Carmen Jones'den 23 İlginç Bilgi

Film, 103 dakikalık aksiyon boyunca yalnızca 169 çekim içeriyor. Bu da ortalama çekim süresinin yaklaşık 36 saniye olduğu anlamına geliyor; 1950'lerin Hollywood standartlarındaki 8-10 saniyelik ortalamanın çok üzerinde.

Orijinal Broadway yapımında, Robert Russell Bennett tarafından hafifçe değiştirilmiş Bizet'nin orkestrasyonlarıyla standart bir tiyatro orkestrası kullanılmıştı. Film müziği ise Müzik Direktörü Herschel Burke Gilbert tarafından, 90 ila 105'ten fazla parçadan oluşan tam bir senfoni orkestrasıyla kaydedildi. Bu sayede Bizet'nin 1875 tarihli orijinal orkestrasyonlarının büyük kısmı, filmin hikâyesine ve geçişlerine uyarlanarak aslına sadık bir şekilde sunulabildi. Marilyn Horne'un şarkıcı kadrosuna geç katılması ve çeşitli gecikmeler nedeniyle Gilbert, yapım tamamlanmadan kısa süre önce ayrılmak zorunda kaldı. Fox'un kıdemli bestecisi Dimitri Tiomkin, son kayıtları bir araya getirip müzik kurgusunu denetledi; ancak işin %95'inden fazlasının Gilbert'a ait olduğunu kabul ederek, kendi adının jeneriğe eklenmesini zarif bir şekilde reddetti.

Yönetmen Otto Preminger ile Dorothy Dandridge, filmin çekimleri sırasında ve sonrasında romantik bir ilişki yaşadı. Bu birliktelik, uzun süreli bir beraberliğe dönüştü.

Otto Preminger, Chicago ve Güney Carolina'da gerçek mekânlarda çekim yapmak istemişti. Ancak stüdyo kayıtları, filmin tamamının Fox'un setlerinde çekildiğini gösteriyor. Dikkat çekici bir istisna, çocuk korosu sahnelerinin çalışan bir dinamit fabrikasında çekilmesiydi; ebeveynler patlayıcı kutularının üzerinde oturup sigara içiyordu.

Bu film, ünlü jenerik tasarımcısı Saul Bass'ın ilk çalışmasıdır. Bass, daha sonra Hitchcock ve Preminger'ın ikonik jeneriklerine imza atacaktı.

Çekimler 30 Haziran 1954'te başladı ve Ağustos başında tamamlandı. Film müziği ise 18 Haziran 1954'ten itibaren 20th Century Fox Stüdyoları'nda birkaç hafta süren oturumlarla kaydedildi.

Husky'nin treni Chicago'ya girerken, Santa Fe Demiryolu'nun ünlü Warbonnet F7 dizel lokomotiflerinden 338 numaralı ikili set tarafından çekiliyor. Nisan/Mayıs 1953'te üçlü set olarak inşa edilen 338, çekimler sırasında neredeyse yeni sayılırdı; oysa filmin geçtiği II. Dünya Savaşı döneminde F7'ler henüz mevcut değildi. Açılı platform örtüleri, sahnenin Chicago'da değil, Los Angeles Union İstasyonu'nda çekildiğini ele veriyor.

Carmen'in kısa süreliğine kaçtığı buharlı yük treni, Southern Pacific'e aittir. Lokomotif ve iki vagonun üzerindeki işaretler, filme uygun olması için kapatılmıştır.

Eartha Kitt'e Carmen rolü teklif edildi, ancak stüdyo onun şarkı söyleme sesinin dublajlanmasını istedi; böylece karakteri operatik bir sese sahip olacaktı. Aynı teklif Harry Belafonte ve Diahann Carroll'a da yapıldı ve onlar kabul etti, fakat Kitt doğal sesini kullanmak istediği için reddetti. Pearl Bailey için dublaj gerekmedi, çünkü kendi sesi komik şarkılarına uygundu.

