chyba że George Lucas był w środku kręcenia sceny.
Peter Mayhew i David Prowse mieli do wyboru, którego olbrzyma chcą zagrać – Chewbaccę czy Dartha Vadera. Mayhew chciał grać dobrego bohatera, a Prowse złego, więc ostatecznie wcielili się w pasujące postacie.
W jednej z wczesnych, roboczych wersji filmu atak Rebeliantów na Gwiazdę Śmierci zastąpiono scenami lotniczymi z klasycznego filmu wojennego Nocny nalot (1955). Powód był prozaiczny: zdjęcia modeli do efektów specjalnych, które trafiły do finalnej wersji, wciąż powstawały w Kalifornii, gdy wszystkie zdjęcia z aktorami były już gotowe, a montażyści potrzebowali czegoś podobnego, żeby pokazać szefom 20th Century Fox, jak film się rozwija. Co więcej, inspiracją George'a Lucasa do bitwy o Gwiazdę Śmierci były wprost podobne sceny z Nocnego nalotu, w tym odprawa przed bitwą, obsługa naziemna czekająca na wieści, statki/samoloty nadlatujące i atakujące trójkami oraz wymiana zdań „Jak myślisz, ile dział, Gold Five?” „Jakieś dwadzieścia dział. Część na powierzchni, część na wieżach”, podczas gdy w Nocnym nalocie padało „jakieś dziesięć dział, część w polu, część na wieży”.
Powszechnie wiadomo, że Gwiezdne wojny zainspirowały filmy Akiry Kurosawy, zwłaszcza Ukryta forteca, która opowiada historię z punktu widzenia dwóch najmniej ważnych postaci. George Lucas chciał osiągnąć uczucie, jakie miał, gdy po raz pierwszy oglądał film Kurosawy: nie rozumiał kultury ani historii, ale podążał za ludzkim wątkiem. Dlatego nie traci czasu na wyjaśnianie, jak właściwie działa to uniwersum. Ostatecznie to sprawiło, że tak wiele osób uznało film przy premierze za szybki, bo widzowie próbowali nadążyć za tym, co dzieje się w tle.
Na początku 1977 roku, po zakończeniu zdjęć, a przed premierą filmu, Mark Hamill miał wypadek samochodowy, w wyniku którego złamał nos i kość policzkową. Obrażenia wymagały rekonstrukcji z użyciem chrząstki z jego ucha. Choć wypadek nieznacznie zmienił rysy jego twarzy między dwoma pierwszymi filmami, ekipa Gwiezdnych wojen wplotła te zmiany w fabułę, każąc Wampie zaatakować twarz Luke'a na początku Gwiezdnych wojen: Część V - Imperium kontratakuje, by wyjaśnić różnicę.
Gilbert Taylor uznał kręcenie w Elstree Studios za bardzo problematyczne. Zbudowane przez Johna Barry'ego dekoracje „wyglądały jak kopalnia węgla”, jak opisywał je operator. Mówił, że „wszystko było czarne i szare, bez żadnych szans na jakiekolwiek światło”. Aby rozwiązać problem, wkomponował oświetlenie w dekoracje, wycinając otwory w ich ścianach, suficie i podłodze. Dało to „»wycinankowy« system oświetlenia panelowego” z lampami kwarcowymi, które można było umieszczać w otworach w ścianach, suficie i podłodze. Jego pomysł poparło Twentieth Century Fox, zgadzając się, że „nie możemy mieć tej »czarnej dziury w Kalkucie«”. Wymyślony przez Taylora sposób oświetlenia „pozwolił George'owi kręcić niemal w każdym kierunku bez rozbudowanego przestawiania świateł, co dało mu więcej swobody”.
W filmie Wedge'a Antillesa grają właściwie dwóch różnych aktorów. Pierwszy to Colin Higgins, który pozostał niewymieniony w napisach. Siedzi obok Luke'a podczas narady pilotów Rebelii przed bitwą o Yavin (ten, który mówi „To niemożliwe! Nawet dla komputera”). Został jednak zwolniony po zaledwie jednym dniu zdjęć i zastąpił go Denis Lawson przy kręceniu scen w kokpicie. Głosy obu aktorów zostały później podłożone przez Davida Ankruma. Dziś wersja postaci grana przez Higginsa jest wśród fanów Gwiezdnych wojen znana jako „Fałszywy Wedge”. W 2017 roku antologia opowiadań „Z pewnego punktu widzenia” włączyła „Fałszywego Wedge'a” do kanonu, nadając mu imię „Col” (prawdopodobnie dlatego, że to pierwsze trzy litery „Colin”), i doprecyzowała, że postać była często brana za Wedge'a i otrzymała przydomek „Fałszywy Wedge”.
Dan O'Bannon i John C. Wash animowali schematy Gwiazdy Śmierci widoczne na ekranie komputera, gdy R2-D2 przeszukuje pamięć komputera Gwiazdy Śmierci. Inspirowali się podobnymi sekwencjami, które przygotowali do Ciemnej gwiazdy (1974).
W swoich wspomnieniach „The Princess Diarist” Carrie Fisher opisała, co czuła, gdy po raz pierwszy zorientowała się, że Harrison Ford zwraca na nią uwagę, i jak nie mogła uwierzyć w swoje szczęście: „Jakaś mała cząstka mnie czuła się, jakbym wygrała na loterii mężczyzn, i oto byłam, licząc i wydając te pieniądze. Byłam w szoku, że mu się spodobałam. Byłam tak niedoświadczona, ale coś w nim budziło moje zaufanie”. To wyznanie było jak trzęsienie ziemi. Jednak choć było tak wybuchowe, Harrison Ford przyjął je z niezwykłą klasą. W istocie nie dolewał oliwy do ognia. Zapytany o wspomnienia Fisher w wywiadzie dla GQ, Ford zachował wyraźną powściągliwość. Przyznał, że czuje się nieswojo z publikacją tak osobistych szczegółów ich przeszłości. „Po przedwczesnej śmierci Carrie naprawdę nie czuję, żeby to był temat, o którym chcę rozmawiać” — powiedział Ford, wybierając milczenie zamiast skandalu. Jego szacunek do Fisher, nawet po jej odejściu, był oczywisty.
Gilbert Taylor mówił, że George Lucas, pochłonięty szczegółami skomplikowanej produkcji, „od pierwszego dnia unikał wszelkich spotkań i kontaktu ze mną, więc wielokrotnie czytałem ten wyjątkowo długi scenariusz i sam podejmowałem decyzje, jak będę kręcił ten film”. Jak mówił, „wziął też na siebie eksperymentowanie ze zdjęciami mieczy świetlnych i innych rzeczy na planie, zanim przeszliśmy do dwóch tygodni zdjęć plenerowych w Tunezji”.
Po otrzymaniu scenariusza przed przesłuchaniem Carrie Fisher przeczytała go na głos ze swoim przyjacielem, aktorem Miguelem Ferrerem. Uderzona tym, jak wyjątkowa jest ta historia, Fisher postanowiła mocno zabiegać o rolę księżniczki Lei — decyzja, która się opłaciła.
Kiedy Darth Vader zgniata szyję kapitana Antillesa, dźwięk, który słyszymy, to w rzeczywistości chrupnięcie gniecionych łupin orzecha włoskiego. Ten sam efekt dźwiękowy wykorzystano w Gwiezdne wojny: Część VI - Powrót Jedi (1983), gdy Han Solo zostaje uwolniony z karbonitu.
Dzień przed rozpoczęciem zdjęć w roli C-3PO Anthony Daniels po raz pierwszy przymierzył swój kostium. Po dwóch krokach lewa noga rozpadła się aż do plastiku lewej stopy i zaczęła ranić aktora przy każdym kroku.
Harrison Ford początkowo nie mógł przystąpić do przesłuchania, ponieważ zagrał w Amerykańskie graffiti (1973), również wyreżyserowanym przez George'a Lucasa. Lucas pierwotnie zamierzał obsadzić w tym filmie wyłącznie nowe twarze, ale gdy wykorzystał Forda do czytania kwestii z aktorami i aktorkami przesłuchiwanymi do pozostałych ról, zdał sobie sprawę, że Ford jest najlepszym aktorem do roli Hana Solo.
Choć Mark Hamill czasem zmagał się z tym, jak mocno widzowie kojarzyli go z Lukiem, w 2017 roku powiedział magazynowi PEOPLE, że to Carrie Fisher pomogła mu się z tym pogodzić. „Powiedziała: »Słuchaj, ja jestem księżniczką Leią. Ty jesteś Lukiem. Weź się w garść«” — wspominał. „Potrafiła trafić w sedno i dostrzec dobre strony. Tak wiele się od niej nauczyłem”.
Będąc gościem teleturnieju National Public Radio „Wait Wait Don't Tell Me” w 2009 roku, Carrie Fisher została poproszona o opowiedzenie „soczystej” historii o sir Alecu Guinnessie, a jej odpowiedź brzmiała: „Alec Guinness dał kiedyś Markowi Hamillowi dwadzieścia funtów szterlingów, żeby sobie poszedł. (Hamill) zasypywał Aleca pytaniami o jego karierę i to zaczęło być irytujące”.
Lucasfilm zatrudnił Charlesa Lippincotta na stanowisku dyrektora marketingu tego filmu. Ponieważ Twentieth Century Fox niewiele wspierało marketing poza licencjonowaniem koszulek i plakatów, Lippincott musiał szukać innych dróg. Podpisał umowy z Marvel Comics na adaptację komiksową i z Del Rey Books na novelizację. Jako fan science fiction wykorzystał swoje kontakty, by promować film na San Diego Comic-Conie i w innych środowiskach fandomu science fiction.
Mark Hamill opowiadał, że gdy po raz pierwszy przeczytał scenariusz, zastanawiał się, czy Gwiezdne wojny mają być „parodią” innych filmów o kosmicznych przygodach. Kiedy zapytał o to Harrisona Forda, ten powiedział młodszemu aktorowi: „Po prostu to zróbmy, a pogadamy później”. „W tłumaczeniu: po prostu to zróbmy i nigdy później o tym nie pogadamy” — dodał Hamill. „Na przesłuchaniu uznałem, że Harrison jest głównym bohaterem. Ja jestem tym irytującym kompanem” — kontynuował. „Bo go zamęczam i tak dalej”. Ale gdy dostał rolę, otworzył scenariusz, który nosił wtedy tytuł „The Adventures of Luke Starkiller”. „I myślę sobie: »Chwila. Czy ja nie byłem Lukiem?«”. Uznał, że się pomylił i że Lukiem jest Ford. „On był klasycznym głównym bohaterem. Miał 35 lat czy coś takiego i był Harrisonem Fordem. No dajcie spokój” — wspominał Hamill. „Więc zacząłem to czytać i już na samym początku zrozumiałem: »O mój Boże. To jest widziane oczami tego nastoletniego chłopaka z farmy«. To samo w sobie było nietypowe. Człowiek by pomyślał, że to raczej będzie widziane oczami Hana Solo”. Hamill miał 24 lata, gdy kręcił Gwiezdne wojny (którym ostatecznie zmieniono tytuł na Gwiezdne wojny: Część IV - Nowa nadzieja). Powiedział prowadzącym podcast Smartless, że „idolizował” Forda, co pomogło uczynić relację między Lukiem a Hanem „prawdziwą”. Mówił: „Patrzyłem na niego jak na mentora czy starszego brata i tak dalej”. Mimo to żartował, że czytając scenariusz, pomyślał: „O mój Boże. Dlaczego nigdy nie dostaję roli kobieciarza, hazardzisty i łajdaka?”. Zamiast tego, jak mówił, Luke bywał czasem „marudnym beksą”, co było ważne dla drogi, jaką przechodzi w filmie szkolący się Jedi.
Ponieważ James Earl Jones został obsadzony jako głos Dartha Vadera dopiero na etapie postprodukcji, nigdy nie pojawił się na planie filmu. Jones przypadkiem przebywał jednak w Tunezji, kręcąc Jezus z Nazaretu (1977), w którym zagrał Baltazara, jednego z Trzech Króli, w tym samym czasie, gdy powstawały sceny na Tatooine.
Podczas produkcji George Lucas wielokrotnie spierał się z autorem zdjęć, doświadczonym brytyjskim operatorem Gilbertem Taylorem. Lucas chciał, by cały film miał dokumentalny charakter, a Taylor uważał, że pustynne plenery wymagają bardziej abstrakcyjnego podejścia, z dziwnymi kątami i tak dalej. Ostatecznie poszli na kompromis, a efektem było połączenie obu stylów.
Podczas kręcenia pierwszej sceny w Sokole Millennium Harrison Ford zapytał George'a Lucasa: „Jak się tym lata?”, a Lucas nie miał odpowiedzi. Ford zdobył licencję pilota w 1996 roku, ale lekcje latania brał już od lat 1960.
Główne drzwi śluzy na Tantive IV to w rzeczywistości ta sama rekwizytowa konstrukcja (pomalowana na biało) co właz kompaktora śmieci na Gwieździe Śmierci. Ponieważ sceny otwierające nakręcono na samym końcu, dekorację Tantive IV zbudowano dopiero pod koniec produkcji, gdy budżet był już tak ograniczony, że wiele rzeczy trzeba było wykorzystać ponownie z wcześniejszych dekoracji, które zdążono rozebrać.
Zdjęcia w Tunezji były bardzo problematyczne. W pierwszym tygodniu zdjęć George Lucas wypadł z harmonogramu z powodu niedziałających rekwizytów i awarii elektroniki. Do tego kraj nawiedziła rzadka tunezyjska burza, która dodatkowo zakłóciła pracę. Gilbert Taylor mówił: „Naprawdę nie było widać, gdzie kończy się ziemia, a zaczyna niebo. Wszystko było szarą plamą, a roboty to tylko rozmyta plama”. W tej sytuacji Lucas poprosił o mocne filtry, co zdziwiło Taylora, który stwierdził: „Uważałem, że film powinien wyglądać absolutnie czysto. Ale George widział to inaczej, więc próbowaliśmy siatek i innych dyfuzji. Poprosił, żeby ustawić ujęcie robotów na 300 mm, i piasek z niebem po prostu się zlały. Powiedziałem mu, że to nie zadziała, ale on odparł, że tak chce zrobić cały film, wszystko rozmyte”. Spór rozstrzygnęli później szefowie Twentieth Century Fox, którzy poparli propozycję Taylora.
Carrie Fisher spędziła dwa dni na kręceniu materiału z hologramem, bo pierwszego dnia nagrano ją bez kaptura, a Lucasowi nie spodobał się ten wygląd w hologramie. Swoją kwestię „Pomóż mi, Obi-Wanie” wyrecytowała tyle razy, że przy nagrywaniu komentarza potrafiła ją odtworzyć z pamięci 30 lat po produkcji.
Oprócz burz piaskowych (jedna z nich doszczętnie zniszczyła dekorację gąsienicowca, którą ekipa musiała odbudować, pracując na okrągło przez 48 godzin) dwa inne duże problemy przy zdjęciach w pustynnym krajobrazie Tunezji to zimno i deszcz.
Sir Alec Guinness początkowo niechętnie przyjął udział w zyskach, bo każdy wcześniejszy film, w którym tak zrobił, okazał się klapą, ale zgodził się na 2%, gdy studio najpierw zaproponowało mu 1%. Dzień przed premierą, po przychylnych recenzjach krytyków, George Lucas zaproponował Guinnessowi dodatkowe 0,5% w podziękowaniu za uwagi do scenariusza i poprawienie dialogów. Kiedy jednak Guinness poprosił producenta Gary'ego Kurtza o pisemne potwierdzenie, Kurtz obniżył bonus do 0,25%. To dodatkowe 0,25% okazało się warte blisko 2 miliony dolarów. Guinness mówił później, że praca przy trzech filmach dała mu „zero powodów do narzekań; powiem tylko tyle, że do końca życia mogę żyć w tym skromnym, ale oswojonym stylu, że nie mam długów i stać mnie na odrzucanie pracy, która mnie nie pociąga”.
George Lucas i ekipa produkcyjna podobno toczyli nieustanne boje z firmą sprzątającą studio, która w kółko czyściła i polerowała podłogi na planie, choć Lucas prosił, żeby zostawiano je porysowane i matowe — bo chciał, by świat, w którym żyją bohaterowie, wyglądał na „zamieszkany”. Po zbudowaniu dekoracji Lucas obszedł je i kazał każdą z nich „ubrudzić”. Wszystkie modele R2-D2 potoczono w błocie, pocięto piłą i trochę pokopano. George Lucas spopularyzował koncepcję „zużytej przyszłości”, nadając dekoracjom, rekwizytom i tak dalej „ubrudzony” wygląd, by stworzyć iluzję, że są stare i znoszone. Nie był jednak pierwszym, który zastosował ten zabieg. Gerry Anderson szeroko wykorzystywał go w swoich serialach supermarionetkowych, zwłaszcza w Thunderbirds (1965).
Po ukończeniu muzyki do tego filmu John Williams od razu zabrał się do pracy nad Bliskimi spotkaniami trzeciego stopnia (1977). Był tak zajęty, że o ogromnym sukcesie Gwiezdnych wojen dowiedział się dopiero od kogoś innego. Williams właściwie konkurował sam ze sobą, gdy później nominowano go do Oscara za najlepszą muzykę zarówno za Gwiezdne wojny, jak i za Bliskie spotkania — statuetkę dostał za ten pierwszy.
