Monty Python and the Holy Grail Nasıl Yapıldı? Yapım Hikâyesinden Bilgiler

Led Zeppelin, Pink Floyd ve Genesis, filmin bütçesine katkıda bulundu.

Pink Floyd, The Dark Side of the Moon albümünden kazandıkları fonları filme aktardı. Grup, Monty Python's Flying Circus'ı izlemek için kayıt seanslarını durduracak kadar hayrandı.

Filmin ani sonu, büyük bir savaş sahnesi için bütçe kalmamasından kaynaklandı.

Monty Python ekibi, bu filmi genellikle daha az sevdikleri işler arasında sayar. John Cleese sık sık Life of Brian'ı en iyileri olarak gördüklerini söyler; bu, filmin çekimlerine dair kötü anılarla da ilgilidir.

Terry Gilliam ve Terry Jones arasında sık sık anlaşmazlık çıktı: Gilliam teknik yönlere, Jones komediye odaklanıyordu. Bu filmden sonra sonraki Python filmlerini Jones'un yönetmesine karar verildi.

Terry Gilliam, filmin New York'taki Cinema One'da açılışını hatırlıyor: İkinci gün şafaktan önce kuyruk tüm bloğu sarmıştı. Gilliam ve diğerleri şaşkınlıkla kalabalığın arasında dolaştı, hatta filmi seyirciyle izlemek için sinemaya girdi. İlk gösterimlerden birine katılan John Belushi ve Gilda Radner, ekibe gelip filmi ne kadar beğendiklerini söyledi; ikisi de kariyerlerine yeni başlıyordu.

Japonya'da film, 'Kutsal Sake Kadehi' adıyla gösterime girdi.

Terry Gilliam'ın başlangıçta Sir Gawain'i oynaması planlanmıştı; rolü, dördüncü duvarı yıkarak özel efektlerin nasıl yapıldığını göstermekti. Sonunda rolü Patsy'ye dönüştü ve medyum farkındalığı şakaları, 'Bu sadece bir maket' repliğinde özetlendi. Gawain, tavşan tarafından öldürülen üç şövalyeden biri olarak kısa süre görünür; oyuncu doğrulanmamıştır.

Senaryosu yazılıp çekilmemiş sahneler arasında: 'Ni!' diyen Şövalyeler'in kendilerine 'Nicky-Nicky Şövalyeleri' demeyi planladığı ek bir sahne; polis dedektif sahneleri; Arthur ve şövalyelerin 'Vahşi Kral Brian' ile karşılaştığı sahneler. Köprücü'den sonra Kayıkçı'ya rastlarlar: 'Kader Denizi'ni geçmek isteyen, yirmi sekiz soruyu yanıtlamalı!' Arthur ve şövalyeler sonunda Kutsal Kase'yi Harrods mağazasında bulur.

Terry Gilliam: 'Terry Jones ve ben, gruptaki hırslı küçük pislikler olarak ne pahasına olursa olsun film yönetmeni olmak istiyorduk. Dedik ki, bu filmi yaparsak hepimiz işin içinde olalım, dışarıdan kimse istemiyoruz. Her şeyi biz yapacağız ve adı Terry olan herkes yönetecek.' O sırada tüm grup skeç fikirleri yazıyordu; filmin ne hakkında olacağını henüz bilmiyorlardı. Jones, Kral Arthur ve Patsy'nin hindistan cevizi kullanması fikrinin Michael Palin'den geldiğini ve bunun film için başlangıç noktası olduğunu belirtiyor.

'Ölülerinizi çıkarın' sahnesinin başında dev tokmaklı iki rahibe görülür. Orijinal senaryoda bir adama bağlı bir arabaya vurmaları gerekiyordu, ancak sahne kesildi ve geriye sadece bu kısa görüntü kaldı.

Filmde jenerik sonu yoktur.

Sinema gösterimi, açılış jeneriğinde 42 olmak üzere toplam 527 şaka içerir; ortalama her on buçuk saniyede bir şaka düşer.

Mart 2007'deki bir film kostümü müzayedesinde Sir Bedevere'nin kaskı 29.000 dolara satıldı; bu, orijinal tahminin on katından fazlaydı.