Leontyne Price başlangıçta Dorothy Dandridge'in şarkı sesini dublajlamakla görevlendirilmişti, ancak hastalanınca yerini Marilyn Horne (Marilynn Horne olarak) aldı. Harry Belafonte ve Dorothy Dandridge'in şarkı sesleri sırasıyla LeVern Hutcherson (Le Vern Hutcherson olarak) ve Marilyn Horne tarafından dublajlandı; oysa ikisi de başarılı şarkıcılardı. Ne var ki, operatik roller için gereken eğitime ve ses aralığına sahip değillerdi. Roger Wagner Korosu solistlerinden Katherine E. Hilgenberg, Carmen rolünü seslendirmek üzere anlaşmış ve bazı aryalar piyano eşliğinde ayrı bir kanala kaydedilmişti; ancak yönetmen Otto Preminger'in zorbalığı dayanılmaz hale gelince işi bıraktı. Horne ("Jackie"), yakındaki USC'de 19 yaşında bir müzik öğrencisiydi. Rol için seçmelere katıldı ve hemen 300 dolara işe alındı. Bu onun için harika bir fırsattı; Hilgenberg'in kaydettiklerini ve kalan müzikleri yeniden seslendirerek olağanüstü bir iş çıkardı. Horne'un aynı zamanda Tops Records için çalışan bir şarkıcı olduğunu belirtmek de ilginçtir; bu şirket, hit plakların birebir düzenlemelerini ve sanatçıları taklit eden "dublör" şarkıcılarla benzer kayıtlar yapıyordu. Daha sonra 20. yüzyılın önemli opera yıldızlarından biri olacak Jackie Horne, üniversite masraflarını kısmen Kay Starr'ın hitlerini seslendirerek karşılıyordu. Starr şarkılarını güçlü ve gösterişli bir tarzda söylemesiyle ünlüydü ve Horne'un yorumu tıpatıp aynısıydı. Tops Records ofisleri USC kampüsüne yürüme mesafesindeydi.

Dublaj yapılmayan tek başrol oyuncusu Pearl Bailey oldu.

Bu film, Diahann Carroll'ın sinema kariyerinin başlangıcıdır.

Bu filmdeki performansıyla Dorothy Dandridge, En İyi Kadın Oyuncu Oscar'ına aday gösterilen ilk siyahi kadın oyuncu oldu. Bu, Dandridge'in Oscar adaylığı alan tek performansıdır.

Dorothy Dandridge, yıllardır şov dünyasında yer alırken bu filmdeki başrol için aktif olarak mücadele etti. Sadece bir gece kulübü şarkıcısı olarak tanındığı için Otto Preminger, özellikle görüşmeye uzun beyaz eldivenlerle gelince, karakterin tutkulu ruhunu yansıtabileceğine inanmadı. Ancak kararlı oyuncu, ikinci bir görüşme için ofisine adeta dalarak rolüne uygun giyinmiş halde geldi ve Preminger'in fikrini anında değiştirdi. Dandridge'in kariyeri bu filmle yakaladığı potansiyele bir daha ulaşamadı ve trajik sonu, Preminger'in keşfettiği ya da desteklediği Jill Haworth, Maggie McNamara ve Jean Seberg gibi başrol oyuncularının çoğunun intihar ettiği ya da genç yaşta ve unutulmuş olarak öldüğü bir örüntüye uydu.

Joyce Bryant ve Elizabeth Foster da Carmen Jones rolü için deneme çekimleri yaptı. Dorothy Dandridge deneme çekimini, Joe rolünde deneyimli oyuncu James Edwards ile karşılıklı oynayarak gerçekleştirdi. Edwards'ın kariyeri düşüşteydi ve bu rol için düşünülmedi.

Harry Belafonte ve Dorothy Dandridge, bir yıl önce Bright Road (1953) filminde birlikte rol almışlardı.

Roy Glenn (Rum rolünde) ve Nick Stewart (Dink rolünde), filmin ikinci yarısı boyunca birlikte görülür. Glenn ve Stewart, Amos ve Andy dizisinin çekimleri boyunca birlikte çalışmayı yeni bitirmişlerdi; Glenn çok çeşitli rollerde yer alırken, Stewart loca binasındaki ağır zekalı hademe Lighting'i canlandırıyordu.

Yüzlerce figüran dahil geniş oyuncu kadrosu, tamamen Afro-Amerikan sanatçılardan oluşur; yalnızca iki küçük istisna vardır: vagonun arkasından kısa bir kovalamaca yapan tren görevlisi ve mahkumlara yemek servisi yapan iki asker.

Fransa'da sinemalar, 25 yılı aşkın bir süre boyunca bu filmi gösteremedi. Bunun sebebi, orijinal 'Carmen' operasının Fransız libretto yazarlarının mirasçılarının, Bizet'nin müziğiyle farklı sözler kullanıldığı gerekçesiyle 20th Century Fox'a dava açmasıydı.

Film, 1992 yılında ABD Kongre Kütüphanesi Ulusal Film Arşivi'ne seçilerek kültürel miras olarak tescil edildi.

Amerikan Film Enstitüsü'nün 1998'de hazırladığı 'En İyi 100 Amerikan Filmi' aday listesindeki 400 film arasında yer aldı. Ayrıca Steven Schneider'ın derlediği 'Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film' kitabına da girdi.

Otto Preminger'ın anlattığına göre, filmin tüm bütçesi yalnızca 600.000 dolardı. Yapımcı, filmi ancak maliyetleri düşük tutarak hayata geçirebildi; ne var ki sonuçta büyük kâr elde etti.

Carmen Jones ilk kez üs yemekhanesinde görünmeden hemen önce, bir asker otomattan sigara alır. Bu, orijinal operanın bir sigara fabrikasında geçmesine yapılan açık bir göndermedir.