Kiedy Obi-Wan w swoim domu na Tatooine opowiada krótko o historii Zakonu Jedi i ojcu Luke'a, na prawym ramieniu jego szaty widać łatę. W Gwiezdnych wojnach: Epizodzie III — Zemście Sithów (2005) wyjaśniono, jak ta szata została uszkodzona.
Blaster Hana Solo powstał z pistoletu Mauser C96 („Broomhandle”), broni z końca XIX wieku.
Mark Hamill opowiadał, że zaprosił swoją żonę Marilou York na wczesny pokaz. Choć może niezbyt dokładnie jej go opisał. Hamill mówił: „Kilka tygodni później miał się odbyć pokaz Gwiezdnych wojen i powiedziałem: »Zagrałem w takim filmie. Chcesz go zobaczyć?«. A ona: »Jak się nazywa?«. Mówię: »Gwiezdne wojny«. A ona: »Eee, to coś jak Star Trek?«. A ja: »Tak, dokładnie jak Star Trek«”. Podobno miała zwyczaj mówić o zębach i skupiać się na nich w różnych momentach. Hamill opowiadał, że ze względu na gabinet blisko Hollywood czyściła zęby wielu znanym osobom i najwyraźniej nawet oglądając Gwiezdne wojny, skupiała się na zębach. Hamill ciągnął: „Na początku jest to, co nazywamy naradą złoczyńców, gdzie cała banda siedzi wokół stołu na Gwieździe Śmierci, a wchodzi Vader. I Richard LeParmentier, chyba za tę kwestię dusi go Moc, mówi: »Lordzie Vader, wasze czarnoksięskie sztuczki nie ujawniły położenia ukrytej bazy rebeliantów«. Ona nie odrywa wzroku od ekranu, ale przechyla się do mnie i mówi: »Fatalne koronki«”.
Kiedy 20th Century Fox próbowało rozprowadzić ten film w USA, zgodziło się go wyświetlać mniej niż czterdzieści kin. W odpowiedzi 20th Century Fox zagroziło, że każde kino, które odmówi pokazania tego filmu, nie dostanie praw do wyświetlania potencjalnego hitu The Other Side of Midnight (1977), który ostatecznie zarobił mniej niż dziesięć procent tego, co ten film.
Z powodu ograniczonego budżetu amerykańska obsada i ekipa (w tym George Lucas) postanowili lecieć do Anglii klasą ekonomiczną, a nie pierwszą. Kiedy matka Carrie Fisher, Debbie Reynolds, się o tym dowiedziała, zadzwoniła do Lucasa i zaczęła narzekać, jak to uwłaczające, że jej córka ma lecieć klasą ekonomiczną. Fisher była wtedy w pokoju z Lucasem, gdy odebrał telefon, i po kilku minutach poprosiła, żeby mogła porozmawiać z matką. Gdy Lucas podał jej słuchawkę, powiedziała tylko: „Mamo, chcę lecieć klasą ekonomiczną, odpieprz się!” i się rozłączyła.
We wcześniejszej wersji scenariusza Sokół Millennium nie ląduje na Gwieździe Śmierci, tylko w Mieście w Chmurach unoszącym się nad gazową powierzchnią planety Alderaan. Uwolnienie księżniczki Lei i pojedynek Obi-Wana Kenobiego z Darthem Vaderem rozgrywają się w tej bazie, a nie na Gwieździe Śmierci. Cięcia w budżecie zmusiły George'a Lucasa do wcześniejszego wprowadzenia Gwiazdy Śmierci i w gotowym filmie sceny, które miały dziać się w Mieście w Chmurach, rozgrywają się właśnie tam. Miasto w Chmurach wykorzystano oczywiście później w „Gwiezdnych wojnach: Części V - Imperium kontratakuje” (1980). Ponieważ jednak Alderaan zostaje w tym filmie zniszczony, oczywiście nie mogło być lokalizacją Miasta w Chmurach. Stworzono więc nową planetę, na której umieszczono Miasto w Chmurach: Bespin.
George Lucas był tak pewien, że film poniesie klapę, że zamiast iść na premierę, pojechał na wakacje na Hawaje ze swoim dobrym przyjacielem Stevenem Spielbergiem. Właśnie podczas tych wakacji wpadli na pomysł „Poszukiwaczy zaginionej Arki” (1981).
George Lucas początkowo chciał nakręcić film o Flashu Gordonie, bo jako dziecko uwielbiał seriale z lat 1930., ale nie udało mu się zdobyć praw do postaci, więc zamiast tego stworzył Gwiezdne wojny. Przypadkiem Flash Gordon powstał właśnie dlatego, że nie udało się zdobyć praw do innej istniejącej postaci – Johna Cartera z Marsa Edgara Rice'a Burroughsa.
Peter Mayhew nauczył się nawet wydawać ryk wookiee, ale w postprodukcji zastąpiono go prawdziwymi odgłosami zwierząt, żeby brzmiał autentyczniej.
Kiedy widać, jak R2-D2 wsiada do kapsuły ratunkowej, a C-3PO biegnie za nim, w tle można dostrzec stare, analogowe panele sterowania pilota i drugiego pilota z kokpitu w rodzaju B-52. To tam pierwotny koncept Sokoła Millennium zamieniono na korwetę kosmiczną rodziny Lei. Korytarz miał być tylko osią kadłuba statku, a w koncepcie stał się korytarzem prowadzącym do kapsuł ratunkowych z dużo większego okrętu.
Wbrew powszechnemu przekonaniu rów na Gwieździe Śmierci, w którym znajduje się szyb wydechowy, to nie ten duży pośrodku, tylko znacznie mniejszy, przesunięty o 90 stopni, prowadzący do bieguna północnego stacji bojowej. Ten rów jest wyraźnie pokazany podczas odprawy misji generała Doddony.
20th Century Fox wypuszczało zwykle około 20 filmów rocznie, ale długotrwały sukces tego filmu sprawił, że w całym 1978 roku studio wydało tylko siedem nowych filmów.
W przeciwieństwie do pozostałych filmów serii to tu głównym złoczyńcą Imperium jest Wielki Moff Tarkin (Peter Cushing), a nie cesarz Palpatine (Ian McDiarmid). Oba nazwiska nawiązują do republiki i cesarstwa rzymskiego. Tarkwiniusze byli królami Rzymu w czasach przed republiką. Wzgórze Palatyńskie było ważnym miejscem w mieście Rzym.
W chwili obsadzenia go w filmie Mark Hamill miał kontrakt na rolę w serialu Eight Is Enough (1977). Hamill próbował się z niego wycofać, bo przy tych terminach zdjęć i lokalizacjach nie było szans, by pogodzić jedno z drugim. Po nakręceniu odcinka pilotażowego serialu miał wypadek samochodowy, w którym uszkodził sobie twarz. W efekcie producenci telewizyjni zgodzili się rozwiązać z nim umowę, co pozwoliło mu przyjąć rolę Luke'a.
W wywiadzie telewizyjnym około 2012 roku Carrie Fisher mówiła o tantiemach od sprzedaży gadżetów z postaciami z Gwiezdnych wojen i zażartowała, że „teraz za każdym razem, gdy spojrzę w lustro, muszę zapłacić George'owi Lucasowi parę dolców”. W innym wywiadzie powiedziała: „Za każdym razem, gdy puszczę bąka, George Lucas dostaje ćwierć dolara”.
Bantha, na którą wsiadają Tuskeni, gdy dostrzegą speeder Luke'a Skywalkera, to w rzeczywistości słoń indyjski należący do tresera zwierząt egzotycznych Ralpha Helfera, ubrany w kostium z futra i sztucznych rogów. Nakręcenie tej sceny okazało się trudne, bo słoń nie był przyzwyczajony do ekstremalnego upału Doliny Śmierci i ciągle zrzucał kostium.
Ścieżkę dźwiękową zmiksowano trzykrotnie na potrzeby różnych wersji. Pierwszy miks był dwukanałowy w systemie Dolby. Drugi to sześciościeżkowy miks stereo na potrzeby kopii 70 mm. Trzeci był miksem monofonicznym i w takiej wersji film leciał w większości kin, bo niewiele z nich miało sprzęt do dźwięku stereo.
Luke, Han i Obi-Wan ani razu w całym filmie nie wymieniają imienia Lei.
James Earl Jones i David Prowse, którzy użyczają odpowiednio głosu i ciała Darthowi Vaderowi, poznali się dopiero w 2012 roku, 35 lat po premierze filmu.
Ponieważ scenariusz dawał niewiele wskazówek co do głosu R2-D2 (często było tam tylko „R2 odpowiedział” albo „R2 zabrzęczał”), Ben Burtt musiał wymyślić te dźwięki od zera. Po wypróbowaniu wielu różnych pomysłów, w tym odgłosów gruchających niemowląt, George Lucas i Burtt siedzieli razem, opisywali te dźwięki i naśladowali je własnymi głosami. To podsunęło Burttowi pomysł, żeby po prostu użyć własnego głosu i zmiksować go z dźwiękami elektronicznymi. Potem odtwarzał te dźwięki w prawdziwych plenerach i nagrywał je ponownie, żeby nie brzmiały jak zrobione w studiu.
Ponad 60% tego filmu nakręcono na taśmie, która tak łatwo blakła, że wycofano ją z produkcji na początku lat 1980. Przysporzyło to wielu problemów przy renowacji i ponownej premierze w 1997 roku, bo kolory na oryginalnym negatywie niemal całkowicie wyblakły. Na szczęście udało się je w pewnym stopniu poprawić.
George Lucas w wywiadzie dla magazynu „Empire” powiedział, że jako uczeń liceum, a potem student USC, fascynowały go morderstwa Zodiac i zawsze uważał, że Toschiego surowo oceniano za sposób prowadzenia śledztwa. Wyjaśnił, że właśnie dlatego nazwał jedno z miejsc na Tatooine stacją Tosche – na cześć inspektora policji z San Francisco.
Relacje o tym, jak sir Alec Guinness postrzegał film i swoją w nim pracę, bardzo się różnią. Często wspominał, że kręcenie go było złym doświadczeniem, i konsekwentnie twierdził, że to jego pomysł, by uśmiercić jego postać już w pierwszym filmie, aby ograniczyć swój udział i mieć pewność, że „nie będzie musiał dalej wygłaszać tych bzdurnych kwestii”. Później mówił, że „kurczy się” za każdym razem, gdy ktoś wspomina ten film. W jednym ze szczególnie głośnych przypadków młody chłopiec, prosząc go o autograf, z dumą powiedział, że widział film ponad sto razy, a Guinness dał mu go, gdy ten obiecał, że nigdy więcej go nie obejrzy. Twierdził też, że wyrzucał całą korespondencję od fanów związaną z Gwiezdnymi wojnami, nawet jej nie otwierając (co jest logicznym paradoksem i sprawia, że prawdopodobnie to nieprawda, bo jego dzienniki szczegółowo opisują treść części tych listów), ponieważ nienawidził faktu, że będzie najbardziej pamiętany jako Obi-Wan Kenobi, mimo innych ról, które cenił znacznie wyżej. Wbrew temu wszystkiemu George Lucas powiedział, że to on podjął decyzję o uśmierceniu Kenobiego (podobno za sugestią swojej ówczesnej żony Marcii Lucas), ponieważ postać nie miała nic do zrobienia w finale filmu i zasługiwała na pamiętne odejście. Według George'a Lucasa Guinness był „niezbyt zadowolony”, że jego postać umiera wcześniej, niż się spodziewał, a nawet wydawał się cieszyć czasem spędzonym na planie. Lucas, Mark Hamill, Harrison Ford i Carrie Fisher zawsze podkreślali, jak cierpliwy i pomocny był Guinness na planie, i chwalili jego profesjonalizm oraz szacunek wobec wszystkich członków obsady i ekipy. Choć Guinness nie ukrywał, że nie lubi dialogów w scenariuszu Lucasa, twierdził, że przyjął rolę z dwóch powodów: 1) był wielbicielem poprzedniego filmu Lucasa, Amerykańskiego graffiti (1973), i 2) historia zmusiła go do przeczytania całego scenariusza do końca, mimo że nie lubił dialogów i nie był fanem science fiction. O gotowym filmie powiedział, że uważa go za „oszałamiający jako widowisko i technicznie znakomity, ekscytujący, bardzo głośny i ciepły. Sceny bitewne na końcu ciągną się o pięć minut za długo, a część dialogów jest nie do zniesienia i wiele z nich ginie w hałasie, ale to wciąż żywe doświadczenie”.
Podczas przerwy świątecznej na Boże Narodzenie w 1976 roku Mark Hamill i Carrie Fisher spędzili razem kilka dni w Nowym Jorku. Pewnego wieczoru poszli razem do kina, a przed seansem przypadkiem pokazano zwiastun Gwiezdnych wojen. Hamill wspomina, że gdy zwiastun się skończył, jakiś krzykacz zawołał: „Wkrótce w Late Show!”.
Gdy George Lucas rozważał kręcenie filmu w Wielkiej Brytanii, część przestrzeni studia Pinewood Studios zajmował serial telewizyjny Gerry'ego Andersona dla ITC Kosmos 1999 (1975). Niektóre projekty produkcyjne tego serialu sprawiły, że część elementów Gwiezdnych wojen została zmieniona, co prawdopodobnie zaowocowało nieformalną wzajemną inspiracją twórczą i techniczną między obiema produkcjami.
Część niewykorzystanego materiału nakręconego do Gwiezdnych wojen trafiła do The Star Wars Holiday Special (1978).
Pulsujący dźwięk silnika niszczyciela gwiezdnego to zmanipulowany zapis dźwięku zepsutej klimatyzacji.
Scena w kompaktorze śmieci, w której Han, księżniczka Leia i Luke mają zostać zmiażdżeni na wysypisku, została zainspirowana podobną sceną z thrillera z 1972 roku z Steve'em McQueenem, Ucieczka.
Joe Maddalena z Profiles in History nabył kamerę Panavision, którą nakręcono ten film, od brata Carrie Fisher, Todda Fishera. W jego programie telewizyjnym, krótko emitowanym serialu Hollywood Treasure (2010), kamera została wystawiona na prywatnej aukcji Profiles in History i sprzedana za oszałamiające pięćset dwadzieścia tysięcy dolarów, stając się najcenniejszym pamiątkowym przedmiotem związanym z Gwiezdnymi wojnami na świecie. Ironiczne w całej sytuacji jest to, że Joe Maddalena przed rozpoczęciem aukcji mocno wątpił, czy kamera w ogóle się sprzeda, bo nikt nie był nią zainteresowany. Ta oferta była największym szokiem w karierze Maddaleny.
Według ekspozycji w Smithsonian dźwięk myśliwca TIE powstaje z połączenia pisku młodego słonia z dźwiękiem samochodu jadącego po mokrej od deszczu autostradzie.
W ówczesnym Hollywood standardem było angażowanie montażystów dźwięku, gdy film był na ostatnim etapie montażu. George Lucas przyjął inne podejście i zatrudnił Bena Burtta na cały rok przed rozpoczęciem zdjęć.
Księżniczka Leia jest przetrzymywana w celi 2187. Jedną z wczesnych inspiracji George'a Lucasa był film National Film Board zatytułowany 21-87 (1964), który kończy się narracją o boskiej „sile” obecnej we wszechświecie.
Gdy Obi-Wan Kenobi wyłącza wiązkę ściągającą, pod platformą, na której stoi, widać pozornie bezdenną przepaść. Osiągnięto to efektami specjalnymi, ponieważ plan, na którym stał sir Alec Guinness, wznosił się tylko sześć stóp nad ziemią.
Millennium Falcon pierwotnie wzorowano na hamburgerze z oliwką obok. Ponieważ nazwa statku nie była jeszcze ustalona, storyboardy określają go jako „statek piratów”. Niektóre plansze wskazują, że pierwsza wersja „statku piratów” (która stała się Blockade Runnerem) miała zostać zmieniona na wersję „Hamburger Boogie”.
Kiedy Luke celuje w szyb wentylacyjny, z powodu montażu komputer celowniczy wydaje się być na wprost, jak wizjer. Bliższe spojrzenie pokazuje jednak, że znajdował się po lewej stronie jego skroni, a Luke odwracał się i patrzył prawym okiem.
Księżyc Yavin IV, który w tym filmie służył za bazę rebeliantów, nakręcono w świątyniach Majów w Tikal w Gwatemali. George Lucas wybrał to miejsce jako potencjalny plan zdjęciowy po zobaczeniu jego plakatu wiszącego w biurze podróży, gdy kręcił w Anglii. To zainspirowało go do wysłania ekipy do Gwatemali w marcu 1977 r. na zdjęcia. Podczas kręcenia w Tikal ekipa zapłaciła miejscowym sześciopakiem piwa za pilnowanie sprzętu kamerowego przez kilka dni.
Kwestie „May the Force be With You” i „And Also with you” zainspirowane są katolickimi słowami wypowiadanymi tradycyjnie podczas mszy: „May Peace be With you”; „And also with you”. Lucas po prostu zastąpił „Peace” słowem „Force”.