Terry Gilliam, şövalyeleri Aaaaargh'ın Kara Canavarı'ndan kurtarmanın bir yolunu bulamadığını hatırlıyor. Animasyoncunun (Gilliam tarafından canlandırılan) 'ölümcül kalp krizi geçirmesi', aklına gelen diğer her şey kadar mantıklıydı.

Monty Python'a göre, filmin tanıtım turunda en çok sorulan soru bir sonraki filmlerinin ne olacağıydı. Paris'te Eric Idle şaka yollu 'İsa Mesih: Zafer Tutkusu' diye cevap verdi. Bu şaka tuttu ve Python'un bir sonraki filmi Life of Brian'a ilham verdi.

Film, Amerikan televizyon prömiyerini Şubat 1977'de CBS'de Gece Filmi gösterimiyle yaptı. Monty Python'lar, kanalın küfür ve grafik öğeleri çıkarmak için filmi ağır şekilde kırptığını öğrenince mutsuz oldu. Sonuçta Python'lar Amerikan televizyon haklarını geri almayı başardı ve bunları PBS'ye satarak filmin büyük ölçüde kesilmemiş gösterimlerine yol açtı.

Yorum parçasında Terry Gilliam, Monty Python'un bir daha asla bir araya gelemeyeceğini açıklıyor. Onları The Beatles'a benzetiyor: Bir üye ölürse grup dağılır. Graham Chapman 1989'da öldü. Gilliam, üyelerin çoğunun birbirlerinin projelerinde çalışacağını ancak 'grubun ölü olduğunu' söylüyor.

Terry Gilliam, son için başlangıçta ne planlandığını hatırlamıyor, ancak çoğunu kestiklerini biliyor. Orijinal sonun çok rüya gibi olduğunu hatırlıyor. Gilliam, Robert Bresson'un Lancelot of the Lake filminin sonunun Holy Grail'inkine ne kadar benzediğini belirtiyor. Lancelot of the Lake Eylül 1974'te çıktı; Holy Grail ise Nisan'da. Gilliam, Bresson filmini izlediğini ve dramatik aksiyon sahnesi sırasında seyircinin kahkahalara boğulduğunu hatırlıyor. Filmi görmemiş projeksiyoncu, seyircinin neden böyle tepki verdiğini anlayamamıştı.

Film, 2006'da Spamalot adıyla Broadway müzikaline uyarlandı.

Terry Gilliam'a göre, filmin Fransa gösteriminde cadı sahnesindeki şakalar altyazıya takıldı. Bir karakter kilisenin su üzerinde yüzebileceğini söyleyince, Fransız altyazıları 'kilise'yi 'kriket' olarak çevirdi. Gilliam, 'Bunun amacını pek anlamadılar,' diyor.

Eric Idle'a göre, Terry Gilliam ve Terry Jones yönetmenliğe talip olan tek kişilerdi, o yüzden iş onlara kaldı.

Senaryonun ilk taslaklarında hikâye 787, 1167 veya 1282'de geçiyordu; sonunda 932'de karar kılındı. Zaten film tarihsel olarak en ufak bir doğruluk taşımadığı için hangi yılın seçildiği hiç fark etmezdi.

Terry Gilliam, Monty Python'u 'sağ beyin/sol beyin' ayrımıyla anlatıyor: John Cleese, Eric Idle ve Graham Chapman Cambridge; Michael Palin ve Terry Jones Oxford mezunu; Gilliam ise 'sembolik Amerikalı'. Onları 'uzun grup' (Cambridge'liler) ve 'normal boylu insanlar' (diğerleri) diye de ayırıyor. 'Cambridge ilginçtir, çünkü öyle bir insan tipi üretir ki en iyi savunmaları güçlü bir saldırıdır; zihinleri daha kesin, daha mantıklı, daha sistematik ve sürekli saldırgan olma eğilimindedir.' Gilliam, Cambridge grubunun zorbalar olduğunu da ekliyor.