Przed premierą George Lucas pokazał wczesną, surową wersję grupie zaprzyjaźnionych reżyserów. Według Lucasa ta wersja wciąż zawierała wiele materiałów archiwalnych ze starych filmów wojennych w miejscu efektów specjalnych i nie miała zbyt wiele sensu. Większość obecnych zareagowała pytaniem „co ty sobie myślałeś?”; Brian De Palma miał nazwać ją „najgorszym filmem w historii”. Niemal wszyscy, łącznie z Lucasem, uważali, że film poniesie klęskę; jedynym, który się sprzeciwił, był Steven Spielberg, przewidując, że będzie to „największy film wszech czasów” i zarobi miliony dolarów. Lucas przyznał, że wszyscy w pokoju spojrzeli na Stevena i pomyśleli: „Biedny Steven”.
20th Century Fox nie podobał się tytuł „Star Wars” i chciało zmienić nazwę filmu. W podcaście „Nerdist” z 2013 roku Mark Hamill powiedział, że jednym z powodów były obawy, iż potencjalne widzki (które i tak uważano za grupę raczej niechętną science fiction) odstraszy słowo „wars” w tytule. Hamill dodał, że chciano zmienić tytuł także dlatego, że spory odsetek uczestników grupy fokusowej 20th Century Fox, którzy usłyszeli ten tytuł (według Hamilla 30 procent), był przekonany, że film musi być „kulisami małżeństwa Elizabeth Taylor i Richarda Burtona”.
Charles Manson i słynne morderstwa, które zlecił, w tym Sharon Tate, skłoniły George'a Lucasa do zmiany nazwiska Luke'a ze Starkiller na Skywalker. Ponieważ „star” oznaczało też „gwiazdę” w sensie celebryty, obawiano się, że imię Luke'a można odczytać jako „zabójca gwiazd”. W wywiadzie do książki „The Making of Star Wars” z 2007 roku Lucas wyjaśnił: „Zrobiłem to, bo czułem, że wiele osób myli go z kimś takim jak Charles Manson. To miało bardzo nieprzyjemne konotacje”. Sprawa morderstw Mansona znów zwróciła uwagę opinii publicznej, gdy była członkini Rodziny Mansona, Lynette „Squeaky” Fromme, próbowała zamordować ówczesnego prezydenta Geralda Forda we wrześniu 1975 roku, niedługo po tym, jak Lucas ukończył trzecią wersję scenariusza „Star Wars”, noszącego wtedy tytuł „The Adventures of Luke Starkiller”.
„TIE” w nazwie „TIE Fighter” to skrót od „Twin Ion Engines”. Wymyślił go modelarz Joe Johnston. W książce „Making of Star Wars” wspomina, że inną możliwością było „Third Intergalactic Empire”.
Według Bena Burtta dźwięki wydawane przez Chewbaccę powstały z kompilacji odgłosów dużych ssaków, głównie niedźwiedzi. Powiedział, że pewien grizzly trzymany w zoo był bezcennym źródłem dźwięków Chewbacci. Dźwięki R2-D2 to różni ludzie (głównie Burtt) wydający przypominające niemowlę odgłosy lub elektronicznie zmanipulowane nagrania prawdziwych niemowląt.
Ulepszone efekty eksplozji Gwiazdy Śmierci w wydaniach tego filmu i Gwiezdnych wojen: Część VI - Powrót Jedi (1983) z 1997 r. zawierają „Praxis Wave”, nazwaną tak od pierwszego użycia przez Industrial Light & Magic w Star Trek VI: The Undiscovered Country (1991) do eksplozji klingońskiego księżyca Praxis.
To jedyny film w serii, w którym David Prowse samodzielnie wykonywał walkę mieczem świetlnym. W sequelach miał dublera, ponieważ ciągle łamał kije zastępujące ostrza. Ta zmiana może wyjaśniać, dlaczego Vader obraca się na stopach w tym filmie, a nie w pozostałych.
Twentieth Century Fox kupiło scenariusz głównie dlatego, że George Lucas zatrudnił artystę koncepcyjnego Ralpha McQuarriego do stworzenia obrazów kilku scen, które pomogły go sprzedać.
Anthony Daniels początkowo nie był zainteresowany filmem i zgodził się spotkać z George'em Lucasem tylko z uprzejmości. Niemal natychmiast podczas pierwszego spotkania zaintrygowała go koncepcja C-3PO Ralpha McQuarriego i poczuł pociąg do zagrania tej postaci. Daniels uważa też, że jednym z głównych powodów, dla których go wybrano, było to, że w przeciwieństwie do większości innych osób spotykających się z Lucasem w sprawie roli, nie próbował zaimponować mu nieproszonymi sztywnymi ruchami robota podczas rozmowy.
Na Gwieździe Śmierci, gdy Han, Chewbacca i Luke docierają do celi, w której przetrzymywana jest księżniczka Leia, aby ją uratować, spotykają dowodzącego oficera. Pyta ich: „Where are you taking this, thing?”, wskazując na Chewbaccę. Luke odpowiada: „Prisoner transfer from Cell Block one one three eight”. To nawiązanie do poprzedniego filmu Lucasa, THX 1138 (1971).
Broń szturmowców to w gruncie rzeczy pistolet maszynowy Sterling L2A3 kalibru 9 mm, broń wojskowa opracowana pod koniec lat 1940. w Wielkiej Brytanii i przyjęta na uzbrojenie armii brytyjskiej i kanadyjskiej w latach 1950. Usunięto tylko zakrzywiony magazynek mocowany z lewej strony i na tym skończyły się przeróbki na potrzeby filmu. Dłuższą broń sandtrooperów stanowił niemiecki karabin maszynowy MG-34.
George Lucas obawiał się, że współczesna publiczność źle przyjmie romantyczny, klasycznie zakorzeniony soundtrack Johna Williamsa, i był zaskoczony uznaniem, jakim się spotkał.
Gra w szachy na hologramie, w którą grają Chewbacca i droidy, nazywa się Dejarik. Według kanonu Gwiezdnych wojen cesarz jest arcymistrzem Dejarika.
Toshirō Mifune był brany pod uwagę do roli Obi-Wana Kenobiego. Gwiezdne wojny czerpały obficie z samurajskich filmów Mifune, zwłaszcza z Ukrytej fortecy (1958) i Straży przybocznej (1961). Według córki Mifune odrzucił tę rolę, ponieważ uważał, że „spłyciłaby wizerunek samuraja”.
Według komentarza do wersji Blu-ray filmu, scena, w której Tarkin wysadza Alderaan, była pierwszą sceną, jaką Carrie Fisher nakręciła jako Leia. Przyznaje, że uległa wpływowi Petera Cushinga i że część swojej kreacji mogła oprzeć na jego stylu aktorskim.
George Lucas poprosił kostiumografa Johna Mollo o stworzenie prostych, bez wyrazu kostiumów bez guzików. Jedynym wyjątkiem od tej zasady były niektóre zielone mundury rebeliantów noszone przez statystów w scenie sali tronowej, ponieważ Mollo musiał w ostatniej chwili znaleźć wiele zapasowych mundurów.
James Earl Jones nagrał wszystkie swoje kwestie jako Darth Vader w zaledwie dwie i pół godziny.
W tle głosów w kantynie słychać różne odgłosy zwierząt, ludzi mówiących w językach afrykańskich oraz grupę montażystów zebranych w pokoju, mówiących bełkotem po wdechu helu.
George Lucas opisał Petera Mayhewa jako „bardzo łagodnego olbrzyma, bardzo sympatycznego, bardzo łatwego w kontakcie. Był bardziej jak Wookie, niż pierwotnie wyobrażałem sobie Wookie. Początkowo wyobrażałem sobie Chewiego jako wielką, groźną bestię, ale Chewie Petera nie był zbyt groźny. Bez względu na to, jak bardzo się starał, nie był groźny. Byłby twoim najlepszym przyjacielem, dopóki się nie zdenerwował, a wtedy stawał z boku. Był jak moje psy. Są wspaniałe, puszyste, cudowne, dopóki nie zbliżysz się do ich jedzenia”.
Drugi film, który zarobił ponad 100 milionów dolarów w amerykańskim box office. Pierwszym były Szczęki (1975).
Aby stworzyć charakterystyczny, ciężki oddech Dartha Vadera, dźwiękowiec Ben Burtt eksperymentował z „różnymi rodzajami oddychania, przez akwalungi i przez rury”.
Model T-16 skyhopper, którym bawi się Luke w garażu, to w rzeczywistości wczesny prototyp wykonany przez Colina Cantwella.
Według planów i schematów statku, Millennium Falcon nie miał łazienki.
GRZMOT ZAMKU: Słyszany wielokrotnie w filmie, ilekroć padają strzały laserowe lub strzela inna broń. Najbardziej znane użycie w filmie ma miejsce, gdy wysadzana jest Gwiazda Śmierci.
Scena między Lukiem a Obi-Wanem w domu Obi-Wana została pierwotnie napisana i zmontowana tak, że dialogi następowały w innej kolejności. Zaczynała się od tego, że Obi-Wan od razu słuchał wiadomości w R2-D2. Wzmianka Lei o wojnach klonów skłania Luke'a do zapytania Bena o jego służbę w nich, co prowadzi do rozmowy o ojcu Luke'a, jego mieczu świetlnym i Mocy. Zostało to zmienione, gdy George Lucas i jego montażyści uznali, że wiadomość Lei nie wydaje się pilna, skoro Luke i Obi-Wan zaraz potem odbywają kolejną swobodną rozmowę. W obecnej wersji najpierw rozmawiają o Anakinie i Mocy, a wiadomości Lei słuchają znacznie później w tej scenie, a zaraz potem Obi-Wan zaczyna mówić o locie na Alderaan. Zmiana kolejności ujęć została sprytnie ukryta przez częste szybkie cięcia na reagującego R2-D2, zwłaszcza gdy montażyści usłyszeli dźwięk jego piknięć i bardzo im się spodobał.
Gdy szturmowcy wchodzą do pomieszczenia, w którym ukrywają się C-3PO i R2-D2, jeden z aktorów przypadkowo uderza głową w framugę. Zawsze uważano, że stało się to z powodu ograniczonej widoczności aktora. Jednak brytyjski aktor Laurie Goode, który twierdził, że to on był wtedy w kostiumie, powiedział później, że tego dnia rozproszył go rozstrój żołądka. Tego dnia nakręcono cztery duble tej sceny, a do filmu trafił ostatni, zawierający to uderzenie. Kiedy w 1997 roku ukazała się wersja specjalna, do sceny dodano efekt dźwiękowy towarzyszący uderzeniu głową, a w ramach swego rodzaju „hołdu” dla wpadki George Lucas sprawił, że Jango Fett uderza głową w drzwi w Gwiezdnych wojnach: Epizodzie II - Ataku klonów (2002).
George Lucas tak bardzo lubił fanfarę Twentieth Century Fox, że nalegał, by użyto jej przy otwierającym film logo Twentieth Century Fox. John Williams skomponował czołówkę jako przedłużenie fanfary.
Spośród wszystkich sześciu aktorskich filmów Gwiezdnych wojen z oryginalnej i prequelowej trylogii, to jedyny, w którym wulgaryzmy pojawiają się więcej niż raz. „Hell” i „damn” są użyte kilka razy, a R2-D2 „przeklina” w języku droidów, ale tylko ćwierka i pika. Język ten dodano, aby film otrzymał kategorię PG i uniknął zaszufladkowania jako „film dla dzieci” z kategorią G.
Mundury oficerów Gwiazdy Śmierci były silnie inspirowane mundurami Royal Flying Corps (poprzednika RAF) z I wojny światowej. George Lucas wpadł na ten pomysł po obejrzeniu wczesnej wersji filmu 'Aces High' (1976) podczas prowadzenia badań.
Podczas gdy Carrie Fisher nie lubiła swojego stroju, ponieważ zakrywał jej kobiece krągłości, wczesne oryginalne plakaty autorstwa braci Hildebrandt przedstawiają zmysłowy, uwodzicielski wizerunek Lei.
Aby pokazać ekipie, jak mają wyglądać sceny w Mos Eisley, George Lucas zorganizował pokaz Pewnego razu na Dzikim Zachodzie (1968) Sergia Leone i Satyriconu (1969). W westernie Leone jest scena, w której bohater strzela do drugiego z pistoletu ukrytego pod stołem — podobnie jak Han Solo strzela do Greedo. Film Felliniego pełen jest dziwacznie wyglądających postaci i zainspirował scenę w kantynie.
Podczas produkcji Anthony Daniels i pozostali aktorzy grający droidy typu „C-3PO” musieli odpoczywać, opierając się o deskę, bo kostiumy były zbyt sztywne, by mogli usiąść. W scenach, w których C-3PO ma siedzieć, kostium Danielsa trzeba było częściowo rozebrać, żeby mógł usiąść — maskowano to ustawieniem kamery i tym, że C-3PO siedział za różnymi przedmiotami. Z tym samym problemem sztywnego kostiumu zmierzył się Jack Haley, odtwórca Blaszanego Drwala w Czarnoksiężniku z Oz (1939).
Dźwięk duszenia mocą Vadera w sali konferencyjnej uzyskano, wkładając garść skorupek orzecha włoskiego do skórki grejpfruta i ją zgniatając.
W scenie, w której Han Solo i pozostali wychodzą z ukrytych schowków Sokoła Millennium, John Williams napisał do towarzyszącej jej muzyki motyw złożony z 3 nut. To motyw z Psychozy (1960). Jako przyjaciel i kolega Bernarda Herrmanna, który skomponował muzykę do Psychozy (1960), Williams umieścił ten motyw w hołdzie dla niego. ŹRÓDŁO: dokument The Making of 'Psycho' (1997), dostępny w dziale materiałów dodatkowych na DVD „Psycho (1960) Collector's Edition”. Informację tę ujawnia dokument w 1:16.
George Lucas i Brian De Palma prowadzili wspólne castingi do tego filmu i Carrie (1976). Lucas nie odezwał się ani słowem podczas przesłuchania Marka Hamilla, więc Hamill początkowo pomyślał, że jest asystentem De Palmy.
Jak na ironię, Disney odrzucił propozycję, gdy George Lucas przedstawił im w 1973 roku wczesny treatment tego filmu. Studio ostatecznie zaczęło rozwijać własną kosmiczną przygodę pod tytułem „Space Probe One”, z której powstała Czarna dziura (1979) — a do tego czasu kręcono już mnóstwo produkcji science fiction, wiele z nich wyraźnie zainspirowanych tym filmem.
Według projektanta dźwięku Bena Burtta bzyczenie, które słychać, gdy Luke uruchamia urządzenie przywołujące droida, by wywabić C-3PO z kryjówki, w rzeczywistości wydał stary zabawkowy pistolet laserowy, który Burtt uwielbiał w dzieciństwie.
Alan Ladd Jr. jako jeden z nielicznych w studiu wspierał George'a Lucasa. Znosił przy tym naciski członków zarządu w sprawie rosnącego budżetu i skomplikowanych wersji scenariusza. Początkowo Twentieth Century Fox zatwierdziła na film 8 milionów dolarów. Producent Gary Kurtz mówił: „zabraliśmy się do wyboru planu produkcji i zrobienia bardziej ostatecznego budżetu z brytyjskim działem scenografii, szukaliśmy też plenerów w Afryce Północnej i jakoś to poskładaliśmy. Potem stało się jasne, że 8 milionów nie wystarczy, a przecież je zatwierdzili”. Gdy ekipa zaczęła prosić, że „musi być więcej”, szefowie „trochę się przestraszyli”. Przez 2 tygodnie Lucas i jego ekipa „właściwie nic nie robili, tylko składali nowe wyliczenia budżetu”. W tym samym czasie, gdy produkcja zaczęła się opóźniać, Ladd powiedział Lucasowi, że musi ją zakończyć w ciągu tygodnia, bo inaczej będzie zmuszony ją wstrzymać. Kurtz mówił, że „wyszło coś koło 9,8 albo 9 i coś tam, i w końcu po prostu powiedzieli: »Tak, w porządku, idziemy dalej«”. Ekipa podzieliła się na 3 jednostki, którymi kierowali Lucas, Kurtz i kierownik produkcji Robert Watts. W nowym systemie projekt zmieścił się w terminie wyznaczonym przez studio.
George Lucas musiał uzyskać zgodę Francisa Forda Coppoli na obsadzenie Marka Hamilla, ponieważ Coppola rozważał go do roli w Czasie apokalipsy (1979), którego zdjęcia zaczęły się równolegle z Gwiezdnymi wojnami. W Czasie apokalipsy zagrał też w małej roli Harrison Ford — jako postać o imieniu „G. Lucas”.
Statek konsularny księżniczki Lei i Gwiezdny Niszczyciel Dartha Vadera nie są w filmie nazwane po imieniu — odpowiednio „Tantive IV” i „Devastator”. Nazwy te pojawiły się dopiero w 1981 roku, w radiowej adaptacji tego filmu zrealizowanej przez National Public Radio.
Książka „Alec Guinness: The Authorised Biography” z 2003 roku przedrukowuje kilka listów, które Guinness pisał do wieloletniej przyjaciółki i korespondentki Anne Kaufman, wyrażając w nich niezadowolenie i wątpliwości co do jakości tego filmu w trakcie produkcji. Przed rozpoczęciem zdjęć napisał: „Zaproponowano mi film (Twentieth Century Fox), który być może przyjmę, jeśli dadzą porządne pieniądze. Londyn i Afryka Północna, start w połowie marca. Science fiction, co mnie hamuje, ale reżyseruje Paul (sic!) Lucas, który zrobił Amerykańskie graffiti (1973), więc czuję, że powinienem. Duża rola. Bajkowe bzdury, ale może ciekawe”. Potem, gdy zdjęcia już trwały, napisał do Kaufman ponownie, narzekając na dialogi i opisując partnerów z planu: „nowe bzdurne dialogi docierają do mnie co drugi dzień na plikach różowego papieru i żaden nie czyni mojej postaci jasną ani nawet znośną. Myślę sobie z wdzięcznością o tym pięknym chlebie, który pomoże mi przetrwać do przyszłego kwietnia. Muszę iść do studia i pracować z karłem (bardzo słodki, musi się myć w bidetem) i twoimi rodakami Markiem Hamillem i Tennysonem (to chyba nie tak) Fordem. Ellison (? — Nie!), no, postawny, powolny młody człowiek, prawdopodobnie inteligentny i zabawny. Ale o Boże, Boże, przez nich czuję się jak dziewięćdziesięciolatek, a traktują mnie, jakbym miał sto sześć. Och, (aktor nazywa się) Harrison Ford, słyszałaś o nim?”.
Szkielet, obok którego przechodzi C-3PO, należy do tatooińskiego stworzenia zwanego wielkim smokiem krayt. Ten sztuczny szkielet został po zdjęciach na tunezyjskiej pustyni i wciąż tam leży. Podczas zdjęć do Gwiezdnych wojen: Epizodu II - Ataku klonów (2002) ekipa odwiedziła to miejsce jeszcze raz i szkielet wciąż tam był. W The Mandalorian Chapter 9: The Marshal (2020) miejscowi na Tatooine łączą siły z Ludem Piasku, by walczyć i zabić jednego z takich węży.
Jawów kręconych w plenerze w Tunezji zagrali Jack Purvis, kilku miejscowych statystów oraz córki producenta Gary'ego Kurtza: Melissa Kurtz i Tiffany Hillkurtz. Jawów kręconych w Pinewood Studios w Anglii, w scenie, w której R2-D2 i C-3PO budzą się w transporterze, zagrali Rusty Goffe oraz synowie koordynatora kaskaderów Petera Diamonda: Frazer Diamond i Warwick Diamond.
Aktorzy uważali, że George Lucas w ogóle się do nich nie odzywa, a jego jedyne wskazówki sprowadzały się zazwyczaj do „szybciej” albo „z większą intensywnością”. Kiedy pewnego razu tymczasowo stracił głos, ekipa podała mu tabliczkę, na której zapisano tylko te dwa zwroty.
Sir Alec Guinness słynął z tego, że uważał scenariusz filmu za zły, a dialogi za okropne. Sądząc, że Guinness odrzuci rolę, George Lucas poważnie rozważał zaproponowanie roli Obi-Wana Kenobiego jego przyjacielowi, sir Johnowi Millsowi. Guinness zmienił zdanie, gdy uświadomił sobie, że nigdy nie zagrał w filmie przygodowym, który trafiałby szczególnie do dzieci, i że film ma ciepłe poczucie moralnego dobra. Ostatecznie przyjął rolę, gdy studio podwoiło jego pierwotną propozycję gaży, i postawił warunek, że nie będzie musiał publicznie promować filmu.
We wcześniejszych wersjach scenariusza kwestia „Tym razem księżniczka nie ucieknie” brzmiała „Tym razem kapitan nie ucieknie”. (To nawiązanie do kapitana Antillesa, któremu Darth Vader skręca kark.)
Na pewnym etapie prac nad scenariuszem Moc była wielkim kryształem, galaktycznym świętym Graalem zwanym „kryształem kyber”. Ten pomysł wykorzystano w powieści „Splinter of the Mind's Eye” z 1978 roku.
W scenie otwierającej księżniczkę Leię ogłusza szturmowiec. To jedyny raz w sadze Gwiezdne wojny, gdy imperialny blaster strzela w trybie ogłuszającym.
Wczesny szkic scenariusza zawierał historię aparatu oddechowego Dartha Vadera, wyjaśniającą, że Vader wpadł do „wulkanicznej czeluści” podczas pojedynku z Obi-Wanem Kenobim, co spowodowało poważne poparzenia. Choć pojedynek wycięto z filmu, wspomniano o nim w novelizacji Gwiezdne wojny: Część VI - Powrót Jedi (1983), a ukazano go w Gwiezdne wojny: Część III - Zemsta Sithów (2005).
Laserowa czasza Gwiazdy Śmierci miała pierwotnie znajdować się pośrodku, dokładnie na równiku, jak pokazano na planach Gwiazdy Śmierci. Rekwizyt był w rzeczywistości odzyskanym elementem po twórcach modeli. Gdy go zbudowano, pojawiły się problemy z dopasowaniem modelu do formy, przez co czasza przesunęła się ze środka. Baza Starkiller w Gwiezdne wojny: Przebudzenie Mocy (2015) w zasadzie przedstawia to, jak Gwiazda Śmierci miała pierwotnie wyglądać.
Atak na Gwiazdę Śmierci początkowo nie zawierał odliczania do potencjalnego zniszczenia księżyca. George Lucas dodał jednak kilka ujęć po zakończeniu zdjęć i przemontował sekwencję, by podkręcić napięcie.
George Lucas opowiadał, jak trudno było napisać ten film i czego jego przyjaciel i mentor Francis Ford Coppola nauczył go o znaczeniu dobrego scenariusza. „Powiedział: »Słuchaj, pierwsza wersja będzie okropna. Będziesz chciał się zabić. Druga wersja będzie zła. Sekret dobrego scenariusza to przepisywać, przepisywać, przepisywać. Nie zatrzymuj się i nie mów, że jest wystarczająco dobre. Bo nie ma nic, co jest wystarczająco dobre«”.
Wczesny szkic scenariusza zakładał, że Luke Skywalker leci na planetę Wookieech, by zwerbować ich do ataku na Gwiazdę Śmierci. Planeta Wookieech, nazwana Kashyyyk, pojawiła się ostatecznie w Gwiezdne wojny: Część III - Zemsta Sithów (2005).
Poza kontrolą Lucasfilm wciąż istnieje co najmniej jedna oryginalna taśma 35 mm z 1977 roku (sprzed wersji „specjalnej” wydanej w 1997 roku). To kopia barwna IB Technicolor wykonana na potrzeby pierwszego brytyjskiego wydania filmu w grudniu 1977 roku, przechowywana w archiwach British Film Institute. W czerwcu 2025 roku pokazano ją na bardzo rzadkim publicznym seansie w BFI w Londynie.
Nazwa „szturmowcy” pochodzi z Niemiec z czasów I wojny światowej, gdzie określano nią elitarne oddziały uderzeniowe słynące z szybkich rajdów na okopy. Pierwotnie nazywano ich „Stoßtruppen” („oddziały pchające”), a termin przetłumaczono na angielski jako „storm troops”. Kanadyjskie siły ekspedycyjne z czasów I wojny światowej też czasem nazywano szturmowcami. Choć prequel Gwiezdne wojny: Część II - Atak klonów (2002) pokazał, że imperialni szturmowcy w Gwiezdne wojny wywodzą się z klonów Republiki, z których wszystkie sklonowano z Jango Fetta (Temuera Morrison), żaden z filmów nie mówi wprost, że po powstaniu Imperium w Gwiezdne wojny: Część III - Zemsta Sithów (2005) klony stopniowo wycofywano i zastępowano zwykłymi żołnierzami. W czasach Gwiezdne wojny w służbie pozostaje tylko kilku klonów. Sugeruje to także wydanie trylogii oryginalnej w wersjach specjalnych na DVD z 2004 roku: George Lucas kazał Morrisonowi podłożyć głos pod oryginalny głos Boby Fetta ze względów ciągłości (Boba to kolejny klon Jango), ale nie kazał mu dubbingować szturmowców, co sugeruje, że nie są klonami Jango.
W marcu 1983 roku prezydent USA Ronald Reagan zaproponował ogromny, zaawansowany technologicznie system obronny, który miał chronić kraj przed atakami nuklearnymi poprzez przechwytywanie międzykontynentalnych pocisków balistycznych za pomocą laserowych stacji bojowych rozmieszczonych na Ziemi i w kosmosie. Oficjalna nazwa projektu brzmiała „Strategic Defense Initiative” (SDI), ale ponieważ wiele elementów propozycji znano publiczności wcześniej tylko z science fiction, szybko ochrzczono go mianem „Gwiezdnych wojen”, nawiązując do tego filmu. Początkowo przydomek miał w dużej mierze charakter pogardliwy (na przykład dzień po przemówieniu Reagana, w którym przedstawił SDI narodowi, cytowano w Washington Post demokratycznego senatora Teda Kennedy'ego nazywającego te inicjatywy „lekkomyślnymi gwiezdnowojennymi planami”), a oficjalna polityka administracji Reagana zakładała unikanie przydomka „Gwiezdne wojny”, mimo to szybko stał się on neutralnym skrótem używanym zarówno przez rząd, jak i prasę oraz opinię publiczną. SDI nigdy nie zbliżyło się nawet do wprowadzenia w życie. Lucasfilm pozwał kilka komitetów politycznych, które publicznie nazywały SDI „Gwiezdnymi wojnami”, argumentując, że szkodzi to marce, ale sędzia orzekł na ich niekorzyść.
Wuher, barman z kantyny w Mos Eisley, mocno nie znosi droidów (co sugeruje scena „Tu nie obsługujemy ich rodzaju”). W książce „From a Certain Point of View”, należącej do oficjalnego kanonu, wyjaśniono, że Wuher stracił rodziców z rąk droidów bojowych podczas wojen klonów, co go dotkliwie poturbowało psychicznie. Z drugiej strony darzył wielkim szacunkiem Jedi, bo uratowali go przed batalionem droidów bojowych.
Pierwsi widzowie wiwatowali i bili brawo, gdy Millennium Falcon przechodził w nadprzestrzeń. Według George'a Lucasa ta scena nigdy nie miała być popisowym numerem — chodziło po prostu o praktyczny sposób pokazania, że statek taki jak Falcon potrafi pokonać ogromne odległości w nieskończonej przestrzeni w stosunkowo krótkim czasie, bez potrzeby rozwlekłych wyjaśnień.
Mark Hamill, Harrison Ford i Carrie Fisher byli zaskoczeni, jak bardzo George Lucasowi brakowało warsztatu w pisaniu dialogów. Postawili się mu, a Lucas, zmieszany, pozwolił aktorom w zasadzie improwizować własne kwestie wokół głównych punktów dialogów ze scenariusza.
Początkowo George Lucas wyobrażał sobie Tatooine jako planetę dżungli. Gary Kurtz pojechał do Filipin szukać plenerów. Ponieważ jednak perspektywa miesięcy zdjęć w dżungli sprawiała Lucasowi „swędzenie”, zmienił wizję i zrobił z Tatooine planetę pustynną. Kurtz przeanalizował wtedy wszystkie pustynie Ameryki, Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu i znalazł Tunezję, niedaleko Sahary, jako idealną lokalizację.
George Lucas zaczął pisać scenariusz w 1974 roku.
Decyzja George'a Lucasa, by przyjąć niższą gażę w zamian za pełne prawa do merchandisingu, była uważana za szaleńczy zakład. Choć niektóre połączenia filmów z zabawkami przynosiły wtedy umiarkowane zyski, nigdy nie były wielkim biznesem — między kinową premierą a dostępnością produktów mijało zbyt dużo czasu. Ten film okazał się jednak takim fenomenem, że trafił na okres świątecznych zakupów 1977 roku w pełnym rozkwicie i na zawsze zmienił sposób sprzedawania gadżetów filmowych.
Harrison Ford czytał kwestie Hana Solo Markowi Hamillowi podczas jego przesłuchania do roli Luke'a Skywalkera. Hamill był tak pod wrażeniem sposobu, w jaki Ford je podawał, że uznał, iż Han jest głównym bohaterem, a Luke tylko postacią drugoplanową. Dopiero gdy przeczytał scenariusz, zrozumiał, że film opowiada historię Luke'a.
Prezydent Jimmy Carter pokazał ten film w Camp David egipskiemu prezydentowi Anwarowi Sadatowi przed ich historycznym szczytem, który przyniósł pokój między Egiptem a Izraelem. Łącznie Carter obejrzał Gwiezdne wojny trzy razy podczas swojej prezydentury.
Carrie Fisher i James Earl Jones poznali się dopiero na planie odcinka telewizyjnego The Convention Conundrum (2014). Na powitanie Fisher zawołała do Jonesa: „Tato!”.
Według Marka Hamilla z powodu rekordowej fali upałów w Anglii podczas zdjęć większość pilotów miała na sobie tylko górną część kostiumu. „Atakowali Gwiazdę Śmierci w szortach” — wspominał.
Darth Vader dostał prototypowy myśliwiec TIE z czysto praktycznego powodu — inaczej widzowie nie odróżniliby jego statku od pozostałych myśliwców TIE.
Produkcja była tak pełna problemów, że George Lucas doprowadził się do złego stanu zdrowia. W pewnym momencie poczuł ból w klatce piersiowej i w obawie przed zawałem zgłosił się do szpitala. Zdiagnozowano u niego nadciśnienie i wyczerpanie i zalecono mu ograniczenie stresu. To był jeden z powodów, dla których do dwóch sequeli szukał współscenarzystów i innych reżyserów, żeby móc skupić się na produkcji. Gdy przygotowywał prequel Gwiezdne wojny: Część I - Mroczne widmo (1999), oryginalne filmy cieszyły się już taką popularnością i statusem kultowych, że osoby, do których zwrócił się o pomoc przy pisaniu i reżyserii, odmówiły — i musiał zrobić to sam.
Carrie Fisher twierdziła, że z góry ostrzegła Harrisona Forda, iż jej wspomnienia The Princess Diarist z 2016 roku ujawnią ich trzymiesięczny romans podczas produkcji. Według Fisher Ford odpowiedział tylko żartem: „prawnik!”.
Mark Hamill odniósł się do kwestii o tym, że jego bohater wybiera się do stacji Tosche: „Wiecie, często się ze mnie nabijają za: »Ale ja miałem iść do stacji Tosche po konwertery mocy«. A zrobiłem to celowo, żeby móc go rozwijać i uczynić jak najbardziej zagubionym nastolatkiem, bo pod koniec filmu odnajduje swój cel w życiu i zmienia się dogłębnie”.
Choć powszechnie uważa się, że ostatnie kwestie filmu to tekst C-3PO o „obwodach i mechanizmach” oraz odpowiedź Luke'a, były to tylko ostatnie kwestie ludzi. Naprawdę ostatnie słowa to nieprzetłumaczona wymiana zdań między R2-D2 a Chewbaccą podczas ceremonii wręczenia medali.
Oryginalny czołowy napis nakręcono kamerą przesuwającą się nad dużymi literami leżącymi na podłodze, a ujęcie udało się dopracować dopiero po trzech godzinach, bo mieli trzy różne wersje napisu, a do tego musieli nakręcić go także w innych językach.
W komentarzu do wydania Blu-ray tego filmu George Lucas stwierdził, że statki w uniwersum Gwiezdnych wojen nie mogą lecieć w nadprzestrzeni po linii prostej z powodu kolizji z obiektami niebieskimi. Dlatego odległość ma duże znaczenie dla tego, jak szybko statek dotrze z punktu A do punktu B. Znakomity komputer nawigacyjny Millennium Falcona pozwalał mu pokonywać krótsze dystanse między punktami i docierać szybciej — stąd twierdzenie Hana Solo, że przeleciał Szlak Kessel w mniej niż dwanaście parseków. Parsekt to jednostka odległości, a nie czasu. Han po prostu znalazł skrót.
Zanim Peter Mayhew dostał rolę w filmie, pracował jako sanitariusz w szpitalu w Yorkshire. Angaż zdobył natychmiast po pierwszym spotkaniu z George'em Lucasem i producentem Garym Kurtzem. Lucas mówił: „Potrzebowałem kogoś bardzo, bardzo wysokiego do roli Wookiee. Ale mieliśmy problem ze znalezieniem takiej osoby w Anglii, gdzie kręciłem większość filmów. Powiedziałem: »To szaleństwo. Gdzie są wszyscy koszykarze?«. Jednak po miesiącach poszukiwań reżyser castingu powiedział: »Znalazłem jednego!«. I gdy tylko Peter wstał, powiedziałem mu: »Masz tę rolę«. Nazywamy to castingiem mimów, bo chodzi o ludzi, którzy panują nad swoim ciałem. Nie szukasz głosu, ten dogrywa się później; to trochę jak dubbingowanie francuskiego filmu. Szukasz sylwetki i sposobu poruszania się. Darth Vader musiał kroczyć dumnie. 3PO musiał być giętki, bo kostium ograniczał jego ruchy. A Chewie musiał się ciężko toczyć, co Peter robił perfekcyjnie. Nie był dość wysoki, miał 7 stóp i 3 cale, a ja chciałem kogoś o wzroście 7 stóp i 5 cali, więc założyliśmy mu buty na wysokim obcasie”.
George Lucas przypisywał sir Alekowi Guinnessowi to, że zainspirował obsadę i ekipę do cięższej pracy, twierdząc, że Guinness znacząco przyczynił się do ukończenia zdjęć. Harrison Ford powiedział: „Dla mnie fascynujące było patrzeć na Aleca Guinnessa. Zawsze był przygotowany, zawsze profesjonalny, zawsze bardzo życzliwy dla innych aktorów. Miał bardzo jasny umysł, jeśli chodzi o służenie historii”.