Orijinal senaryoda olayların yarısı Orta Çağ'da, diğer yarısı günümüzde geçiyordu ve Kutsal Kase sonunda Harrods'ta bulunuyordu. Filmin tamamen Orta Çağ'da geçmesi fikri Terry Jones'a aitti.

Premiere dergisi, 2006'da bu filmi 'Tüm Zamanların En İyi 50 Komedisi' arasında saydı.

'Ni' Diyen Şövalyeler'le ikinci karşılaşmanın hemen ardından, orijinal senaryoda Vahşi Kral Brian adında bir karakterin uzun bir bölümü vardı. Bu kral, insanların şatosuna gelip yakın armoniyle şarkı söylemelerini, sonra da okçuları tarafından öldürülmelerini severdi. Yuvarlak Masa Şövalyeleri de aynı kaderi paylaşacaktı ama Sir Robin tam zamanında ortaya çıkarak istemeden de olsa günü kurtardı ve okçular onun ozanlarını vurdu. Vahşi Kral büyük olasılıkla Eric Idle tarafından canlandırılacaktı, ancak rolün Python'ların arkadaşı, sahne ve sinema efsanesi Brian Blessed için yazıldığına dair rivayetler var.

Prens Herbert'in pencereden düştükten sonra saraya döndüğünde şarkısını tamamlaması planlanmıştı. Terry Jones, Herbert'i oynarken şarkının tamamını filme alamadıkları için pişmanlık duyuyor.

Terry Jones, Monty Python'un televizyondan sinemaya geçerken yaşadığı sıkıntıları anımsıyor: Zamanlamaları baştan beri bozuktu. Filme mümkün olduğunca erken büyük şakalar koymak istediler, ama bu 90-120 dakikalık bir film için hoş bir tempo değildi. Jones, filmlerinin üçüncü perdelerinde, özellikle enerjide, hep bir düşüş olduğunu ve bunu seyirci yorgunluğuna bağladığını söylüyor.

Terry Gilliam, filmin New York açılışını hatırlıyor: Vietnam Savaşı nedeniyle seyirci çok liberal ve şiddet karşıtıydı. Kara Şövalye'nin uzuvları kesilmeye başladığında kalabalık rahatsız oldu. 'İngiltere'de kana Kensington Gore denir ve dünyanın en iyi kanıdır,' diyen Gilliam, son bacağın kesilmesiyle New York kalabalığının nihayet güldüğünü belirtiyor. 'Sizi etkileyen ilk üç kopan uzuv değil; gerçekten kahkahaları getiren dördüncüsüdür.'

Terry Gilliam, ABD'de Monty Python'a en yakın ismin Mel Brooks olduğunu düşünüyor. Engizisyon'un ne kadar korkunç olduğunu ve bunun ya ciddi ve kasvetli ya da 'dalga geçerek' tasvir edilebileceğini söylüyor. Gilliam, komediyi ölümle alay edilebilen bir arınma olarak görüyor; üstelik bunu mümkün olduğunca şiddetli ve saçma yaparak. 'Mizah harika bir sınav ve aynı zamanda harika bir savunmadır,' diyor.

Yapımcı Michael White'a göre filmin bütçesi sadece 175.000 £ idi; umduğu 250.000 £'dan düşüktü, ancak birkaç senaryo revizyonu ve Python'larla yapılan beyin fırtınası sayesinde çekim mümkün oldu. John Cleese daha sonra bütçenin 400.000 $ olduğunu söyledi; bu da 1975'te yaklaşık 180.000 £'a denk geliyordu.

Terry Gilliam'a göre birçok sahnede kesilen şakalar vardı. Grup iddialı fikirlerle yola çıkıyor ama neredeyse her zaman herhangi bir sahnedeki şaka sayısını azaltmak zorunda kalıyordu. 'Büyük bir film yapmaya çalışmak ve mümkün olduğunca çok şey sıkıştırmak istemek bir hayal kırıklığıydı, oysa aslında bunlar sadece skeçlerdi,' diye açıklıyor.

Pink Floyd, Led Zeppelin ve Elton John filmin finansmanına yardımcı oldu.

1960'lar ve 70'lerde İngiltere'de vergi yasaları çok ağırdı; Terry Gilliam, daha zengin grupların %90'a varan vergi ödediğini hatırlıyor. Pek çok pop yıldızı vergi kaybı yaratmanın yollarını arıyordu ve bu paranın büyük kısmı Holy Grail'in finansmanına gitti. Gilliam, o dönemdeki birçok pop grubunun (Pink Floyd ve Led Zeppelin gibi) büyük Monty Python hayranı olduğunu belirtiyor. 'George Harrison her zaman bizim Beatles'ın devamı olduğumuzu söylerdi,' diyor Gilliam. Monty Python's Flying Circus (1969), Beatles'ın dağıldığı yıl başladı.

Filmde yer alması yazılan diğer Camelot şövalyeleri arasında Urien, Gorlois, Perceval, Tristram, Uther ve Alf vardı. Alf, o dönemde tartışmalı oyun kararlarıyla gündemde olan futbol koçu Sir Alf Ramsey'e bir gönderme olabilir. Diğerleri ise geleneksel Kral Arthur hikâyelerindeki karakterlerdir. Tamamlanan filmde bu karakterlerin yaptıkları ya başka karakterlere devredilmiş ya da tamamen çıkarılmıştır.

Yorum parçasında Terry Gilliam, Monty Python'un oluşumunu anlatıyor. Komedyen David Frost, 'ucuz üniversite işgücü'nü bir araya getirip programı için yazmalarını sağladı. John Cleese, Eric Idle, Terry Jones, Michael Palin ve Graham Chapman üniversiteden çıkıp televizyon için yazdılar; The Frost Report (1966) ve çocuk programı Do Not Adjust Your Set'te (1967) yer aldılar. Gilliam o sırada bir dergide editörlük yapıyordu ve 60'ların başında Cleese ile tanıştı. Dergi için illüstrasyonlar yapıyor, televizyon sektöründe farklı bir iş ararken 'Do Not Adjust Your Set' için bazı skeç fikirleri satmayı başardı. Bu, o programda çalışan diğer üyeleri memnun etmedi, çünkü Gilliam'ı bir yabancı olarak görüyorlardı. Ardından Python üyelerinin çoğu, Gilliam'la birlikte We Have Ways of Making You Laugh (1968) adlı programda çalışmaya başladı. Gilliam burada illüstrasyonlar ve animasyon sekansları sağladı. 'We Have Ways of Making You Talk' ve 'Do Not Adjust Your Set'in ikinci versiyonunda çalıştı. Grup burada bir araya geldi ve BBC'deki konumu sayesinde Cleese'e kendi programını yapma fırsatı verildi (Cleese'in de kabul ettiği gibi bu benzersizdi, çünkü programın ne hakkında olacağına dair teklifi çok belirsizdi). Onun fikri, sonunda Monty Python's Flying Circus (1969) haline gelen şeydi. Grup Monty Python'a karar vermeden önce birkaç farklı isim gelip geçti. Jones'un hatırladığına göre, elenen başlıklardan bazıları 'A Horse, a Spoon, and a Basin' ve 'Owl-Stretching Time'dı. 'The Toad-Elevating Moment', Jones'un tuttuğu ama kullanılmayan favori isimlerinden biriydi. Grup, 'Bun, Wackett, Buzzard, Stubble and Boot' ismine karar verdi ve programı çekmeye başlayana kadar bu ismi kullandı; ta ki BBC araya girip bu başlığı kullanamayacaklarını söyleyene kadar (sanırım çok saçma olduğu için). BBC programı tanımlamak için Circus adını kullanıyordu, bu yüzden grup 'The Flying Circus' demeye karar verdi. Cleese, isimde Python olmasını istedi çünkü sümüksü ve kaygan bir şey istiyordu. Idle, bir tür sümüksü ajana atfen isim vermeyi önerdi ve Monty adı akla geldi.

2004 yılında, Amazon'un İngiltere kolu ve Internet Movie Database tarafından yapılan bir ankette 7.000 film hayranı bu filmi tüm zamanların en iyi İngiliz filmi seçti.