Kiedy Luke, wujek Owen i ciotka Beru jedzą, korzystają z białego zestawu szklanek i dzbanka. Zostały wyprodukowane przez Tupperware. Szklanka, z której pije Luke, służy właściwie do dozowania syropu do naleśników.
Po premierze Gwiezdnych wojen Kermit Eller i Duwayne Dunham wielokrotnie występowali publicznie jako odpowiednio Darth Vader i Boba Fett. Było to pierwsze pojawienie się tego drugiego bohatera, jeszcze przed The Star Wars Holiday Special (1978).
Rękojeść miecza świetlnego, który otrzymuje Luke Skywalker, to tuba lampy błyskowej aparatu Graflex 3 Cell z gumowymi uchwytami i pętlą przymocowaną u podstawy. Miecz Dartha Vadera powstał w podobny sposób z lampy błyskowej, a uchwyty zrobiono z wycieraczek samochodowych. Miecz Obi-Wana Kenobiego jest bardziej skomplikowany — wykorzystano część lampy błyskowej i część granatu ręcznego. Po premierze filmu te tuby lamp błyskowych gwałtownie zyskały na wartości. Ironicznie, Roger Christian wybrał materiały ze sterty złomu, a wówczas uchodziły one za bezwartościowe. Projekt wszystkich mieczy świetlnych okazał się później problematyczny, bo Christian tworzył je pod kątem estetyki, a nie ciężkiej walki. Dlatego w trylogii prequeli bohaterowie używają przeważnie przeprojektowanych mieczy świetlnych, stworzonych z myślą o wygodniejszym pojedynkowaniu.
Scena szachów na Millennium Falcon została zrealizowana za pomocą animowanych poklatkowo stworów. Ekipa rozważała użycie aktorów w kostiumach, ale zdecydowała się na animację poklatkową, by uniknąć porównań i podobieństw do filmu Świat Dzikiego Zachodu (1973).
Kenny Baker, mierzący 3 stopy i 8 cali, zagrał R2-D2 w sześciu filmach „Gwiezdnych wojen”, w tym w oryginalnej trylogii. Według The New York Times Baker niemal nie przyjął tej roli. „Pojawił się ten film, a ja go odrzuciłem” — powiedział Baker, cytowany przez Times. „Powiedziałem: »Nie chcę tkwić w robocie, po co, na litość boską«”. Ostatecznie przyjął rolę, która nie miała żadnych kwestii, a Baker nie wydawał dźwięków przypominających piski, które dochodzą z R2-D2. Twierdzi, że rola zmieniła jego życie i gdyby cofnął się w czasie, zrobiłby to ponownie, nawet bez wynagrodzenia. „Gdybym wiedział, zrobiłbym to za darmo, bo on na początku był spłukany, nie miał ani grosza, George” — powiedział Baker, cytowany przez Times.
Opowiadając „The New Yorkerowi” o swoich pierwszych wspomnieniach z nagrywania muzyki do pierwszych Gwiezdnych wojen, John Williams wyznał: „Tę fanfarę na początku napisałem chyba jako ostatnią. Prawdopodobnie jest trochę przekombinowana, nie wiem. Te 30-sekundowe nuty w puzonach są trudne do zagrania, w tym rejestrze puzonu”. Dodał: „A ta wysoka partia trąbki! Maurice Murphy, wspaniały trębacz LSO [London Symphony Orchestra], pierwszego dnia nagrań miał właściwie swój pierwszy dzień z orkiestrą, a pierwszą rzeczą, jaką zagrał, było to wysokie C. Gdy trafił idealnie, rozległ się zbiorowy ryk. Już go nie ma, ale uwielbiam tego człowieka”.
David Prowse, aktor w kostiumie Dartha Vadera, jeszcze ponad dwadzieścia lat po premierze filmu był niezadowolony z faktu, że jego głos zastąpił James Earl Jones. W wywiadzie dla kanadyjskiej prasy Prowse twierdził, że padł ofiarą „odwróconego rasizmu”, bo obsada nie miała czarnoskórych członków, a studio obawiało się utraty znacznej części widowni. Jones nie został jednak wymieniony w napisach oryginalnego filmu, więc nikt nie wiedział, że Vader mówi głosem czarnoskórego aktora. George Lucas powiedział, że zdubbingował kwestie Vadera z powodu silnego bristolskiego akcentu Prowse'a. Obsada i ekipa nazywali Prowse'a Darth Farmer, bo pochodził z Dorset i miał przyjemny brytyjski akcent. Często prosił też o powtórzenie kwestii, choć jego głos był później dubbingowany, a nikt nie widział ruchu jego ust.
W oryginalnej wersji filmu jest 28 przejść optycznych. Źródłem jest oryginalna wersja kinowa zawarta na 2 płycie wydania Widescreen Limited Edition DVD z 2006 roku. Przejścia tego typu były charakterystycznym sposobem zmiany scen w serialach kinowych z lat 1930. i 1940., zwłaszcza w serialach Flash Gordon i Buck Rogers wytwórni Universal Pictures, które były jedną z wielu inspiracji sagi Gwiezdnych wojen.
Ben Burtt stworzył dźwięk oddechu Dartha Vadera, umieszczając mały mikrofon w drugim stopniu (ustniku) automatu oddechowego do nurkowania, a następnie nagrywając dźwięk swojego oddechu przepuszczonego przez automat.
Śmigacz X-34 Luke'a wygląda, jakby unosił się nad ziemią. Efekt uzyskano za pomocą luster. Śmigacz był w rzeczywistości pojazdem na kołach, ale sprytne umieszczenie luster na dolnych krawędziach pojazdu ukrywa koła, dzięki czemu wygląda, jakby lewitował.
Luke, Han, Leia i Chewbacca są uwięzieni w kompaktorze śmieci numer 326-3827. Był to wówczas numer telefonu Marka Hamilla. Pierwotnie to Luke miał odczytać ten numer, który w scenariuszu był inny. Kiedy jednak przyszło do kręcenia tej sceny, kwestię dostał Han. Po uporczywym naleganiu Harrison Ford odczytał numer podany mu przez Hamilla, po czym powiedział do niego: „Zadowolony, ty wielka bekso?”.
Mark Hamill słynnie powiedział, że podczas kręcenia filmu czuł się jak „rodzynka w gigantycznej sałatce owocowej”.
W książce „Death Star” Michaela Reavesa i Steve'a Perry'ego z 2007 roku, należącej dziś do niekanonicznego ciągu Star Wars Legends, dowiadujemy się, że szturmowiec, który krzyczy „Otwórz śluzę!”, gdy Han i Chewie uciekają przez zamykające się wrota, nazywa się porucznik komandor Nova Stihl. Był dumnym szturmowcem i lubił swoją pracę, dopóki Imperium nie zniszczyło Alderaanu, używając broni ze swojego arsenału nie przeciw prawdziwym wrogom, lecz przeciw planecie zamieszkanej przez niewinnych ludzi. W tej scenie tylko udawał, że nie potrafi otworzyć śluzy z powrotem, żeby dać Hanowi i Chewiemu szansę ucieczki. On i kilka innych postaci wprowadzonych w książce uknuli też plan, jak wydostać się ze skazanej na zagładę Gwiazdy Śmierci i dołączyć do Rebelii.
Skomponowanie głosu R2 D3 zajęło półtora roku – powstał on z odgłosów dziecka wydawanych ludzkim głosem i połączonych z elektronicznymi dźwiękami syntezatora, nagranymi powoli, a potem przyspieszonymi.
Tył X-winga wygląda zdecydowanie niedokończenie. Zaprojektowano go tak, by przypominał bolid Formuły 1 z wczesnych lat 1960. Wystające zawieszenie kół sprawiało, że te bolidy bardzo przypominały X-winga. „Kopułka” hełmu pilota, widoczna przez otwartą klatkę bezpieczeństwa, sugeruje obecność astrodroida. To nie przypadek. Podpowiedzią może być sekwencja otwierająca film Grand Prix (1966) – nakręcił ją i zmontował ni mniej, ni więcej, tylko George Lucas.
Zainspirowany filmami pirackimi i melodramatami z lat 40. XX wieku George Lucas zachwycił się romantyczną stroną walki i chciał stworzyć „elegancką broń z bardziej cywilizowanej epoki”. Na stronie Gwiezdne wojny w serwisie YouTube Lucas wyjaśnia powody powstania tej broni. „Było w tym rycerstwo, honor i tego typu rzeczy” — mówi Lucas. „Tworząc grupę stróżów pokoju, potrzebowałem odpowiedniej broni... Była bardziej symbolem prostszych czasów, czasów przed przejęciem władzy przez Imperium, czasów, gdy rządził honor. Więc w filmie była bardziej symbolem niż faktyczną bronią”. Chcąc pozostać przy swoim pierwotnym pomyśle, by Jedi walczyli mieczami, Lucas stworzył miecze świetlne, nadając broni futurystyczny, technologiczny rys, a jednocześnie czyniąc Jedi obrońcami, a nie atakującymi wojownikami.
Kenner Toys podpisało umowę na merchandising tuż przed premierą filmu, przygotowując się do wyprodukowania skromnej linii kosmicznych zabawek. Gdy film stał się hitem, firma nie była w stanie wyprodukować dość zabawek, by zaspokoić świąteczny popyt. Zamiast tego sprzedawała pudełka z bonami na różne zabawki. Zabawki sprzedane podczas grudniowej kampanii „pustych pudełek” dostarczono dopiero w marcu.
Scenariusz George’a Lucasa rozrósł się do olbrzymiego, 200-stronicowego tekstu. Pisał go cały rok i niechętnie go skracał, więc zamiast tego skupił się na pierwszej trzeciej części, z myślą o rozbudowaniu pozostałych dwóch trzecich w dwa kolejne filmy.
Gdy film wszedł na ekrany 25 maja 1977 roku, nie było plakatu, który by go reklamował. Choć nikt dokładnie nie wie, kiedy plakat po raz pierwszy pojawił się przed kinami, dobrze dziś znanej ilustracji Toma Junga (znanej jako plakat „Style A”) nie było ani w dniu premiery, ani bezpośrednio po niej. Dział reklamy Twentieth Century Fox miał ogromne trudności z wymyśleniem kampanii promującej film, która zyskałaby aprobatę wszystkich, więc możliwe, że grafika Junga nie była gotowa na premierę, która pierwszego dnia odbyła się tylko w 32 kinach w USA.
Wbrew powszechnej opinii to nie wina George’a Lucasa, że w odrestaurowanej wersji filmu Greedo strzela pierwszy. MPAA nalegała, by to wstawić, żeby film zachował kategorię PG.
Imię „Luke” pochodzi od greckiego słowa oznaczającego „światło”, co pasuje do alegorycznych motywów światła i ciemności w filmie. Biblijny apostoł Łukasz był jednym z pierwszych nawróconych na chrześcijaństwo, podobnie jak Luke Skywalker nawraca się na drogę Jedi. Poza tym imię „Luke” jest też pochodną imienia „Lucas”, jak George Lucas.
Obi-Wan nigdy nie mówi „Niech Moc będzie z tobą”. Zawsze używa bliskiego wariantu tego zdania – „Moc będzie z tobą. Zawsze”. Kwestię tę wypowiadają Han Solo (do Luke’a) i generał Dodonna (zwracając się do zebranych pilotów rebeliantów), a żaden z nich nie ma Mocy.
Szkielet smoka krayt, obok którego C-3PO przechodzi na pustyni Tatooine, należał w rzeczywistości do diplodoka pozostałego po disneyowskim filmie One of Our Dinosaurs Is Missing (1975), nakręconym w Elstree Studios. Po odkryciu kości przetransportowano do Tunezji na pokładzie Lockheeda Herculesa, wynajętego, by dostarczyć zapomniany sprzęt potrzebny do zdjęć na pustynnej lokacji.
Efekty dźwiękowe blasterów powstały przez uderzanie metalowym prętem w wytrzymałe stalowe liny energetyczne.
Angus MacInnes (Gold Leader) uważał, że granie jego roli było bardzo frustrujące. Przed kręceniem scen w kokpicie George Lucas nalegał, by wypowiadał kwestie nie po kolei. MacInnesowi sprawiało to trudność, bo choć znał swoje kwestie doskonale, potrzebował kogoś, kto go naprowadzi, żeby właściwie je sobie przypomnieć. Gdy zaczęto kręcić jego sceny, bardzo się zdenerwował i mocno się spocił. Chciał tylko to przetrwać, bez względu na wszystko. Problem rozwiązano później, rozkładając fragmenty scenariusza w kilku miejscach kokpitu – MacInnes czytał z nich swoje kwestie. Dlatego uznał, że nie było w tym żadnej gry aktorskiej, ale cieszył się, że przebrnął przez swoje sceny.
W 2017 roku Mark Hamill przyznał, że on i Carrie Fisher czuli do siebie pociąg i często się całowali. Twierdził jednak, że wspólnie postanowili (w ostatniej chwili) nie doprowadzać romansu do końca.
W wywiadach zamieszczonych w programie specjalnym When Star Wars Ruled the World (2003) Mark Hamill wyjaśnił, że koncepcja Mocy to w gruncie rzeczy „największe przeboje religii”.
Zanim film trafił do kin w Wielkiej Brytanii, opisywano go jako nowy film science fiction z sir Alekiem Guinnessem i Davidem Prowse'em, czyli „The Green Cross Code Man”. Prowse grał wówczas dobrego bohatera w serii reklam o bezpieczeństwie na drodze skierowanych do dzieci, które miały pomóc im bezpiecznie przechodzić przez jezdnię — co, jak się później okazało, miało się powtórzyć. W późniejszych reklamach Green Cross jego bristolski akcent był dubbingowany, podobnie jak w Gwiezdnych wojnach. Co więcej — być może celowo, a może przypadkiem, bo przy obu filmach fabularnych i reklamach pracowały te same ekipy — kostium Green Cross wyglądał podobnie do zielonej wersji peleryny Dartha Vadera, a w jednej z reklam Green Cross towarzyszy mu robotny pomocnik przypominający alternatywny projekt R2-D2. Reklamy Green Cross Code (czyli Public Information Films) można znaleźć w internecie na zwykłych serwisach z filmami.
Zanim do historii trafiła księżniczka Leia, George Lucas martwił się, że nie ma w niej żadnej znaczącej kobiecej postaci. Rozważał zmianę Luke'a w kobietę.
Kostium Chewbakki cuchnął przez cały okres zdjęć po scenie w kompaktorze śmieci.
Gdy C-3PO zażywa kąpieli w oleju, widać, jak Luke bawi się modelem statku powietrznego. To model T-16 skyhoppera, o którym Luke mimochodem wspomina Wedge'owi podczas odprawy misji na Yavinie.
To decyzja koordynatora kaskaderów Petera Diamonda sprawiła, że Lud Pustyni uzbrojono w kije gaffi, wybierając broń spośród rozmaitych rekwizytów studyjnych. Uznał, że kij to dobry wybór — służył w armii brytyjskiej, posługiwał się bagnetami i podobną bronią, więc dobrze wiedział, do czego są zdolne. Diamond zagrał Pustynnego, który atakuje Luke'a, bo podczas tunezyjskiej części zdjęć był jedynym kaskaderem pod ręką. Początkowo nie planował tej roli.
Mark Hamill wspominał, jak Carrie Fisher przyszła na broadwayowski spektakl z jego udziałem i zauważyła, że w jego biogramie w Playbillu nie ma Gwiezdnych wojen. Namawiała Hamilla, by „przyjął” swoją rolę Luke'a Skywalkera w tej serii, zamiast się jej wypierać. „W Playbillu, w moim biogramie, wymieniłem wszystkie teatralne dokonania, a na końcu było napisane: »Znany też z serii popularnych filmów kosmicznych«” — opowiadał. „A ona na to: »O co chodzi? Czemu nie wspomniałeś o Gwiezdnych wojnach?«”. Hamill odpowiedział: „»No cóż, chcę pokazać, że mam CV z bogatym dorobkiem teatralnym«, a ona: »Hej, przestań się wygłupiać. Ty jesteś Luke Skywalker, ja jestem księżniczką Leią. Przyjmij to«”. Aktor od lat związany z Gwiezdnymi wojnami przyznał, że „w pewnym sensie zrozumiał, o co jej chodziło”, a Fisher „pomogła mu spojrzeć na to z właściwej perspektywy”.
Luke i C-3PO szukają R2-D2 w landspeederze, bo skyhopper rodziny Larsów ma być w garażu gospodarstwa i przechodzić remont. W wyciętej scenie wyjaśniano, że Luke uszkodził skyhoppera podczas wyścigu w Beggar's Canyon (do którego nawiązuje w filmie podczas bitwy o Yavin). Tę historię wykorzystano później w radiowej adaptacji filmu z 1981 roku przygotowanej przez National Public Radio.
Choć nigdy nie dowiadujemy się, co stało się z dwoma szturmowcami, których zbroje „pożyczyli” Luke i Han podczas próby podszycia się i odbicia księżniczki Lei, w powieściowej adaptacji historii autorstwa George'a Lucasa później odnajdują ich związanych i nieprzytomnych w szafkach technicznych Millennium Falcona ludzie Imperium. Nie udaje się ich ocucić, więc trafiają do pobliskiego szpitala na leczenie.
Zgodnie z ówczesną praktyką film wchodził w dużych miastach jako ekskluzywny pokaz w 70 mm w odpowiednio wyposażonych prestiżowych kinach. Zwykłe kopie 35 mm trafiały potem do mniejszych kin w prowincji. W Wielkiej Brytanii przez około trzy tygodnie film był wyświetlany wyłącznie w 70 mm w londyńskim West Endzie (i w kilku innych dużych miastach), zanim ruszył w całym kraju na zwykłej taśmie 35 mm. Robiono tak, by rozbudzić zainteresowanie i plotkę oraz ocenić reakcje publiczności, zanim dystrybutorzy zdecydowali, ile kopii 35 mm zamówić (w czasach przed wypożyczalniami kaset udany film mógł grać w kinie tak długo, jak długo kino chciało go pokazywać).
Choć w filmie nigdy nie pada ta nazwa, stworzenie w kompaktorze śmieci określane jest w scenariuszu jako „Dianoga”.
Sir Alec Guinness nie lubił, gdy się go uwielbiało, i polecił obsadzie oraz ekipie, by nigdy nie zwracali się do niego „sir Alec”. Mark Hamill odpowiedział: „To jak mamy cię nazywać? Wielki Al?”. Guinness wybuchnął śmiechem.
Film zajmuje 2. miejsce na liście 10 najlepszych filmów science fiction Amerykańskiego Instytutu Filmowego.
George Lucas kazał studiu Industrial Light & Magic obejrzeć archiwalne nagrania walk powietrznych z II wojny światowej jako materiał referencyjny do finałowej bitwy nad Gwiazdą Śmierci. Z tej praktyki rozwinęły się dzisiejsze „animatiki” służące do prewizualizacji. Zatrudniono byłych pilotów myśliwskich jako doradców technicznych. Analizowano nagrania dźwiękowe łączności radiowej z walk powietrznych, by pomogły w opracowaniu dialogów.
W scenie na Gwieździe Śmierci, zaraz po tym, jak Ben wychodzi wyłączyć wiązkę ściągającą, Chewbacca szczeka coś do Luke'a, na co Han mówi: „Chłopie, dobrze mówisz, Chewie. [do Luke'a] Gdzie wykopałeś tego starego skamielinę?”. Materiały z planu zdradzają, że Chewbacca mówi: „Staruszek zwariował”.
Kenny Baker opowiadał, że gdy obsada i ekipa szli na przerwę obiadową, często zapominali, że siedzi w kostiumie R2-D2, i zostawiali go samego.
Część efektów dźwiękowych silników Millennium Falcona nagrano na pokazach lotniczych podczas dorocznej konwencji Experimental Aircraft Association w Oshkosh w stanie Wisconsin. W geście podziękowania Lucasfilm podarował model Falcona do EAA Air Museum. Przypadkiem Harrison Ford był przewodniczącym programu Young Eagles działającego przy tym muzeum.
Odbicie księżniczki Lei i pojedynek Obi-Wana Kenobiego z Darthem Vaderem miały pierwotnie rozgrywać się na Alderaanie.
Pierwszy film kinowy wyświetlony w systemie Dolby Stereo. Wcześniej takie produkcje jak Rocky Horror Picture Show (1975) i Mr. Billion (1977) korzystały z tego systemu dźwiękowego ze zgubnym skutkiem. George Lucas, który znał się na technice, dokładnie wiedział, jak go wykorzystać, i zrobił z niego użytek w swoim filmie.
Zdjęcia do scen efektów specjalnych w studiu Industrial Light & Magic przerwała w pewnym momencie wizyta przedstawicieli lokalnego związku operatorów kamer, którzy domagali się, by Industrial Light & Magic zatrudniło związkowych operatorów. Ktoś wtedy zaprogramował świeżo opracowaną kamerę Dykstraflex do ruchu sterowanego komputerowo, by wykonała skomplikowaną serię ruchów kończącą się skierowaniem obiektywu w twarze związkowców. Wtedy powiedziano im: „Przyślijcie nam kogoś, kto potrafi obsłużyć *to*”. Przedstawiciele związku wyszli i już się nie odezwali.
Dla Millennium Falcona powstały dwa różne projekty podstawowe. Odrzucony stał się statkiem blokadowym Rebeliantów widocznym na początku filmu.
Po wizycie na planie Bliskich spotkań trzeciego stopnia (1977) George Lucas był pewien, że Bliskie spotkania pobiją w box office jeszcze niewydane Gwiezdne wojny. Steven Spielberg się nie zgodził i uznał, że to Gwiezdne wojny Lucasa odniosą większy sukces. Chcąc zabezpieczyć się na wypadek klapy Gwiezdnych wojen, Lucas zaproponował dżentelmeński układ (byli bliskimi przyjaciółmi ze studiów): wymianę po dwóch i pół procenta zysków z filmów drugiego. Spielberg przystał na to i do dziś dostaje dwa i pół procenta zysków z tego filmu (podobnie jak Lucas z Bliskich spotkań).
George Lucas miał do dyspozycji tylko dwa statki w pełnej skali do sceny gigantycznego hangaru. Ekipa musiała wciąż przesuwać statki w tle aktorów wygłaszających dialogi, żeby miejsce wyglądało na zapełnione. Lucas utrzymywał też tło w ciemności, żeby nie było widać zbyt daleko w głąb hangaru i nie wyszło na jaw, jak bardzo jest pusty.
Po zakończeniu zdjęć głównych trzeba było dokręcić nowe sceny do sekwencji w kantynie, by dodać jej różnorodności i więcej obcych. Plan dokrętek był jednak bardzo mały. Jeśli przyjrzysz się zbliżeniom większości obcych, gdy Luke i spółka wchodzą do środka, w tle widać to samo okno.
Aby nakręcić eksplozję Gwiazdy Śmierci, zawieszono model pod sufitem, a kamerę umieszczono bezpośrednio pod nim, by uzyskać efekt wybuchu rozchodzącego się w różnych kierunkach.
Jeśli przyjrzysz się uważnie, w kilku scenach tego filmu dostrzeżesz oczy Dartha Vadera (choć nie powinieneś), zwłaszcza w scenie na Gwieździe Śmierci. Poprawiono to, przyciemniając odcień wizjerów w masce w Gwiezdne wojny: Część V - Imperium kontratakuje (1980) i Gwiezdne wojny: Część VI - Powrót Jedi (1983).
Gdy film wrócił do kin po tym, jak stał się ogromnym sukcesem, na życzenie George'a Lucasa przed seansem puszczano kreskówkę z Daffym Duckiem Duck Dodgers in the 24½th Century (1953).
Kufer, w którym Obi-Wan trzyma miecz świetlny Anakina, wykorzystano ponownie w Supermanie (1978) jako ołowiany kufer, w którym Lex Luthor ukrywa kryptonit przed Supermanem.
Choć powszechnie wiadomo, że na Gwiezdne wojny wpłynęły filmy japońskie (i ogólnie filmy obcojęzyczne), George Lucas czerpał z nich w dość nietypowy sposób. Studiując japońskie filmy na USC, uznał, że nieznajomość japońskiej historii i obyczajów czyni je ciekawszymi, bo twórcy nie czuli potrzeby tłumaczenia wszystkiego. Lucasowi spodobał się pomysł zrobienia filmu z prawdziwie „obcą” kulturą, w którym można zrozumieć ogólny zarys opowieści, nie wiedząc dokładnie, o co chodzi.
Wcześniejsze wersje scenariusza zawierały imię Montross, które w miarę postępów prac przypisywano różnym postaciom. W szkicu z 1974 roku Montross był adiutantem generała Skywalkera. Postać o imieniu Montross Holdaack, która pojawiła się w wersji scenariusza z 1975 roku, została opisana jako oficer naukowy na statku należącym do Jabby. Był też przyjacielem Hana Solo. W późniejszym szkicu postać przekształciła się w imperialnego biurokratę pracującego w porcie kosmicznym Mos Eisley. Miał go zagrać Richard LeParmentier. Ostatecznie jednak Montrossa całkowicie wycięto, a LeParmentier dostał rolę admirała Motti. Później imię to otrzymał łowca nagród w grze Star Wars: Bounty Hunter (2002), która od tego czasu utraciła status kanonu. W 2016 roku imię trafiło w końcu do oficjalnego kanonu wraz z wprowadzeniem układu Montross, który po raz pierwszy pojawił się w The Antilles Extraction (2016).
We wcześniejszych wersjach scenariusza, w tym w tych używanych do czytań na castingu, planeta Alderaan nazywała się Organa Major. Choć nazwę zmieniono, „Organa” pozostała i stała się nazwiskiem przybranej rodziny Lei.
Rogaty obcy widoczny w sekwencji w kantynie był pierwotnie diablą maską stworzoną przez Ricka Bakera na pokaz z okazji Halloween.
Mark Hamill zatrzymał buty Luke'a Skywalkera. Gdy film wrócił do kin w 1997 roku, jego syn zapytał, czy mógłby je założyć na seans. Nie pozwolił mu, bo obawiał się, że syn nie „wyjdzie stamtąd żywy”, jeśli fani odkryją, że buty są oryginalne.
W kokpicie Millennium Falcona widać małą parę metalowych kości, gdy Chewbacca szykuje się do odlotu z Mos Eisley. Scenograf Roger Christian twierdzi, że dodał parę kości wiszących w kokpicie Millennium Falcona (widać je na chwilę, gdy Chewbacca uderza w nie głową przy pierwszym wejściu), bo kości wisiały w samochodzie Harrisona Forda w Amerykańskim graffiti (1973). Tyle że postać Forda miała czaszkę zwisającą z lusterka wstecznego. Kości z futerkiem miał Ron Howard. W kolejnych scenach ich nie ma, bo zostały ukradzione z planu i nigdy ich nie zastąpiono. W filmie o przeszłości Hana Solo, Han Solo: Gwiezdne wojny - historie (2018), Han wiesza taką parę w skradzionym speederze, a widać je też w Gwiezdne wojny: Część VIII - Ostatni Jedi (2017), podarowane Lei przez Luke'a.
20th Century Fox było tak przekonane, że film poniesie klapę, że cały marketing skupiło na Damnation Alley (1977), filmie, który miał według nich okazać się wielkim hitem.
Przemawiając w 2009 roku w londyńskim National Film Theatre, Ben Burtt ujawnił, że niezrozumiała paplanina szpiega z Mos Eisley, Garindana/Długiego Nosa, to w rzeczywistości przetworzony głos Johna Wayne'a.
Według biografii George'a Lucasa autorstwa Briana Jaya Jonesa libijski dyktator Muammar Kaddafi obawiał się, że Sandcrawler to nowy czołg produkowany przez wojsko sąsiedniej Tunezji, gdzie kręcono film, i wysłał swoich agentów, by to sprawdzili.
Według Rogera Christiana najtrudniejszym elementem do zbudowania był plan Sokoła Millennium. Christian chciał, żeby wnętrze Sokoła wyglądało jak wnętrze okrętu podwodnego. Znalazł złom lotniczy, „którego wtedy nikt nie chciał, i go kupił”. Pracę zaczął od rozłożenia silników odrzutowych na kawałki złomu, co dało mu możliwość „wpasowania ich w dekoracje w konkretny sposób”. Kilka tygodni zajęło mu dokończenie zestawu szachowego (który nazwał „najbardziej zdobionym zestawem”) w ładowni Sokoła.
Znaczną część efektów wizualnych filmu nakręcono zabytkowymi kamerami VistaVision z lat 50., ponieważ były lepszej jakości niż wszystkie inne dostępne wówczas kamery. Po premierze filmu ceny tych kamer poszybowały w górę.
Nazwa Wookiee powstała przez przypadek. Kiedy didżej z San Francisco Terence McGovern nagrywał dubbing do THX 1138 (1971) dla George'a Lucasa, popełnił gafę i wykrzyknął: „Chyba przejechałem tam z tyłu wookiee”. Zbity z tropu George Lucas zapytał, co ma na myśli. Terence McGovern przyznał, że nie wie, i dodał, że po prostu to wymyślił. George Lucas nigdy nie zapomniał tego sympatycznego słowa i użył go w tym filmie. McGovern ma w filmie rolę dubbingową jako szturmowiec, na którym Obi-Wan używa mocy Jedi.
Twentieth Century Fox dała filmowi zielone światło, mimo że badania marketingowe wskazywały na niewielkie lub żadne zainteresowanie filmem science fiction wśród potencjalnych widzów. Powiązane badanie wykazało też silną niechęć do tytułu, bo słowo „Wars” miało negatywne konotacje dla dużej części społeczeństwa tuż po wojnie w Wietnamie.
Sir Alec Guinness sam wykonał znaczną część pojedynku Obi-Wana z Darthem Vaderem, bo był szkolony w szermierce.
C-3PO to pierwsza postać, która odzywa się w filmowej sadze Gwiezdnych wojen. Występuje w każdym filmie sagi Skywalkerów, grany przez tego samego aktora – mimo że filmy nie ukazały się w porządku chronologicznym. Powtarza swoją pierwszą kwestię „Słyszałeś to?” w Gwiezdnych wojnach: Przebudzeniu Mocy (2019), ale ton jest pełen nadziei, a nie strachu.
Określenia „X-wing”, „Y-wing” i „TIE fighter” wymyślili ludzie od efektów z Industrial Light & Magic, żeby odróżnić myśliwce. W tym filmie te nazwy nie padają, choć trafiły do sequeli. Spopularyzowały się też wśród publiczności po zabawkach i telewizyjnym programie „Making of”. Poza tym ekipa efektów specjalnych Industrial Light & Magic nazwała Sokoła Millennium „The Porkburger”, ale ta nazwa się nie przyjęła.
Nagranie głosu sir Aleca Guinnessa z tego filmu wycięto i zmontowano na potrzeby Gwiezdnych wojen: Przebudzenia Mocy (2015); kwestię „Chodź tu, mój mały przyjacielu. Nie bój się” skrócono tak, że Obi-Wan Kenobi mówi „Rey?”.
Otwierający „crawl” był efektem optycznym, którego Cecil B. DeMille użył w dwóch swoich filmach powstałych 40 lat przed premierą Gwiezdnych wojen. The Plainsman (1936) wykorzystał przesuwający się tekst w tytule otwierającym, liście obsady i pozostałych napisach, w tym samym stylu co otwierający crawl Gwiezdnych wojen. The Plainsmen użyli crawlu w napisach początkowych, ale późniejsza narracja tekstowa nie była już crawlem. DeMille wrócił do crawlu w napisach początkowych Union Pacific (1939), choć tekst zdawał się przesuwać po torach kolejowych, oddalając się od widza, jak jadący pociąg. Gwiezdne wojny użyły crawlu w otwierającej narracji tekstowej, by opisać miejsce akcji.
Wzorce głosowe R2-D2 w dużej mierze zawierają własny głos projektanta dźwięku Bena Burtta. Próbując stworzyć piszczące i gwiżdżące odgłosy droida, Burtt odkrył, że wiele z tego, co chciał osiągnąć, sam wydaje głosem, więc nagrał swój głos, wydając głównie odgłosy przypominające dziecięce, a potem przepuścił go przez syntezator.
George Lucas początkowo chciał, żeby Dartha Vadera dubbingował Orson Welles, ale zrezygnował z tego, uznając, że głos Wellesa byłby zbyt rozpoznawalny.
Ponieważ historia Dartha Vadera została rozbudowana w pozostałej części oryginalnej trylogii, w prequelach i w Gwiezdnych wojnach: Wojnach klonów (2008), kwestia Tarkina (skierowana do Vadera) „Ty, mój przyjacielu, jesteś wszystkim, co zostało z ich religii” sugeruje teraz, że mógł wiedzieć o tożsamości Vadera jako Anakina Skywalkera. Tarkin i Skywalker walczyli ramię w ramię w wojnach klonów.
Według Marka Hamilla podczas kręcenia scen z landspeederem z drugą ekipą w Dolinie Śmierci miał na sobie dżinsy, bo widoczna była tylko górna połowa jego ciała. Kostium C-3PO nosiła wtedy nastoletnia dziewczyna, bo Anthony Daniels nie był potrzebny na planie. Hamill dodał też, że dziewczyna pytała go, o czym jest film, a jemu trudno było to wyjaśnić.
Słynny otwierający tekst w Gwiezdnych wojnach powstawał godzinami – podaje Reader's Digest Asia. Aby ożywić ten efekt w Nowej nadziei, twórcy umieścili duże żółte litery na czarnym papierze, a kamera powoli przesuwała się nad tekstem, imitując unoszący się crawl. Podobno zajęło to 3 godziny.
Przed pracą przy tym filmie Anthony Daniels, jak na ironię, wcale nie był fanem science fiction. 2001: Odyseja kosmiczna (1968) był jedynym filmem science fiction, jaki kiedykolwiek zobaczył w kinie, i tak mu się nie spodobał, że wyszedł po 10 minutach i zażądał zwrotu pieniędzy.
Choć sceny w Anchorhead z Anthonym Forrestem jako Fixerem i Koo Stark jako Cammie wycięto, Forrest i tak pojawia się w gotowym filmie. Zagrał szturmowca, który zatrzymuje Luke'a i Obi-Wana w Mos Eisley, a potem daje się oszukać Obi-Wanowi używającemu Mocy.
Większość planet, księżyców itd. widocznych w filmach to po prostu pomalowane kule. Jednak w przeciwieństwie do planet Gwiazda Śmierci została zbudowana jako prawdziwy model, bo stale pojawiały się ujęcia statków zbliżających się do niej.
George Lucas przez pewien czas planował, że Luke Skywalker oraz jego ciotka i wuj będą karłami. Pomysł na karłowatego bohatera Lucas wykorzystał ostatecznie w filmie Willow (1988).
Czytając scenariusz do tego filmu, Mark Hamill uznał dialogi za wyjątkowo dziwne ze względu na pojęcia zakorzenione w tym uniwersum. Postanowił po prostu przeczytać je szczerze i to jego wybrano zamiast Williama Katta, którego później obsadzono w Carrie (1976) (George Lucas prowadził wspólną sesję castingową z Brianem De Palmą, swoim wieloletnim przyjacielem).
Według autobiografii Williama Friedkina „The Friedkin Connection” George Lucas, korzystając z sukcesu Amerykańskiego graffiti (1973), wysłał swój scenariusz do The Directors Company, krótko istniejącej wytwórni, którą jego przyjaciel Francis Ford Coppola założył z Friedkinem i Peterem Bogdanovichem w Paramount Pictures. Film wyceniono na 9 milionów dolarów, co przekraczało próg 3,5 miliona dolarów, do którego Paramount Pictures dawało firmie wolną rękę w zatwierdzaniu produkcji. Z tego powodu, a także z powodu braku wiary Friedkina w ten materiał, The Directors Company odrzuciło ten film.
W filmie jest tylko jedno krótkie ujęcie Petera Cushinga od stóp do głów i to tam, gdzie Tarkin stoi nieruchomo w szerokim planie tuż przed spotkaniem z Leią. Powód jest taki, że buty, które dostawał wraz z kostiumem, były dla niego wyjątkowo niewygodne, bo za małe, i George Lucas pozwolił mu przez większość zdjęć nosić na planie własne puszyste kapcie. Carrie Fisher mówiła, że scena, w której Leia staje twarzą w twarz z Tarkinem i go obraża, była dla niej najtrudniejsza do nakręcenia. Częściowo dlatego, że poza kamerą Cushing okazał się doskonałym dżentelmenem, a częściowo dlatego, że widok rzekomo bezwzględnego człowieka w puszystych kapciach był zabawny.
Willard Huyck i Gloria Katz, dawni znajomi George'a Lucasa ze szkoły filmowej, dokonali nieuwzględnionych w napisach poprawek scenariusza. Twentieth Century Fox odmówiło wypłacenia im honorarium, twierdząc, że Lucas ma im zapłacić z własnej pensji. Ostatecznie dał im w nagrodę część swoich punktów z zysków. Rebeliancki generał, który rozmawia z księżniczką Leią po jej przylocie na Yavin IV, nosi imię „Willard” na cześć Huycka.
George Lucas wpadł na pomysł, by Chewbacca był drugim pilotem Millennium Falcon, jeżdżąc po mieście ze swoim psem Indianą na fotelu pasażera. Nazywał swojego alaskańskiego malamuta swoim futrzanym drugim pilotem. To ona była też inspiracją dla imienia Indiana Jones. Imię Chewbacca pochodzi od rosyjskich słów „Chudovishe” i „Sobaka”, które oznaczają „potwór” i „pies”.
Mark Hamill tak długo wstrzymywał oddech podczas sceny w kompaktorze śmieci, że pękło mu naczynko krwionośne w twarzy. Kolejne ujęcia są kręcone tylko z jednej strony.
Pierwotny szkic „The Star Wars” z 1973 roku, z sześćdziesięcioletnim generałem Lukiem Skywalkerem i jego młodym uczniem Starkillerem, zaadaptowali do formy komiksu Jonathan Rinzler, Mike Mayhew i Nick Runge; wydano go w 2013 roku, a w 2014 roku Dark Horse opublikowało zbiorcze wydanie.
Lucas opisał ewolucję miecza świetlnego w materiale o Gwiezdnych wojnach „The Birth of the Lightsaber”. „Pierwotny miecz świetlny to właściwie lampa błyskowa od kamery cztery na pięć – po prostu zdjęliśmy okrągłą część lampy i zrobiliśmy z niej miecz świetlny” – powiedział Lucas. Ale w miarę jak Luke Skywalker doskonalił swoje umiejętności, walki na miecze świetlne stawały się szybsze i bardziej intensywne, a rekwizyty mieczy świetlnych ewoluowały. Przez pewien czas aktorzy trzymali „obracające się pręty” z odblaskową taśmą, które miały tworzyć błysk ostrzy i oświetlać aktorów, ale nigdy nie działało to zbyt dobrze. Wraz z rozwojem efektów specjalnych aktorzy trzymali po prostu miecze, a wygląd miecza świetlnego dodawano później. „Każdy miecz laserowy jest częściowo prawdziwy, a częściowo animowany. Potrzebujemy prawdziwego pręta, żeby wiedzieć, gdzie jest ostrze” – powiedział Lucas.
Choć nazwisko Skywalker stało się sercem franczyzy Gwiezdne wojny, nazwiskiem niosącym większość historii mógł być Starkiller. Nie jest to dla nikogo nowością, ale to nie znaczy, że przestało irytować Marka Hamilla nawet po tylu latach. Powiedział: „Nakręciliśmy scenę: »Jestem Luke Starkiller, przyszedłem cię uratować«. Wróciłem w następnym tygodniu i pytam: »Dlaczego kręcimy tę scenę jeszcze raz?«. Mówią: »A, zmienili ci nazwisko«. Pytam: »Na jakie?«. Mówią: »Na Skywalker«. Spójrzmy prawdzie w oczy, Luke przydałoby się trochę więcej męskości. To brzmiało jak Luke Flyswatter, nienawidziłem tego”.
Mówiąc o popularności franczyzy, George Lucas stwierdził: „Ironia polega na tym, że teraz wszyscy tak dobrze znają Gwiezdne wojny, że nie ma tu nic, czym... nie da się już ludzi zszokować. Jedyny sposób, żeby tego naprawdę doświadczyć, to obejrzeć to oczami, no wiecie, sześcio- czy siedmiolatka, który nigdy wcześniej nie widział tego filmu”.
Kwestia Luke'a „Nic nie widzę w tym hełmie” nie była w scenariuszu. Mark Hamill powiedział to Harrisonowi Fordowi, gdy sądził, że kamery już nie kręcą. Ale postanowiono zostawić tę kwestię.
Ben Burtt miał stworzyć „organiczną ścieżkę dźwiękową”, która brzmiałaby prawdziwie i naturalnie, inaczej niż zsyntetyzowane dźwięki powszechnie stosowane w filmach science fiction lat 70. (w tym w wielu późniejszych naśladownictwach).
Luke przeszedł kilka zmian. George Lucas rozważał zmianę jego płci na żeńską po wycięciu ze scenariusza księżniczki Lei. Brał też pod uwagę obsadzenie głównych bohaterów w rolach krasnoludów. W jednym z wczesnych scenariuszy Skywalker był sześćdziesięcioletnim generałem — postać ta została później przekształcona w Obi-Wana Kenobiego. W scenariuszu zdjęciowym nazywał się „Luke Starkiller”, ale w trakcie produkcji zmieniono to na Luke Skywalker. „Starkiller” trafił ostatecznie do gry wideo Star Wars: The Force Unleashed (2008) jako imię protagonisty.
Większość szturmowców jest leworęczna. Wynika to ze sposobu skonstruowania ich broni, wzorowanej na prawdziwym karabinie, w którym magazynek znajduje się po lewej stronie. Przez to broń uderzała szturmowców w pierś, więc musieli przekładać ją do drugiej ręki, przez co wyglądali na leworęcznych.
Stwór z kantyny, znany później jako „Dice Ibegon”, był w rzeczywistości zwykłą pacynką zwaną „śliniącym ramieniem”, bo skonstruowano go tak, by z pyska kapała mu czerwona, lepka ciecz. Kiedy jednak wypróbowano to na planie, płyn trysnął na wszystkie strony i uznano, że ujęcie jest zbyt obrzydliwe jak na film z kategorią PG.
Wydanie filmu z 2019 roku zawiera drobne, ale zauważalne zmiany, takie jak dodanie alternatywnego materiału w scenie z Greedo i usunięcie niektórych błędów wizualnych. Zostały one jednak wprowadzone już w 2012 roku. Wtedy planowano wydać wszystkie wcześniejsze filmy Gwiezdne wojny w 3D (co w tym roku zrobiono z Gwiezdne wojny: Część I - Mroczne widmo (1999)). Niektóre sceny nieznacznie zmieniono, by lepiej wyglądały w tym formacie. Później w 2012 roku Lucasfilm został sprzedany Disneyowi, a plany wydania pozostałych pięciu filmów Gwiezdne wojny w 3D porzucono.
Niemiecka publiczność zwykle śmieje się w scenie, w której Jawa ogłusza R2-D2. Powód to dźwięki, jakie Jawa wydaje później. Brzmią jak „Gute Idee!”, czyli po niemiecku „Dobry pomysł!”.
Przeglądając ścieżki ścieżki dźwiękowej, Mark Hamill był trochę rozczarowany, że John Williams nie napisał motywu dla Luke'a. Gdy to zauważył, Williams odparł, że główny motyw to właściwie motyw Luke'a.
George Lucas ma w gabinecie hełm szturmowca i R2-D2.
Pierwotnym wyborem George'a Lucasa na operatora był Geoffrey Unsworth, ale był on zajęty przy O jeden most za daleko (1977). Zamiast niego zatrudniono Gilberta Taylora, który jednak nie znosił pracy przy tym projekcie. Producent Gary Kurtz zaczął się martwić, że Taylor spowalnia produkcję, i próbował zastąpić go Harrym Waxmanem, ale ekipa operatorska dała jasno do zrozumienia, że nie będzie pracować pod Waxmanem, a Lucas powiedział Kurtzowi, że wymiana Taylora prawdopodobnie jeszcze bardziej opóźni film.
W czasach powstawania filmu pomysł planety z dwoma słońcami, takiej jak Tatooine, był czystą fantazją. W 2020 roku astronomowie faktycznie odkryli taką planetę podczas misji TESS należącej do NASA.
Scenę, w której myśliwiec TIE Dartha Vadera wpada w niekontrolowany obrót, dodano pod koniec prac nad filmem na usilne żądanie George'a Lucasa. Inni członkowie ekipy byli temu przeciwni, uważając, że zapowiada sequel (wówczas sequele na ogół uchodziły za gorsze filmy robione dla kasy), ale Lucas i tak postawił na swoim.
Peter Cushing o swojej roli: „Często się zastanawiałem, czym był ten »Grand Moff«. Brzmi jak coś, co wyleciało z szafy”.
Kartonowe wycinanki posłużyły jako część myśliwców w tle w hangarze Rebelii oraz jako większość tłumu oglądającego, jak bohaterowie odbierają medale w ostatniej scenie.
Industrial Light & Magic spędziło większość okresu produkcji w chaosie, próbując stworzyć efekty specjalne, jakich wcześniej nie tworzono. Połowę budżetu wydali na cztery ujęcia, które George Lucas odrzucił. Ostatecznie Industrial Light & Magic wydało około 5 mln dolarów z 8 mln dolarów budżetu.
Poza wpływem na inne aspekty filmu The Dam Busters (1955) zainspirował też słynną fryzurę Lei (Carrie Fisher). W pierwszych minutach tamtego filmu widać Ursulę Jeans, grającą panią Molly Wallis, w bardzo podobnej fryzurze.
Jedyny film z pierwszych sześciu, w którym jedna z postaci nazywa droidy na ekranie „robotami”.
Choć ujęcie przerobiono do Edycji Specjalnej, budynek widoczny pierwotnie w tle, gdy landspeeder Luke'a zmierza na obrzeża Mos Eisley, posłużył też w usuniętych scenach z Anchorhead jako stacja Tosche. W rzeczywistości budynek ten znany był lokalnie jako Sidi Jemour i znajduje się na tunezyjskiej wyspie Dżerba.
Scena, w której Han mówi, że Millennium Falcon pokonał Szlak Kessel w 12 parsekach, uchodzi za błąd rzeczowy, bo „parsek” to jednostka odległości, a nie czasu. Pierwotnie scena pokazywała, że Han kłamie, a Luke jest naiwny. Jednak w Han Solo. Gwiezdne wojny - historie (2018) okazuje się, że to nie pomyłka. Podczas Szlaku Kessel Lando mówi: „Nie da się pokonać Szlaku Kessel w mniej niż 20 parseków”, co oznacza, że najkrótsza trasa nadprzestrzenna do pobliskiego układu ma 20 parseków. Ponieważ jednak L3 ma w swojej bazie dużą mapę galaktyki, znajdują krótszą drogę do planety, liczącą blisko 12 parseków.
Odgłos myśliwca to krzyk słonia połączony z odgłosem opon samochodu przejeżdżającego po mokrej drodze.
W swojej autobiografii „Sonny Boy” z 2024 roku Al Pacino wyjaśnił, że zaproponowano mu rolę Hana Solo bez castingu, wyłącznie ze względu na jego sławę po filmach z serii „Ojciec chrzestny”. Odmówił, wiedząc, że nie pasuje do tej roli.
Alan Ladd Jr. bardzo się denerwował, gdy pojechał na premierę do Japonii, a na koniec spotkała go całkowita cisza. Nie wiedział, że w Japonii widzowie zwykle czekają, aż skończą się napisy końcowe, zanim się odezwą lub wyjdą z kina, a taka cisza uchodzi za największy wyraz uznania dla filmu. Jego miejscowi znajomi uspokoili go jednak, że to dobry znak dla przyszłości produkcji, a znakomite wyniki box office ostatecznie go przekonały.
Podczas produkcji George Lucas i Gilbert Taylor, którego Gary Kurtz nazywał „starej daty” i „zrzędliwym”, spierali się o zdjęcia. Lucas, wywodzący się z kina niezależnego, był przyzwyczajony do samodzielnego tworzenia większości elementów filmu. Jego sugestie dotyczące światła odrzucał urażony Taylor, który uważał, że Lucas przekracza swoje kompetencje, wydając szczegółowe polecenia, a czasem nawet sam przestawiając światła i kamery. Taylor odmówił też użycia obiektywów o miękkim rysunku i gazy, których chciał Lucas, po tym jak przedstawiciele Twentieth Century Fox narzekali na wygląd zdjęć. Kurtz mówił: „W kilku scenach zamiast powiedzieć: »Wygląda na trochę prześwietlone, możesz to poprawić?«, (Lucas) mówił: »Wyłącz to światło i wyłącz tamto«, a Gil na to: »Nie, nie zrobię tego, oświetliłem to tak, jak uważam, że powinno być. Powiedz mi, jaki efekt chcesz uzyskać, a ja zdecyduję, co zrobić ze światłami«”.
George Lucas zatrudnił Gilberta Taylora na stanowisku operatora zdjęć, kierując się jego pracą przy Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964) i The Beatles (1964). O swojej decyzji Lucas powiedział: „Uznałem, że to dobre, ekscentrycznie sfilmowane obrazy o silnym dokumentalnym posmaku”.
W wersji specjalnej usunięto z kantyny zbliżenie wilkołaka. Zastąpiło je zbliżenie komputerowo wygenerowanego dinozauropodobnego człowieka. W dodatkowych ujęciach w tle wciąż jednak można dostrzec wilkołaka.
Maskę Dartha Vadera Davida Prowse'a trzeba było wyłożyć pianką, bo była znacznie za duża, by dobrze przylegać do jego twarzy.
W czerwcu 2008 roku zajął 2. miejsce na liście 10 najlepszych filmów w gatunku „sci-fi” Amerykańskiego Instytutu Filmowego.
Gdy blastery są przeładowywane, wydają klikający/łoskoczący dźwięk. To nagranie obracanego uchwytu parkometru.
Strzelanina między Hanem Solo a Greedo w kantynie stała się powodem wielu kontrowersji i sporów wśród fanów Gwiezdnych wojen o to, kto strzelił pierwszy. Wielu fanów twierdziło, że to Greedo strzelił pierwszy, ułamek sekundy przed Solo, ale po dokładnym przyjrzeniu się scenie widać było, że Greedo w ogóle nie oddał strzału. Na potrzeby wersji specjalnej z 1997 roku George Lucas zmontował scenę tak, by Greedo strzelał do Solo z bliskiej odległości, a Solo lekko odchylił głowę w prawo, by uniknąć strzału, po czym odpowiedział ogniem. Wywołało to chyba najgwałtowniejszą reakcję fanów spośród wszystkich zmian wprowadzonych w oryginalnej trylogii, choć technicznie nie była to wina George'a Lucasa: zgłaszając film do MPAA, musiał ją dodać, by film zachował kategorię PG. Aby udobruchać fanów, scenę strzelaniny zmontowano po raz trzeci na potrzeby wydania DVD z 2004 roku, tak by Greedo i Han Solo strzelali mniej więcej w tym samym momencie. W wydaniu Blu-Ray z 2011 roku skrócono ją o 11 klatek, co przywraca scenie pierwotną długość, choć wciąż strzelają jednocześnie. W wydaniu Disney+ z 2019 roku scena została jeszcze raz zmieniona: Greedo mówi niezrozumiałe obce słowo („Maclunkey”) w odpowiedzi Hanowi, zanim padną strzały.
Mark Hamill opowiadał, że niebieskie mleko to mleko UHT z „dodatkami, do których dodali niebieski barwnik, i było naprawdę okropne. Tłuste i słodkie, fu! Wywoływało odruch wymiotny. Ale pomyślałem: »Skoro dali mi niebieskie mleko, to na pewno wypiję je przed kamerą, bo kiedy indziej będę miał taką okazję?«. Więc to jakiś dowód, że jestem niedocenianym aktorem – przełknąłem to i zagrałem, że mi smakuje, nie wymiotując”.
W komentarzu do wydania DVD Carrie Fisher zdradza, że ona i jej przyjaciółka czytały scenariusz na głos i obie chciały zagrać Hana Solo.
James Earl Jones i David Prowse na początku kariery wystąpili w filmach Stanleya Kubricka – Jones w Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964), a Prowse w A Clockwork Orange (1971). W przypadku Jonesa Dr. Strangelove był jego debiutem filmowym.
George Lucas początkowo nie planował, by Anthony Daniels użyczył głosu C-3PO. Zmienił zdanie dopiero po sugestii Stana Freberga, jednego z aktorów branych pod uwagę jako zastępstwo Danielsa. Głos Danielsa został zmieniony na etapie postprodukcji. Jego postać miała przypominać „sprzedawcę używanych samochodów”. Ostatecznie George'a Lucasa przekonała jednak charyzma, z jaką Daniels odczytał rolę jako „zadufany brytyjski kamerdyner”, i od tamtej pory Daniels użycza C-3PO głosu.
Według Harrisona Forda podczas kręcenia filmu on i Mark Hamill zwykle się wygłupiali i nie przykładali się do pracy, gdy na planie nie było sir Aleca Guinnessa. Kiedy Guinness był na planie, zachowywali się znacznie bardziej profesjonalnie.
Luke Skywalker pierwotnie miał być znacznie starszą postacią. Był generałem Lukiem Skywalkerem, mistrzem Jedi opisanym jako około sześćdziesięcioletni mężczyzna z siwą brodą i mentor Anakina Starkillera. W tej wersji postać Luke'a jest znacznie bliższa Obi-Wanowi Kenobiemu. Bardzo przypomina to Luke'a z Gwiezdne wojny: Przebudzenie Mocy (2015) i Gwiezdne wojny: Ostatni Jedi (2017).
Pisząc scenariusz, George Lucas miał ogromny problem z zapamiętaniem pisowni wszystkich dziwnych imion, które wymyślił dla swojego uniwersum. To wyjaśnia, dlaczego pisownia „Wookiee” jest tak niekonsekwentna.
W niektórych nakręconych, ale niewykorzystanych scenach twórcy musieli użyć kilku modeli R2-D2, bo ten nie nadążał za pozostałymi postaciami. Gdy jeden nie dawał już rady, drugi, ukryty za rogiem lub ścianą, „wkradał się” z powrotem do głównej grupy. Ponieważ ta mistyfikacja nie wypadała zbyt przekonująco, żadna z tych scen nie trafiła do finalnego montażu.
Harrison Ford dostał za swoją rolę 1000 dolarów tygodniowo.
Biały wąsaty admirał w sali konferencyjnej Gwiazdy Śmierci otrzymał później imię Wullf Yularen i został rozwinięty jako postać w innych mediach, takich jak Gwiezdne wojny: Wojny klonów (2008).
Przejście sceny polegające na przeciągnięciu obrazu w górę, gdy Obi-Wan i Luke niosą C-3PO do naprawy po ataku Ludzi Pustyni (około 33. minuty), wynika z tego, że Anthony Daniels miał na dole tylko czarne rajstopy. Zrobiono to, by je ukryć.
Ponieważ zdjęcia w Tunezji były trapione problemami (m.in. tym, że R2-D2 rzadko przesuwał się dalej niż półtora metra i nigdy po linii prostej), George Lucas zdobył dodatkowe fundusze na dokrętki w Dolinie Śmierci. Do tych ujęć należą m.in. scena, w której R2-D2 zostaje schwytany przez Jawów w kanionie, oraz różne ujęcia Ludzi Pustyni i banth.
To jedyny film z Gwiezdnych wojen, w którym nie pojawia się w żadnej formie charakterystyczny motyw Dartha Vadera „The Imperial March”, ponieważ wtedy jeszcze go nie napisano.
Pancerze szturmowców mają z tyłu małą płytkę z napisem „O II”, która w rzeczywistości zawiera mały zasilacz i zapas tlenu (czyli O2).
Mark Hamill przyznał, że w trakcie zdjęć był „błogo nieświadomy” romansu między swoimi partnerami z planu, Carrie Fisher i Harrisonem Fordem. W szczerej rozmowie z „The Guardian” Hamill wyznał, że nie wyczuwał żadnego napięcia romantycznego między kolegami z planu podczas kręcenia. Dopiero po zakończeniu zdjęć montażystka Marcia Lucas, ówczesna żona George’a Lucasa, zdradziła mu ten sekret. Hamill wyznał: „Cieszę się, że nie wiedziałem wcześniej, bo pewnie naprawdę by mi to przeszkodziło. Kiedy się dowiedziałem, uznałem to po prostu za przezabawne. Ale wiecie, faceci, nawet jeśli nie chcemy wchodzić w związek, po prostu mamy w naturze rywalizować o względy”. Gdy Hamill się dowiedział, nie mógł powstrzymać chichotu z całej sytuacji. „Uznałem to po prostu za przezabawne” – powiedział. W rozmowie z „Entertainment Tonight” przyznał, że był „błogo nieświadomy” tego, co działo się między jego partnerami z planu. „Byłem wtedy tak skupiony na sobie, że mogliby to robić na moich oczach, a i tak bym nie zauważył” – zdradził Hamill, dodając, że był po prostu zbyt zajęty własnym światem, by to wychwycić. „Byłem singlem i miałem własne sprawy na głowie”.
Według wywiadu z George’em Lucasem pierwotnie Luke był dziewczyną, Han Solo był obcym, Wookiee nazywali się Jawa, a R2-D2 i C-3PO nazywali się A-2 i C-3.
To jedyny film z Gwiezdnych wojen, w którym Darth Vader używa swojego specjalnego myśliwca TIE Advanced. Statek nie pojawia się w żadnej z kontynuacji.
Piersi Carrie Fisher były oblepione taśmą gafferową, ponieważ jej kostium nie pozwalał na noszenie pod spodem bielizny. Zaśmiała się później: „Jak wszyscy wiemy, w kosmosie nie ma bielizny”. Zaprzeczeniem tego twierdzenia był złoty bikini Lei w Gwiezdnych wojnach: Części VI - Powrocie Jedi (1983). Ostatecznie, według Fisher z jej książki „Wishful Drinking”, George Lucas wyjaśnił, że Leia nie nosiła bielizny, bo „[w kosmosie] stajesz się nieważka... Ale wtedy twoje ciało się rozszerza??? A twój biustonosz nie – więc własny biustonosz cię dusi”. To skłoniło Fisher do żartu: „Chcę, żeby [w moim nekrologu] napisano, że utonęłam w świetle księżyca, uduszona własnym biustonoszem”. Kiedy zmarła w 2016 roku, w kilku artykułach opisujących jej śmierć pojawiło się powyższe zdanie.
Ciekawostki ze spoilerami
Pokaż spoiler
Pierwszy szkic był dwa razy dłuższy niż gotowy film i zawierał mnóstwo elementów, które później wykorzystano w kolejnych filmach. Na przykład ostatni akt miał rozgrywać się na dżunglowej planecie Yavin, która miała być ojczystą planetą Wookiee (pierwotnie wyobrażanych sobie jako mniejsi, z głowami jak u „olbrzymich galagowatych” i niezdolni do technologii), którzy mieli ostatecznie walczyć z Imperium u boku naszych bohaterów. Drugi szkic był gruntowną przeróbką, która to wszystko wycięła, ale Lucas wciąż chciał mieć w filmie Wookiee, więc stworzył Chewbaccę, drugiego pilota rasy Wookiee, który znał się na technologii. Do Gwiezdnych wojen: Części VI - Powrotu Jedi (1983) Lucas wrócił do pomysłu rasy o niskim poziomie technologii walczącej z Imperium, ale w miejsce Wookiee wymyślił Ewoki (skutecznie zmniejszając je o połowę i odwracając kolejność dwóch sylab w nazwie gatunku). Wielka bitwa z Wookiee na ich ojczystej planecie Kashyyyk trafiła w końcu na ekran w Gwiezdnych wojnach: Części III - Zemście Sithów (2005).
Pokaż spoiler
Jak na ironię, biorąc pod uwagę późniejsze rewelacje, to Han Solo wielokrotnie nazywa księżniczkę Leię „siostrą”.
Pokaż spoiler
Ostatnią rzeczą, jaką Obi-Wan widzi przed decyzją o poświęceniu się, jest Luke i Leia spotkani po 19 latach, po tym jak był świadkiem ich narodzin w Gwiezdne wojny: Zemsta Sithów (2005).
Pokaż spoiler
Pojedynki Obi-Wana z Darthem Vaderem w Obi-Wan Kenobi (2022) wyjaśniają, dlaczego na Death Star nie wyglądał na zaskoczonego na ich widok. Wspomnienia walki z zakutym w zbroję Vaderem (9 lat wcześniej) były w jego głowie wciąż świeże. Pierwotnie Vadera uważano za inną osobę niż ojciec Luke'a, zanim w historii nastąpił zwrot akcji. Teraz część VI (2022) wyjaśnia, dlaczego Ben Kenobi powiedział Luke'owi, że Vader zdradził i zamordował jego ojca – z pewnego punktu widzenia.
Pokaż spoiler
Ten film i Gwiezdne wojny: Część VI - Powrót Jedi (1983) klamrowo spinają początek i koniec obu produkcji. Oba zaczynają się na statku Dartha Vadera, a kończą radośnie na planecie, z postaciami zwróconymi w stronę widza. Odwrotnie jest w Gwiezdne wojny: Część V - Imperium kontratakuje (1980), który nie zaczyna się na statku Dartha Vadera, a kończy tragicznie, na statku kosmicznym, z postaciami odwróconymi od widza.
Pokaż spoiler
Luke mówi Obi-Wanowi, że nie wróci na Tatooine. Jak na ironię, Luke jednak wraca na Tatooine w Gwiezdne wojny: Część VI - Powrót Jedi (1983), by uratować Hana Solo z rąk Jabby Hutta.
Pokaż spoiler
Leia i Obi-Wan nie spotykają się nie tylko w tym filmie, ale w żadnym momencie oryginalnej trylogii. W filmach jedyny raz widać ich razem na ekranie w Gwiezdne wojny: Zemsta Sithów (2005), gdy rodzi się Leia. Mimo to wchodzą ze sobą w interakcje w Obi-Wan Kenobi (2022), gdy tytułowy bohater wyrusza na misję ratowania młodej Lei po jej porwaniu.
Pokaż spoiler
Darth Vader był pierwotnie postacią dość drugoplanową, a we wczesnych wersjach scenariusza przez większość filmu występuje bez swojego ikonicznego stroju. Miał nawet zginąć podczas końcowego przelotu przez rów.
Pokaż spoiler
William Hootkins, który zagrał Jeka Porkinsa (Red Six), martwił się, że znajdzie się zbyt blisko pewnego efektu pirotechnicznego użytego do symulacji zniszczenia jego X-winga. Powiedział operatorowi zdjęć: „Jeśli pobiegnę w stronę kamery, to znak, że coś poszło nie tak”. Na szczęście ujęcie udało się bez wypadku.
Pokaż spoiler
Gdy (około 37. minuty) wielki moff Tarkin ogłasza Vaderowi i pozostałym oficerom rozwiązanie Senatu, wokół okrągłego stołu konferencyjnego są trzy puste krzesła. Jedno z nich zajmuje Tarkin, gdy siada, drugie po jego prawej stronie miał zająć Darth Vader, ale ten pozostaje na stojąco. Ostatnie zostaje puste. Tę nieobecność wyjaśniono w Rogue One: A Star Wars Story (2016), ujawniając (jak można przypuszczać), że puste miejsce należało do dyrektora Orsona Krennica (Ben Mendelsohn), ale zginął on na planecie Scarif przed wydarzeniami z tego filmu.
Pokaż spoiler
Darth Vader mówi na naradzie imperialnej, by nie przeceniać potęgi Death Star, stwierdzając: „zdolność niszczenia planety to nic w porównaniu z mocą Mocy”. I rzeczywiście, to Moc pozwala Luke'owi oddać ten jeden na milion strzał, który niszczy stację bojową.
Pokaż spoiler
Po katastrofalnym rough cut film przeszedł w postprodukcji gruntowne zmiany, także w finale. W pierwotnym scenariuszu i montażu (a także w novelizacji) Death Star po prostu unosi się w kosmosie i nigdy nie ma zniszczyć bazy Rebelii na Yavin IV. Gdy Gold Leader i Red Leader nie trafiają w cel, Luke podejmuje dwie osobne próby podczas przelotu przez rów Death Star. Za pierwszym razem korzysta z komputera celowniczego i pudłuje, ale za drugim, lecąc na pełnym gazie, udaje mu się dzięki zaufaniu Mocy. To pomysł montażystki Marcii Lucas (ówczesnej żony scenarzysty i reżysera George'a Lucasa), by podnieść stawkę i zasugerować, że Death Star powoli wchodzi w zasięg ognia: warto zauważyć, że każde ujęcie wspominające odliczanie składa się z dodanego później wstawionego ekranu lub konsoli oraz głosów z offu, ale żaden aktor nie mówi o odliczaniu ani na nie nie reaguje. Marcia połączyła też ujęcia z obu przelotów Luke'a w jedną sekwencję, tak by miał tylko jedną szansę na zniszczenie Death Star.
Pokaż spoiler
W oryginalnym, roboczym montażu filmu Obi-Wan szedł wyłączyć wiązkę ściągającą Gwiezdnej Śmierci bez żadnego wyjaśnienia, więc publiczność testowa nie rozumiała, co robi. Montażyści Richard Chew i Paul Hirsch rozwiązali problem, dodając kilka ujęć schematów Gwiezdnej Śmierci, narrację C-3PO wyjaśniającą, jak działają reaktory wiązki ściągającej, oraz ujęcie, na którym Obi-Wan ręcznie wyłącza jeden z nich.
Pokaż spoiler
Richard LeParmentier (generał Motti, którego Darth Vader dusi mocą) mówił, że cieszy się, iż jest pamiętany jako Motti, i uważał udział w tym filmie za zaszczyt. W chwili śmierci LeParmentier produkował animowany film fanowski „Motti Now”, w którym Motti przeżywa bitwę o Yavin i porzuca Imperium.
Pokaż spoiler
Widzowie w 1977 roku wydawali się zdezorientowani reakcją Luke'a na zestrzelenie X-winga Biggsa Darklightera, gdy Luke zaczyna atak na Gwiezdną Śmierć. Rozumiejąc frustrację fanów, George Lucas wziął nakręcony materiał z rozmową Luke'a i Biggsa (w bazie rebeliantów przed atakiem), który w 1977 roku wylądował na podłodze montażowej, i dodał go do filmu w wersji Special Edition z 1997 roku. Ponieważ film ukazał się na VHS i LaserDiscu w 1982 roku (wersje DVD wydano dopiero we wrześniu 2004 roku, wraz z premierą oryginalnej trylogii), jedyne wersje dostępne w sprzedaży w 2018 roku zawierają pierwotnie wyciętą sekwencję.
Pokaż spoiler
W oryginalnym szkicu Luke najpierw nieudanie bombardował rów Gwiezdnej Śmierci, a dopiero potem oddał strzał, który ostatecznie zniszczył stację. Obie sekwencje połączono potem w jedną. Choć z finalnego filmu usunięto wszystkie odniesienia do pierwszego przelotu rowem, została jedna kwestia: „Tym razem lecą znacznie szybciej”.
Pokaż spoiler
Początkowo Obi-Wan Kenobi nie miał zginąć z ręki Dartha Vadera, bo Lucas planował jego występ w kolejnych częściach. Jednak podczas zdjęć ówczesna żona George’a Lucasa, Marcia Lucas, miała zasugerować taki pomysł, co uświadomiło Lucasowi, że po ucieczce grupy z Gwiazdy Śmierci bohater nie ma już nic do roboty. Później mówił, że poświęcenie Obi-Wana ma coraz więcej sensu, bo jeszcze potęguje zagrożenie ze strony Dartha Vadera. Choć sam sir Alec Guinness już wcześniej sugerował uśmiercenie Kenobiego (głównie po to, by nie musieć grać w kolejnych filmach), podobno nie był zachwycony tym, że ginie pod koniec drugiego aktu w sposób pokazany w filmie, ale George i tak przepisał zakończenie w trakcie produkcji, żeby to zagrało.
Powiązane strony
- Jak poznałem waszą matkę — Gwiezdne wojny pojawia się w ciekawostkach na tej stronie
- Gollum — Gwiezdne wojny pojawia się w ciekawostkach na tej stronie
- Metropolis — Gwiezdne wojny pojawia się w ciekawostkach na tej stronie